All the contents on this blog are Copyright Protected.

All the contents on this blog are Copyright Protected.

MyFreeCopyright.com Registered & Protected
Protected by Copyscape Duplicate Content Software

Saturday, 15 July 2017

"आठवणीतला पाऊस "


             पावसाळा सुरु झाला कि माझ्या Facebook वॉलवर , Gmail मध्ये मेसेजचा पाऊस सुरु होतो. " पाऊस सुरु झाला कि तुझी/ तुमची आठवण येते. " असे आणि याप्रकारचे बरेचसे मेसेज असतात. ( माझ्या कथांमध्ये बहुतेक वेळेस पावसाचे दर्शन होतं असते .... त्यामुळे बहुदा ) अर्थात ते मेसेज माझे मित्र आणि वाचक पाठवत असतात , तुमच्या या प्रेमाबद्दल मी सदैव आभारी राहीन... 

             पावसाळा हा ऋतू मला अगदी लहानपणापासून आवडतो. त्यामुळेच कदाचित माझ्या कथांमधून पाऊस जरा जास्तच डोकावतो. बऱ्याच लोकांना वाटते , कि पावसात भिजायला आवडते म्हणून मला पाऊस आवडतो. काहींना मला कथा लिहायला आवडतात म्हणून पाऊस आवडतो असे वाटते. मात्र माझं आणि पावसाचे एक वेगळेच नातं आहे. 

            माझं बालपण जरा, काहीश्या हालाखीच्या परिस्थितीत गेलं. माझे बाबा ,मी इयत्ता २ रीत असतानाच देवाघरी निघून गेले. आम्ही ३ भावंडं... त्यात मी सर्वात लहान.. ज्या वयात काहीच कळायचे नाही.. वडिलांच्या आजारपणात खूप खर्च झाला, आई कशीबशी घर चालवायची. त्यात शाळा ऐन पावसाळ्यात सुरू व्हायची. रेनकोट घेण्याइतपत पैसे नव्हतेच. त्यात तीन जणं शाळेत जाणारे, दोघे भाऊ सकाळी शाळेत जायचे.... माझी वेळ दुपारची. कुठून आणणार एवढ्या छत्र्या.... मला आठवते, माझ्या बाबांची एक तुटकी छत्री होती, तीच मला आईने दिली होती. जरा तुटलेली होती तरी मी वापरायचो.... बाबांची एक आठवण म्हणून. बालवयात ,बाबांची "ती" आठवण सुद्धा खूप होती माझ्यासाठी.. ती तशी तुटकी छत्री घेऊनच मी शाळेत जायचो... भिजायला व्हायचे. कदाचित तेव्हा पासून सवय लागली असावी भिजायची. 

            अर्धा -अधिक भिजलेला युनिफॉर्म, तसाच कुडकुडत बसायचो वर्गात. युनिफॉर्म सुद्धा जुना, मोठा भाऊ त्याचा युनिफॉर्म २ नंबर भावाला देयाचा. आणि त्याचा युनिफॉर्म ३ नंबरला म्हणजे मला मिळायचा. मळका नसायचा परंतु शुभ्रही नसायचा. आईला जास्त कष्ट पडू नयेत म्हणून पावसात उडणाऱ्या चिखलापासून जमेल तोपर्यंत बचाव करायचो युनिफॉर्मचा. दुसऱ्या मुलांनी, मित्रांनी युनिफॉर्म वरून कधी मस्करी केली नाही माझी,पण छत्री बघून हसायचे कधीतरी... तेव्हा आपण तुटकी छत्री वापरतो याची जाणीव व्हायची. 

            नवीन पावसाळी चप्पल सुद्धा आठवत नाहीत , जुनेच असायचे बहुदा. ७ वीत ,८ वीत असताना proper पावसाळी चप्पल आईने घेऊन दिले असतील, स्वतःचे बरं का... तोपर्यंत भावाचेच वापरायचो. मोठे व्हायचे ते चप्पल. मग पावसात चालताना , मागून चिखल उडायचा... शाळेची पॅन्ट भरून जायची चिखलाने... कधी पडायला होयाचे त्या चप्पलांमुळे... पण युनिफॉर्मला चिखल लागू दिला नाही कधी... सुरुवातीला शाळेत जाताना आणि घरी येताना पाऊस नकोसा वाटायचा... नंतर नंतर पाऊस फक्त शाळेत जाताना आणि घरी येतानाच यावा असा वाटायचं... (ते अजूनही वाटते )

          कधी कधी शाळेत सुद्धा ऐन पावसाळ्यात "शाळेचे शूज " घालून यायला सांगायचे. का ते कळलंच नाही कधी.... पुन्हा तेच, तीन जणांना एकदम कुठून आणणार "शाळेचे शूज "... तेच पुन्हा... मोठ्या भावाचे दोन नंबरला , आणि त्याचे मला... अश्याच एका पावसात, शूज सांगितले होते. जुनेच शूज छानपैकी साबण लावून धुवून टाकले. आधीच ते जुने होते... किती वापरणार अजून... वरून जरी चांगले दिसत असले तरी ते खालून फाटत चालले होते. 

         फक्त लेस आणि वरचा आजूबाजूचा भाग सोडला तर खालून ते फाटलेच होते. पुढच्या तीन - चार दिवसात एका शूजचा खालचा उरला-सुरला भागही निखळून पडला. म्हणजे दिसायला तो पूर्ण शूज होता, वरून... खालून बघितल तर पायाचा पूर्ण मोजा दिसायचा. आईकडे नवीन शूज घेयाला पैसे नसणार, एवढी अक्कल होती माझ्याकडे तेव्हा. नाहीच सांगितलं आईला. एक आठवडा तसाच जायचो शाळेत आणि घरी आलो कि शूज लपवून ठेवायचो, आईने बघू नये म्हणून.. 

         अश्याच एका दिवशी, पायाला काहीतरी लागलं. रक्त येतं होते, वेदना पचवायची सवय झाली ती तेव्हा. वर्गात जाईपर्यंत पायातला मोजा रक्ताने भिजला होता. त्यामुळे लाल रंगाचे अस्पष्ठ असे ठसे वर्गापर्यत दिसत होते. एका बाईंनी ते बघितलं, वर्गात येऊन विचारलं तेव्हा बाजूला बसलेल्या मित्राने सांगितलं बाईंना. बाई कोण होत्या एवढं नीट आठवत नाही आता. परंतु त्या रडल्या होत्या एवढं अस्पष्ठ आठवते. पायाला मलमपट्टी कोणी केली तेही आठवत नाही,पण बाईंनी नवीन शूज आणून दिलेले हे आठवते. असा होता माझ्या शाळेतला " आठवणीतला पाऊस" 

        तेव्हा घरसुद्धा लहानसं होतं. आम्ही तीन भावंडं आणि आई, अश्या चौघांसाठी तरी खूप होतं ते. तेव्हाचं कौलारू घर. त्यात आमच्या घराला लागूनच पिपळाचं एक मोठ्ठ झाड होत. झाडानेच घराचा आधार घेतला होता, एवढं ते आमच्या घराला टेकून होते. ( आता तोडलं झाड ते ) ;पाऊस सुरु झाला कि त्या झाडावरून पाणी घरात यायचे. मग प्लास्टिकचे मोठे तुकडे लावून ते पाणी दुसरीकडे वळवण्याचा प्रयन्त सुरु व्हायचा... दोन नंबर भाऊ (रविश ) त्यात माहीर होता. 

          पिंपळाचे झाडं खूप मोठ्ठ होते, त्याच्या फांद्या अधून-मधून कौलारू घरावर पडायच्या... कौले तुटायची. मग पावसाळा सुरु झाला कि पावसाचे दर्शन घरातूनच व्हायचे. पाऊस भेटीलाच यायचा जणूकाही. खूप ठिकाणांतून पाऊस घरात यायचा. मग मिळेल ते भाडं घेऊन त्या ठिकाणी उभं राहायचे किंवा ते भांडं "त्या पाण्याखाली " ठेवून दुसरी गळणारी जागा बघायची. कधी कधी पाऊस जेवणाच्या ताटात यायचा, कधी जुन्या टीव्हीवर काही बघत असताना शेजारी बसायला यायचा, कधी झोपलेले असताना अंथरुणात सोबतीला झोपायलाही यायचा. रात्रीचा पाऊस आला कि अजूनही आठवते अगदी... सगळे कसे जागे व्हायचो आम्ही. कधी कधी जास्तच पाऊस आला कि जमिनीतल्या , आम्हाला माहित नसलेल्या , उंदीर मामाच्या घरातून पाणी, आमच्या घरात पाहुणा म्हणून जबरदस्ती घुसायचे. तेव्हा तर अवस्था आणखी वाईट होयाची.. असो, आता तो काळ ओसरला तरी येणाऱ्या प्रत्येक पावसात त्या आठवणी हमखास येतात. 

          शाळेनंतरचा पाऊस म्हणजे कॉलेजमधला पाऊस... तेव्हासुद्धा परिस्तिथी चांगली नव्हती, पण बालपणाइतकी वाईटही नव्हती. तुटकी छत्री नव्हती तरी जुनीच असायची. कॉलेज समुद्राजवळ... पावसात वाऱ्याचीही सोबत असायची. अर्थात शाळेत, पावसात भिजायची सवय लागलेली, म्हणूनच कि कॉलेजमध्ये जाताना पावसाची गाठभेट ठरलेली. तिथे पाऊस कडकडून भेटायचा. छत्री फक्त नावाला असायची. लेक्चर बंक करून मित्रांसोबत मुद्दाम पावसात त्या समुद्र किनारी जायचो, छान वाटायचे.. तेव्हा पासून पावसातला खवळलेला समुद्र जवळचा झाला. कॉलेजमधला पाऊस मला कविता करायला सांगायचा... करायचो सुद्धा... कवितांची वही सुद्धा पावसाने भिजवून खराब करून टाकली... जवळ ठेवून काही फायदा नव्हता, म्हणून एका पावसात ती समुद्रालाच " वाचायला " देऊन टाकली. 

            पाच पावसाळे समुदाच्या साक्षीने घालवले. कॉलेजच्या गॅलरीत उभं राहून बघत बसायचो पाऊस, पावसातला समुद्र. वरून छान द्रुश्य दिसायचे. काहीश्या गोडं, थोड्या कडू आठवणी पावसातल्या... एक मैत्रीण, खूप जवळची... खूपच जवळ होती मनाच्या.. १३ वी पर्यंत सोबत होती.. वेगळं शिकण्यासाठी कॉलेज बदललं तिने.. तेव्हा वाईट वाटलं होतं.. एकदा अशीच, तिचं तिथे admission झाल्याचे सांगायला आलेली, तेव्हाही पाऊस होता सोबतीला... पावसातून तिला जाताना बघितलं ते शेवटचं.. तिच्या डोळ्यातला पाऊस आठवतो... माझ्या मनात भरून राहिला तो पाऊस, कायमचा. 

           अश्याच एका पावसात, माणसांची दोन भिन्न रूपं बघायला भेटली होती. भर पावसात , एक आई आपल्या लहानग्या मुलाला घेऊन चालली होती. तो लहानगा, नवीनच घेतलेल्या रेनकोट मधून पाऊस "enjoy" करत होता. त्याच्यासमोरच, एक रस्त्यावर राहण्याऱ्यापैकी, एक लहान मुलगा त्याच्याकडे बघत होता. क्षणभरासाठी, नवीन रेनकोट मधला "तो" आणि अंगावर फक्त "चड्डी" सारखं काहीतरी असलेला ,जवळपास सारखंच वय असलेला "तो"... एकमेकांकडे बघत उभे राहिले.. त्या दोघांकडे बघून "यातला सर्वात सुखी कोण " हा प्रश्न मलाही पडला. 

            कॉलेज मधला पाऊस त्यामानाने तरुण होता माझ्यासाठी... इतरांसाठीही तसाच असेल, ते दिवसच मंतरलेले असायचे... कॉलेजमधल्या "त्या" पावसानेच कदाचीत मला कथा लिहिण्याची प्रेरणा दिली असावी. 

            पाऊस, फक्त शाळा, कॉलेज पुरता नव्हता. माझ्या बहुतेक, खाजगी गोष्टीतही पावसाने आपलं अस्तित्व जाणवून दिलं. वडिलांसोबत जास्त पाऊस अनुभवता आला नाही. आईसोबत , तिच्या शेपटीसारखा फिरायचो, पावसातसुद्धा... घरात पैश्याची चणचण असायची लहानपणी.. म्हणून तेव्हापासून लहानसहान, जमतील अशी कामं करायचो.. पहिली गाडी पुसली ती पावसात.. मज्जा आलेली... २ रुपये भेटले होते, आठवते ते अजून. 

           शाळेचा पहिला दिवस पावसाचा, कॉलेजच्या admission ची रांग पावसात लावलेली,  पहिली कविता लिहिली ती पावसात, पहिली कथा पावसावर, कोणालातरी दूर जाताना बघितलं ते पावसात, प्रेमात पडलो ते पावसात, पहिल्या जॉबचा पहिला दिवस पावसातला, पहिल्यांदा घाबरलो असेन ते पावसात चमकणाऱ्या विजेला. पहिली पिकनिक पावसातली, जन्म जरी फेब्रुवारी मधला असला तरी माझे मरण येईल तेव्हा पाऊस नक्की सोबतीला असावा असे वाटते नेहमी मला.

           तर असा हा पाऊस, किती त्याबद्दल लिहिलं तरी कमीच.... कितीतरी वेगळी रूपं आहेत पावसाची... रौद्ररूपातला पाऊस वेगळा, रिमझिमणारा पाऊस मनाला सुखावणारा.. प्रत्येकाच्या मनातला पाऊस वेगळा, मन जोडणारा, तर कधी मन कायमची तोडून टाकणारा.. एकच ऋतू आहे, ज्यात आनंदाश्रू आणि दुःखाने रडू येते. समुद्र किनाऱ्याजवळचा वेगळा पाऊस,रस्त्यावरचा चिखलातला वेगळा पाऊस, ट्रेन मधला पाऊस वेगळा,गड- किल्यावरच्या पाऊस वेगळा, दऱ्या-खोऱ्यातील पाऊस वेगळा,गळक्या घरातील पाऊस वेगळा,मरीन लाईन्स वरच्या चहातील पाऊस वेगळा, डोळ्यातला पाऊस वेगळा,मनातला पाऊस वेगळा.... किती रूपं त्याची... पण माझ्यासाठी, सर्वात जवळच्या मित्रासारखा.. माझ्या बालपणीचा मित्र, सवंगडी.... दरवर्षी येताना खूप आठवणी सोबत घेऊन येतो.. सगळ्यांच्या... काही ना काही आठवणी घेऊन बरसतो. 

          असा हा, ....... जरासा तुमचा.. पण बराचसा माझा... माझा सोबती,... तुमचा पाऊस... माझा पाऊस.... " आठवणीतला पाऊस " 




Saturday, 8 July 2017

परिवर्तन



सकाळचे ७ वाजले... अलार्मने प्रियांकाला जाग आली. आळोखे -पिळोखे देत "फ्रेश" झाली. लगेच काहीतरी आठवलं तिला, मोबाईल घेतला... लगेच कोणाला तरी  FB वर बर्थडे मेसेज type केला... त्यानंतर लगेच कॉल केला...
" हॅपी बर्थडे डार्लिंग... खूप खूप वर्ष जिवंत राहा... आणि पार्टी देत राहा.. ",
"हो ग... पियू... थँक्स... पार्टी देणार ना... संध्याकाळी ये... सगळ्या एकत्र जाऊ... " पलीकडून आवाज आला....
" आणखी कोण येणार आहे.. तुझा BF येणार का... ? " ,
" तो कशाला ? आपली "गर्ल्स पार्टी" आहे फक्त... नक्की ये... आणि वेळेवर ये.. बाय " .. प्रियांकाने फोन ठेवला... आणखी काही मैत्रिणीना पार्टी बद्दल सांगितलं आणि अंघोळीसाठी गेली.

"प्रियांका... संध्याकाळी लवकर ये जरा... " आईने प्रियांकाला जाता जाता सांगितले. प्रियांका तयारी करून ऑफिसला निघतच होती. आईचे ते वाक्य ऐकून प्रियांकाचे तोंड वाकडं झालं.
"नाही आई... आज नको प्लिज.. आज बर्थडे पार्टीला जायचे आहे.",
"अगं.. मी कुठे अडवते आहे तुला... इकडचा प्रोग्राम झाला कि जा ना... " आईने समजावलं.
" नको ना यार.. " प्रियांका वैतागत म्हणाली.
" काय नको... तुझं ऐकते ना मी सगळं... एक दिवस नाही गेलीस बर्थडेला तर काय झालं... " आई रागावत म्हणाली. प्रियांका थांबली. 

"आई बस जरा... बोलूया आपण.. " प्रियांकाने खांद्यावरची बॅग काढली. आणि सोफ्यावर येऊन बसली. आई सुद्धा आली.
"हं बोल... काय बोलायचे आहे ते.. एका बर्थडे साठी नको बोलले तर राग आला. ",
"प्रश्न बर्थडेचा नाही... पण आता पर्यंत ८ वेळा हा "बघण्याचा कार्यक्रम" झाला. दोन वेळा आपण नकार दिला तर सहा वेळा मुलाने नकार दिला.आज सुद्धा असंच काहीतरी होईल आणि नकार येईल... त्यापेक्षा मी जाते ना बर्थडेला.. वर्षातून एकदा तर येतो. " प्रियांका...
"हो.. तरीसुद्धा ते तुला बघायला येणार आहेत.. मुलगा बिझनेसमन आहे... चांगल स्थळ आहे... " त्यावर प्रियांकाला हसू आले.

" आई.. एक सांग मला.. स्थळ 'चांगलं कि वाईट' हे कोण ठरवते. दोन वेळेला तुम्हाला मुलगा पसंत नव्हता म्हणून "माझ्याकडून" नकार कळवलात. सहा वेळा त्यांना मी आवडले नाही म्हणून मुलाने नकार सांगितला. याचा अर्थ, पहिल्या दोन वेळेस मुलगा "वाईट" होता.... नंतरच्या सहावेळेस मी "वाईट" झाले का... मग आता येणारे "चांगले स्थळ" , ते सुद्धा मला वाईट ठरवतील ना.. " आई काय बोलणार त्यावर...

" समोरून नकार आला कि काय फीलिंग होते.. तुला सांगायला नको.. तू सुद्धा अनुभवलं असणार ना, तुझ्यावेळी.. वाटते कि नकोच लग्न... मुलगी म्हणजे काय खेळणे वाटते का.. हि आवडली म्हणून ठेवूया... ती चांगली नाही म्हणून नकार... मन असते ना मुलींना सुद्धा... मग प्रत्येकवेळेस मुलगा कसं ठरवणार कि त्याला कोण जोडीदार हवा आहे ते.. शिवाय love marriage करताना ह्या गोष्टी कुठे कोण बघतात.... त्यात असतात ना... वाईट स्थळं ... ती तेव्हा चालतात ना... "  

" आई... चांगली-वाईट व्यक्ती नसते या जगात... ती मानसिकता असते लोकांची... अपंग,गरीब, बेरोजगार.. त्यांचीही होतात ना लग्न.. ते का वाईट असतात.. किंवा ती "स्थळं" वाईट असतात... नाही ना.. ६ वेळेस... माझा रंग सावळा आहे, गोरी मुलगी पाहिजे.. म्हणून नकार कळवला.का तर मला होणारे मुलं.. सावळं किंवा काळ्या रंगाचे होईल... " प्रियांका स्वतःच्याच बोलण्यावर हसली.

" काय लोकं विचार करतात ना.. मुलगी फक्त कमवती नसून पगार १५ ते २० हजार पाहिजे... रंग गोरा, दिसायला छान असावी... सडपातळ असावी.. मग सावळ्या,काळ्या, जाडसर मुलींनी स्वप्नचं बघू नये का.. जगण्याचा अधिकार सर्वांना सारखाच आहे, मैत्री करताना या गोष्टी बघतो का आपण.... मग लग्नाच्या वेळेस काय होते लोकांना.... " आईला प्रियांकाचे बोलणे पटले.

"तरीसुद्धा... लोकांच्या अपेक्षा असतात ना.. म्हणून हे सगळं बघावं लागते... ",

" तसंच असेल तर.. ज्यांना जन्मभर एकत्र राहायचे आहे त्यांना का विचारत नाहीत अपेक्षा. मला तुम्ही एकदा तरी विचारलंत का... तुला मुलगा कसा हवा ते... " आई गप्प झाली. 

"बरं... बाई, काय अपेक्षा आहेत तुझ्या मुलाकडून... " ,

"हं... आता कसं... मला कसलंही स्थळं चालेल... फक्त तो मला समजून घेणारा असावा... पैशाच्या मागे तर सर्वच धावत असतात...पण तो सुखासाठी प्रयन्त करणारा असावा.. मी आहे ना समाधानी... आहे त्यात समाधान असावा ..रंग गोरा,सावळा, काळा... कशाला हवे रंग... अगदी हिरव्या रंगाचा असेल तरी चालेल मला.. पण मनानी छान असावा. माझं आयुष्य जगायला देयाला हवे. माझीही life आहे ना... घरातल्या प्रत्येक कामात ५०-५० चा वाटेकरी हवा... मीही जॉब करते, मलाही थकायला होते, हे समजून मदत करणारा असावा... बस्स, एवढंच... बाकी काहीनको.. " 

आईला थोडे हसू आले. " माझ्या लग्नच्या वेळी मी असा विचार केलाच नाही ग... घरच्यांना तुझे बाबा आवडले आणि लावून टाकलं लग्न... पण खरंच तू खूप धीराची आहे.. thanks... " ,

" thanks for what ? " ,
" डोळे उघडलेस ना म्हणून... तीच ती जुनी विचारसरणी घेऊन जगत होते मी.. मनातले विचार बदलले आता.. म्हणून thanks... "
प्रियांकाने आईला मिठी मारली.
 "चल मी निघते ऑफिसला.. आणि प्लिज... त्यांना सांग.... आज तरी जमणार नाही मला.. सांगशील ना आई.. " प्रियांका लाडिक आवाजात म्हणाली.
" हो सांगते... मग, कधीचा प्रोग्राम ठरवूया.. " प्रियांका विचारात पडली पुन्हा..
" रविवार ?? ... चालेल ना तुला.. ",
"हो.... सुट्टीच असते ना... चालेल.. संध्याकाळी बोलावू त्यांना... " प्रियांका म्हणाली.
"इकडे कशाला.. या वेळेस आपणच जाऊ ... "मुलगा बघायचा" .... काय ? " आई हसत म्हणाली. प्रियांका पुन्हा घरात आली, आईला गच्च मिठी मारली आणि हसतच तिच्या ऑफिसला निघाली.   

----------------------------------------- The End--------------------------------------

Saturday, 10 June 2017

प्रतिबिंब...


"पण तिला कसं सांगू ..... मी तिच्यावर प्रेम करतो ते... " आदित्य मधेच बोलला. 
" तरी सुद्धा तू , ते तिच्या पासून लपवू शकत नाही ना... बोलून टाक.... " संयुक्ताने सरळ आदित्यच्या तोंडावर सांगून टाकलं. 
" असं कसं सांगू तिला.. तू माझी Best friend आहेस ना म्हणून तुला सांगितलं... आणि तसंही तुझ्या शिवाय माझी कोणी दुसरी friend नाहीच आहे... " आदित्य बोलता बोलता थांबला. 
" मी खरंच वाईट आहे का... means लोकांना मी आवडत नाही... वेडा म्हणतात मला... विचित्र, विक्षिप्त म्हणतात मला... खरंच आहे का मी तसा... म्हणून लोकं लांब राहतात का... " त्यावर संयुक्ता हसली. 
"तसं नाही हा ... तू चांगलाच आहेस... स्वतःच्या पायावर उभा आहेस... चांगला कमवतोस... successful आहेस... हि लोकं जळतात तुझ्यावर म्हणून, तू नको लक्ष देऊस त्यांच्याकडे... तू छान आहेस... " ,
"thanks संयुक्ता... फक्त एक सांग... बाकीचे जाऊ दे.... तुला का वाटलं माझ्यासोबत मैत्री करावी म्हणून... खरं सांग हा... " आदित्य तिचं बोलणं मधेच तोडत बोलला. त्यावर संयुक्ता हसली फक्त... 
" माझ्या लहानपणापासून तूच एकटी सोबत आहेस... का.... तुला मी वेडा वाटत नाही का... " आदित्य एका मागोमाग एक प्रश्न विचारत होता. 

" हे बघ... तुला शाळेतच मित्र मानलं होतं मी.. आणि असं म्हणतात कि शाळेतली मैत्री खूप वर्ष टिकते.... तुला लहानपणापासून ओळखते.. लोकांपेक्षा मी जास्त चांगली ओळखते तुला.. मला माहित आहे ना.. तू किती चांगला आहेस ते.. म्हणून तुझ्या बरोबर एवढी वर्ष मैत्री आहे.. शिवाय तुही संभाळतोस ना मला... मग बाकीचे तुला किंवा आपल्या friendship ला काय बोलतात त्याकडे कशाला लक्ष देऊ... " संयुक्ताने तिचे मत मांडलं. 

"थँक्स संयुक्ता.. पण माझ्याशी मैत्री केलीस म्हणून तुझ्याबरोबर कोणी मैत्री करत नाही... त्यासाठी सॉरी.. ",
"अरे !! वेडा आहेस का तू... तू आहेस ना.. तेच खूप आहे माझासाठी... ते जाऊदे सगळं... तू "तिला" कधी सांगणार आहेस मनातलं... ",
"सांगेन गं.. पण मला जरा भीती वाटते... " आदित्य बोटांची नखं कुडतडु लागला. 
"का... सांगून तर बघ तिला.. " संयुक्ता हसत म्हणाली. आदित्य मनाची तयारी करत होता. 
" पण तुला भेटली कुठे ती... ते तर सांगितलं नाहीस मला... नावं तर माझंच आहे.. म्हणून आवडली का.. " त्यावर आदित्य मोठ्याने हसला. 
" तिचं नावं "संयुक्ता" च आहे, हे मला आधी माहीतच नव्हतं. खूप नंतर कळलं तिचं नावं. पण आधी पासून आवडायची मला ती. मी आता जॉब करतो ना.. तिथे नवीनच जॉब ला लागली होती ती. तेव्हापासून ओळख.. ती सुद्धा जास्त बोलत नाही.. माझ्याशी हि नाही... ",
"जास्त बोलत नाही मग ओळख कशी.... आणि हे प्रेम वगैरे कधी झालं... " संयुक्ताला उत्सुकता लागली होती. 

" सांगतो ... सांगतो.. धीर धर जरा.... तर,  ती माझ्या बाजूच्याच डेस्कवर बसते काम करत... म्हणून सर्वात आधी माझ्याशी ओळख झाली. त्यानंतर, आम्ही एकाच डिपार्टमेंटमध्ये.... त्यामुळे मिटींग असली कि भेट होते, बोलणे होते सतत... एकदा ती टिफिन विसरली होती, मी माझा टिफिन दिला तिला, तेव्हापासून friendship झाली.. त्यानंतर तिच्या घराचा address काढला.. माझ्या फ्लॅटच्या १५ मिनिटं पुढे राहते ती.. " आदित्यच्या गालावर खळी पडली सांगताना... 
" हो.. हो.. किती लाजतो आहेस... तुला खूप आवडते म्हणजे ती.. पण ती बोलली का तुला.. " संयुक्ताने आदित्यला विचारलं. 
" बोलायला कशाला पाहिजे... संयुक्ता तशी पहिल्या पासून आवडते मला.. ऑफिसमध्ये ती एकटीच माझ्याशी बोलते... कधी कधी मी तिला माझ्या कारने घरी सुद्धा सोडतो. माझ्यासोबत टिफिन share करते... छान वाटते तिच्याबरोबर बोलताना... म्हणजे माझ्या बद्दल काहीतरी नक्की असेल ना तिच्या मनात.. " आदित्य हसत म्हणाला. 
" बघ... त्या संयुक्ताला पटवण्यात... या संयुक्ताला विसरू नको हा.. " संयुक्ता हसत म्हणाली. 

आदित्यने संयुक्ताचे म्हणणे ऐकले. स्वतःच्या घरी आला. चांगले नवीन कपडे घातले. छानसा perfume लावून तो, त्याची नवीन मैत्रिण... संयुक्ताला भेटायला निघाला . मनात किती आनंद झाला होता त्याच्या... चेहऱ्यावर दाखवला नाही त्याने. संयुक्ताच्या घरी पोहोचला. आज सांगूनच टाकतो मनातलं तिला..... आदित्य तयारी करूनच आलेला. दारावरची बेल वाजवली त्याने. एका वयस्कर माणसाने दरवाजा उघडला. आदित्यला बघून संतापला. 
" तुला किती वेळा सांगितलं मी... संयुक्ता बरोबर बोलत जाऊ नकोस म्हणून... आणि इथेही येत जाऊ नकोस... समजलं ना.. ",
"अहो.. आजोबा... ऐकून तर घ्या माझं... मला तिच्याशी महत्वाचं बोलायचं आहे... " आदित्य मनापासून बोलला. 
" नाही... आणि पुन्हा यापुढे इथे दिसलास ना... तर पोलिसात तक्रार करिन.. विक्षिप्त माणूस.. चालता हो... " आणि त्यांनी धाड्कन दरवाजा बंद केला. 

आदित्यचे तोंड एवढंसं झालं. घरी येऊन शांतपणे निजला. रात्री झोप येत नव्हती म्हणून, best friend.. संयुक्ताला कॉल लावला... " Hi.. आदित्य.. कशी झाली मीटिंग... संयुक्ता बरोबर... " आदित्य काहीच बोलला नाही त्यावर... " आताच्या आता भेटायला ये मला... " संयुक्ताने पलीकडून कॉल कट्ट केला. 

" काय झालं आदित्य ... संयुक्ता काही बोलली नाही का... " संयुक्ताने विचारलं. 
" तिचे आजोबा... दरवेळेस, सारखे मध्ये येतात.. भेटूच दिलं नाही त्यांनी.. काय प्रॉब्लेम आहे त्यांना... कळतंच नाही मला... " आदित्य उदास होता. 
" तुझं प्रेम आहे ना.. आणि तिलाही तू आवडतोस ना... " आदित्यने होकारार्थी मान हलवली. 
"मग तू त्या आजोबांचे tension घेऊ नकोस.. माझ्या मित्राला उदास झालेलं नाही बघवतं मला.. तू संयुक्ताला विचार लग्नासाठी... त्या म्हाताऱ्याचं काय करायचं ते बघते मी.. " संयुक्ता रागात म्हणाली. 
" काय करणार तू ? " आदित्य....  
" ते मी बघून घेईन... जा, घरी जा आता... " आदित्य विचार करतच घरी आला. रात्रही झाली असल्याने लगेच झोपी गेला. 

सकाळी उशिराने त्याला जाग आली. ऍम्ब्युलन्सच्या आवाजाने त्याची झोप मोड झाली. तसाच उठून तो बाल्कनीत गेला. आणि तिथून त्याने पाहिलं. संयुक्ताचे घर त्याला तिथूनही दिसायचे. तिथेच ऍम्ब्युलन्स थांबली होती. तसा आदित्य धावतच संयुक्ताच्या घरी पोहोचला. गर्दी जमली होती. संयुक्ता,तिचे आई-वडील रडत होते. 
" काय झालं.. " तिथे उभ्या असलेल्या एकाला विचारलं आदित्यने... 
" आजोबा.... morning walk साठी घराबाहेर पडले होते. तेव्हाच कोणीतरी त्यांना गोळी मारली... " 
बापरे !! हे काय... संयुक्ताने तर केलं नसेल ना हे.. आदित्यला तिचे कालचे बोलणे आठवले.. आदित्य हळूच मागच्या मागे आला. घरी आला. संयुक्ताला कॉल लावला तर फोन बंद. 

आज ऑफिसला जाऊन तसा पण फायदा नाही.. संयुक्ता तर जाणारच नाही ऑफिसला... त्यात हि संयुक्ता... कुठे गेली कळत नाही... फोन पण बंद येतो आहे... बराच वेळ विचार करून तो तडक , त्याची Best friend..... संयुक्ता कडे आला....  ..
" कुठे आहेस तू... आणि कॉल का लागत नाही तुझा.. " आदित्य रागात होता. 
"अरे.. नेटवर्क प्रॉब्लेम आहे माझ्या फोनचा.. तूच बघ... एक तरी सिग्नल आहे का ते.. " तेव्हा आदित्यचा राग शांत झाला. 
" संयुक्ताच्या आजोबांना कुणीतरी शूट केलं सकाळी... तुझा काही संबंध नाही ना... " आदित्यने घाबरत संयुक्ताला विचारलं. 
"असं का वाटते तुला... ? " संयुक्ताने मिस्कीलपणाने विचारलं. 
" काल बोलत होतीस ना म्हणून वाटलं... " त्यावर संयुक्ता मोठयाने हसली. 
" हो... मीच मारलं त्या म्हाताऱ्याला... तुझ्या आणि संयुक्ता मध्ये येत होता ना... तरीही आणखी किती दिवस जगणार होता.... जरा लवकर वर गेला तर कुठे बिघडलं.. " आदित्य ते ऐकून घाबरला. 
" का... का केलंस आणि पोलीस वगैरे आले तर.... ",
"तुझ्यासाठी केलं ... आणि पोलिसांचे tension तू नको घेऊस... ते मला कधीच पकडू शकत नाहीत...... तर, मी तुझा मार्ग मोकळा केला... संयुक्ताला गमावू नकोस... लवकर तिला विचारून टाक... मी आहेच पाठीशी तुझा... " हे ऐकून आदित्य खुलला जरा... आपल्याला कोणीतरी एवढी मदत करते आहे, हेच खूप होते त्याच्यासाठी... खुशीतच तो घरी आला.  

पुढच्या दिवशी, ऑफिसमध्ये संयुक्ता आलेली नव्हती. आदित्य हिरमुसला. " आज सुद्धा वेळ जाणार नाही ऑफिसमध्ये... उगाचच आलो. " आदित्य मनातल्या मनात बोलला. संध्याकाळी ऑफिस सुटलं तसाच तो, संयुक्ताच्या घरी तिला बघायला आला. आज काही आजोबा नव्हते ओरडायला. एकदम बिनधास्त त्याने दारावरची बेल वाजवली. संयुक्ताच्या आईने दरवाजा उघडला. 
" काकी.. संयुक्ता आहे का घरात... " आदित्यने हळूच विचारलं. 
" आहे.. पण तुला कशाला पाहिजे आहे... तुला आधीही सांगितलं आहे कितीवेळा... संयुक्ता बरोबर बोलत जाऊ नकोस म्हणून.. तरी पुन्हा पुन्हा का येतोस... "  संयुक्ताची आई चिडली होती. तो आवाज ऐकून संयुक्ताचे वडील बाहेर आले. 
" तू !!.... तू परत आलास.. एक-दोनदा सांगून कळत नाही का... दूर राहा संयुक्ता पासून.. निघ इथून... " ते सुद्धा चढया आवाजात बोलले. 
" पण काका... माझी friend आहे ती... माझ्या सोबत असं का वागता तुम्ही सगळे... " आदित्य.. 
" कारण... वेडया, विक्षिप्त माणसाबरोबर संयुक्ताने मैत्री केलेली आम्हाला आवडणार नाही. " पुन्हा दरवाजा बंद केला त्यांनी. 

आदित्यला भलताच राग आला... मी विक्षिप्त काय !!! साल्यांनो... तुम्हीच आहात विक्षिप्त... वेडे... महामूर्ख .... आदित्यने रस्त्यावरचा दगड उचलला आणि भिरकावला त्यांच्या घरावर... बरोबर तो खिडकीवर जाऊन लागला. त्या आवाजाने, त्या घरातले सगळे बाहेर आलेच.. शिवाय, आजूबाजूच्या घरातील लोकांचे लक्षही वेधले. 
" काय रे !!! सरळ सांगून कळत नाही तुला ... माज आलाय का.. " संयुक्ताचे वडील तावातावाने बाहेर आले. आदित्यची कॉलर पकडली. दोन-चार थोबाडीत लागवल्या. संयुक्ता हे सर्व आतूनच बघत होती. आदित्यचे डोके भणभणलं. पुन्हा दोन-तीन थोबाडीत लगावून त्यांनी आदित्यला खाली ढकलून दिलं.संयुक्ताच्या वडीलांनी पोलिसांना फोन लावला. १०-१५ मिनिटांची पोलीस तिथे पोहोचले. 
" inspector.... हा वेडा... मतिमंद माणूस.. आम्हाला... माझ्या मुलीला रोज त्रास देतो... आणि आज दगडफेक केली माझ्या घरावर... घेऊन जा याला... " inspector ने तुटलेली काच पाहिली. 
" एक दगड फेकला तर दगडफेक म्हणत नाही त्याला... " inspector ने उत्तर दिलं... 
" मग काय वाट बघू.. दगडफेक करायची... याला आता.. तुम्ही अटक करा. " ते अजून रागात होते. 
" कोणतीही तक्रार अशीच घेत नाही आम्ही... शिवाय तुमच्या वडिलांना गोळी मारली कोणीतरी..त्याचा तपास करू दे आम्हाला.. हि असली फालतू भांडण सोडवायला बोलावू नका आम्हाला.. " inspector चा ही आवाज वाढला. तसे संयुक्ताचे वडील तरतरत आत घरात गेले. 
" आणि तू रे... समजत नाही का तुला... कि खरंच वेडा आहेस... " inspector ने आदित्य कडे मोर्चा वळवला. 
" मी.. वेडा... नाही आहे.. !!! " आदित्य चिडून ओरडला. 
" आवाज नाही करायचा.... गुपचूप घरी निघायचे... समजलं ना.. हिरोगिरी.... घरीच ठेवायची आपल्या... " inspector गाडीत बसत म्हणाले. 

आदित्य आपल्या घरी न जाता, best friend... संयुक्ताकडे आला. " बघितलंस... किती मारलं मला ते.. म्हणे बिनधास्त जा... तो आहे ना राक्षस... तिचा पप्पा... मला वेडा म्हणतो... " आदित्य चाचपडत होता. 
" तुला वेडा म्हणाला... चरबी वाढलीय वाटते त्याची.. नालायक माणूस... एक वेळ माझा अपमान सहन करिन.. पण तुला कोणी काही बोललं तर नाही शांत राहू शकत मी. बघते त्याला आता... दिवस भरले आहेत त्याचे... " संयुक्ता रागाने लाल झाली. 
" प्लिज संयुक्ता... आधीच त्या आजोबांना मारलस तू.. परत असा वेडेपणा करू नकोस.. ",
"ठीक आहे.. जा घरी तू... आराम कर.. मी काही करणार नाही.. " ते ऐकून आदित्य घरी आला. पडल्या पडल्या झोपला. 

पुढल्या दिवशी, सकाळी पुन्हा ऍम्ब्युलन्स च्या आवाजाने आदित्य जागा झाला. पुन्हा एकदा संयुक्ताच्या घराबाहेर ऍम्ब्युलन्स थांबली. संयुक्ताच्या आई -वडिलांचा खून झाला होता. संयुक्ता एकटीच रडत बसली होती एका कोपऱ्यात... आदित्यला पुन्हा संयुक्ताचा संशय आला. ऑफिसमधून घरी येता येता तो तिच्या घरी आला. खुर्चीवर बसला. आदित्यला बघून संयुक्ता हसली. 
" का करते आहेस अस... बिचारी संयुक्ता आता एकटी राहिली ना.. कशी तिची हालत झालेली... बघितलिस का तू... ",
"असू दे...... आता तुला कोणी वेडा म्हणणार नाही.. संयुक्ता आणि तुझामध्ये आता कोणीच नाही.... आणि पोलिसांना मी घाबरत नाही.. तू उद्याच विचारून टाकं तिला... जास्त वेळ दवडू नकोस " आदित्य ते ऐकून सुखावला. 

सकाळी पुन्हा आदित्य, संयुक्ताकडे निघाला. " Hi... संयुक्ता... " दरवाजा उघडा बघून आदित्य आत गेला. संयुक्ता एकटीच उदास बसली होती. आदित्यला आत आलेलं बघून दचकली. 
" तू... तू कशाला आलास घरात.. " ,
"अगं.... तू एकटी आहेस ना म्हणून आलो... आणि मला काहीतरी सांगायचे होते तुला... ",
"नको... मला काही ऐकायचे नाही ... निघ इथून... " संयुक्ता दूर होत म्हणाली. 
" माझं प्रेम आहे तुझ्यावर... आणि तुझंही आहे माझ्यावर... मला वाटते आपण लवकरच लग्न केले पाहिजे... तसंही तुला आता जोडीदाराची गरज आहेच... किती दिवस एकटी राहणार तू " आदित्य तिच्या जवळ जात म्हणाला. 
" दूर राहा... खरंच... लोकं बोलतात ते बरोबर... मम्मी-पप्पा पण बोलायचे... विक्षिप्त आहेस.. वेडा आहेस... " बोलता बोलता संयुक्ताने बाजूला असलेली फुलदाणी उचलून धरली. 
" दूर राहा माझ्यापासून... नाहीतर मारिन तुला... " संयुक्ता थरथरत होती. 
" थांब थांब... जातो मी... एकटी राहिलीस ना.. म्हणून तुझ्या डोक्यावर परिणाम झाला आहे.. आराम कर तू... उद्या विचार करून उत्तर दे... तशी तयारी करावी लागेल लग्नाची.. " आदित्य घरी आला. 

आज तो आनंदात होता. कारण त्याने त्याच्या मनातलं संयुक्ताला सांगितलं होते. Wow !!! आता आपलं लग्न होणार... पण तरीही त्याला एक प्रश्न पडला होता. त्याचं  उत्तर शोधण्यासाठी तो संयुक्ताला भेटायला गेला. 
" मला सांग....तिला मी मनातलं सांगितलं तर ती एवढी का hyper झाली.. म्हणजे अगदी वेड्यासारखं वागू लागली... मला फुलदाणी मारणार होती... पळालो म्हणून वाचलो... पहिली अशी कधी वागली नाही ती.. ऑफिसमध्ये तर कशी टापटीप असते ती..... छान बोलते... आणि घरी.. वेड्यासारखी... काय नक्की कळत नाही.. " आदित्य विचारात पडला. " याचा अर्थ... split personality... जगासमोर एक आणि घरी एक.. " संयुक्ता म्हणाली. 
"म्हणजे ? " ,
"अशी माणसं... दोन व्यक्ती असल्या सारख्या वागतात.. ",
"अशी माणसं असतात का खरोखर... ? " आदित्य.. 
" असतात अशी माणसं.. पण ती असेल का ते माहित नाही... किंवा त्या हरामखोरांनी... खऱ्या संयुक्ताला कुठेतरी लपवून ठेवलं असेल.. हि कोणी भलतीच असेल.. " ,
"असं पण आहे का ? " आदित्य घाबरला. 
" तू किती साधा आहेस रे.. पण घाबरू नकोस.. तिला तुझ्यापासून दूर ठेवीन मी... तुझ्यासाठी काहीपण... " आदित्य घरी आला. 

दुसऱ्या दिवशी, सकाळीच पोलीस आदित्यच्या घरी पोहोचले. 
" काय झालं inspector ? " ,
"चल.. काय झालं ते दाखवतो... तुला.. " inspector ने ओढतच त्याला घराबाहेर काढलं. आदित्यच्या फ्लॅट बाहेर रक्त सांडलेले होते. दरवाजावर रक्ताळलेले हाताचे ठसे होते.. ते बघून चक्रावला आदित्य... 
" हे काय आहे .... Mr. आदित्य.. " ,
"मला काय माहित ... आणि हे तुम्हाला कोणी सांगितलं.. " ,
"तुझाकडे साफसफाई करायला येतो ना... त्याने आम्हाला कळवलं हे.. " inspector ने खुलासा केला. 
" मला काही माहित नाही हे... मी काही केलं नाही." आदित्य.. 
" काही केलं नाही !! " एक सणसणीत थोबाडीत बसली आदित्यच्या... 
" संयुक्ताने रात्री आम्हाला कॉल करून सांगितलं होते तुझ्याबद्दल... तिला त्रास देतोस ते.. आणि आज ती गायब झाली आहे... तुझ्यावर संशय आहे आमचा.. " inspector ने आणखी मारलं आदित्यला. आदित्यने खूप सांगायचा प्रयन्त केला त्यांना.. पण त्यांनी त्याचं ऐकूनच घेतलं नाही. गाडीत घालून पोलीस स्टेशनला आणलं. 

" बोल.. संयुक्ता कुठे आहे ते.. " inspectorने आदित्यची कॉलर पकडत विचारलं. 
" मी खरंच सांगतो आहे.. मला माहिती नाही... " गाल लाल केला inspector ने आदित्यचा. 
" मी बोललो ना एकदा.. मला माहिती नाही काही.. आणि कोणत्या पुराव्या वरून मला पकडून आणलात तुम्ही.. " आदित्य रागात म्हणाला. 
" पुरावा... पुरावा पाहिजे का तुला... " inspector ने आदित्य समोर एक फाईल धरली. 
" हि तुझ्याबद्दल तक्रार.. तीन - तीन कंप्लेंट आहेत तुझ्यावर.. त्यात काल, रात्री संयुक्ताने सांगितलं कि तू तिच्या वर बळजबरी केलीस.. जबरदस्ती तिच्या घरात शिरलास... तिने प्रतिकार केला म्हणून तू निघून गेलास... मग पुन्हा येऊन तिला घेऊन गेलास ना कुठेतरी... बऱ्याबोलाने सांग.. संयुक्ताला कुठे लपवलंस ते.. मला तर वाटते त्या तीन खुनांमागे सुद्धा तूच असणार " आदित्यला सगळा प्रकार कळला... 
" inspector कळलं मला... हे सगळं संयुक्ता करते आहे...मी नाही केलं काही... " ,
" means... संयुक्ताने.. स्वतःच्या आजोबांना आणि नंतर आई-वडिलांना मारून टाकलं.. तक्रार सुद्धा नोंदवली... आणि आता स्वतःला लपवून ठेवलं आहे का.. हि लोकं बोलतात ते बरोबर.. वेडा " inspector हसत म्हणाले. आदित्य चिडला... 
" मी वेडा नाही आहे... " मोठयाने ओरडला.. सणकून एक काठीचा फटका त्याच्या पाठीवर पडला. आदित्य कळवळला. डोळ्यात पाणी आलं त्याच्या. 
" मी खरंच सांगतो आहे.. ",
" मग संयुक्ता.. आपल्या कुटुंबाला का संपवेल... ते सांग.. " inspector ने आदित्यला विचारलं. 
" ती संयुक्ता वेगळी... आणखी एक संयुक्ता आहे.. माझ्या बालपणीची मैत्रिण... तिचंही नावं संयुक्ता.. " हे जरा इंटरेस्टिंग होते... 
" पुढे सांग... " ,
" संयुक्तावर माझं प्रेम आहे.. तिचं हि माझ्यावर... पण तिच्या आजोबांना, आई-वडिलांना ते आवडत नव्हतं... त्यात तिच्या पप्पानी मला मारहाण केली... माझी बालमैत्रिण संयुक्ता... तिला हे आवडलं नाही... तीच बोलली कि तू फक्त संयुक्ताकडे लक्ष दे.. बाकीच्यांना मी बघते... inspector.. मला बोलायला नको... पण हे सगळं तिनेच केलं आहे.. मला यात अडकवत आहे ती... " आदित्यने संयुक्ताचा मोबाईल नंबर आणि घराचा पत्ता लिहून दिला inspector ला. त्याच्या त्या बोलण्याने सगळेच confused झाले. नक्की कोणत्या संयुक्ता बद्दल बोलतो आहे, कळत नव्हते. एक हवालदार बोलता बोलता बोलून गेला.. " वेडा कुठला... " आदित्य पुन्हा चिडला. आणि त्याला मारायला धावला. गळाच पकडला आदित्यने.. किती जोर लावला होता त्याने.. पकड सुटत नव्हती म्हणून एकाने त्याच्या डोक्यावर काठीने प्रहार केला. आदित्य बेशुद्ध झाला. खूप वेळ झाला तरी तो शुद्धीत आला नाही म्हणून जवळच्याच हॉस्पिटलमध्ये ऍडमिट केलं.  

आदित्य , संयुक्ताबद्दल बोलतो आहे तर बघूया... संयुक्ता कोण आहे ते.. म्हणून ते आदित्यच्या घराजवळ आले. शेजारी विचारपूस केली. 
" वेडसर आहे जरा... एकटाच राहतो.. शांत... शांत राहतो... पण कधी कधी मोठयाने ओरडायचा.. " ,
"हम्म... आणि आई-वडील... फॅमिली वगैरे... " inspector ने पुढचा प्रश्न केला. 
" नाही... इथेच तो दोन वर्षांपूर्वी राहायला आला. त्याच्या नोकराला माहिती असेल.. " ,
"बरं ... हा address माहिती आहे का... इकडचा वाटतो पण भेटला नाही आम्हाला.. " inspector ने पत्ता दाखवला. त्यांनी नकारार्थी मान हलवली. 
" संयुक्ता नावाची एकच राहते या इथे.. जिथे खून झाले ते.. दुसरी कोणीच नाही.. " inspector ने आदित्यच्या नोकराला विचारलं. 
" तुला माहित असेल ना.... त्याच्या बालपणीची मैत्रीण... संयुक्ता... तिला तो रोज भेटायचा... आणि हा पत्ता.. तो सुद्धा बघ... माहिती आहे का.. " त्याने पत्ता वाचला. 
" नाही साहेब... पत्ता तर इकडचा आहे.. पण संयुक्ता नावाची कोणीच मैत्रीण नाही त्यांची.. एकटेच तर राहायचे. " त्या पत्ताखाली संयुक्ताचा मोबाईल नंबर होता. नोकराने बघितला. 
" हा नंबर तर आदित्य साहेबांचा आहे... " काय नक्की चालू आहे ते कळत नाही. 
" तुला कधी वाटलं का.. आदित्य वेडा आहे ते.. " ,
" हो.. साहेब... वेड्यासारखे वागायचे.. कामात मात्र हुशार होते.. त्यांच्या ऑफिसमध्ये चांगल्या पोस्टवर आहेत... घरी असले कि वेड्यासारखे वागायचे... कधी कधी TV लावायचे.... आणि कपडे करून बाहेर निघून जायचे... TV तसाच चालू.. जेवण करायला सांगायचे आणि बाहेर जाऊन जेवायचे.. मोबाईल वर कोणाबरोबर तरी बोलत असायचे... पण मोबाईल बंद असायचा. आणि हो.... मागच्या रूममध्ये तासनतास जाऊन बसायचे.. कधी कधी तर नवीन कपडे करून तिथे जाऊन बसतात.. " inspector ला जरा संशय आला. 
" तुला माहीत आहे का... काय आहे त्या रूममध्ये... " ,
" भीती वाटते मला... एकदा जात होतो तर कसले ओरडले होते.. तेव्हापासून नाही जात... ", 
"चल .. दाखव ती रूम... " 

आदित्यच्या फ्लॅटच्या बरोबर मागच्या बाजूला, जिथे खूप झाडं-झुडूप होती.. तिथेच एक रूम होती... त्या रूमच्या दरवाजावर " संयुक्ता " नावाची पाटी होती. inspector चे डोकं चक्रावल. शिवाय तिथे काही रक्त सुद्धा पडलं होते.. ताबडतोब inspector दरवाजा तोडून आत शिरले. रक्ताच्या खुणा होत्या तिथे. कोणाला तरी, ओढत... फरफटत आतल्या खोलीत घेऊन गेल्याच्या खुणा.. आत गेल्यावर, तिथे संयुक्ता बेशुद्ध पडलेली दिसली. म्हणजे आदित्य.. त्याच्या बालमैत्रीण संयुक्ता बद्दल खरं बोलतो आहे... तिच्या डोक्यावरचा जखमेतून अजूनही रक्त येत होते. पण जिवंत होती ती... तसंच उचलून पोलीस व्हॅन मधून हॉस्पिटलला घेऊन गेले. inspector त्या रूमची आणखी झडती घेऊ लागले. एक रक्ताळलेली फुलदाणी होती.. जी inspector नी आधी संयुक्ताच्या घरी पाहिली होती. एक गन सापडली.. ती एका बॅगमध्ये घेतली inspector नी. बाकी रूममध्ये काहीच नव्हते बघण्यासारखे... बाहेरच्या खोलीत एक आरामखुर्ची होती आणि त्यासमोर एक मोठ्ठा आरसा... त्याच्या बाजूला एक बंद पडलेला मोबाईल... आणखी काही शोधणार त्यात inspector चा मोबाईल वाजला. "सर.. सर !! आदित्य पळून गेला.. हॉस्पिटलमधून ... " ते ऐकून inspector तसेच धावत धावत हॉस्पिटलमध्ये पोहोचले. 

"एक साधा माणूस सांभाळता येत नाही तुम्हाला... " inspector तिथे ड्युटीवर असलेल्या हवालदाराला ओरडले. 
" काय करणार साहेब... एकाच्या डोक्यात ती काचेची औषधाची बाटली मारली त्याने... त्याला सांभाळायला गेलो तेव्हा आदित्य पळून गेला... " 
inspector ला काय करावं ते कळतं नव्हतं. दोन - दोन संयुक्ता... एक बेशुद्ध... ती सापडली... दुसरी त्याची बालमैत्रिण.. संयुक्ता.. ती तर भेटलीच नाही... त्यात हा पळून गेला.. काय करू... आदित्यच्या नावाने search warrant काढून ते त्याच्या शोधात निघणार तर एका डॉक्टरचा फोन आला.. भेटायचे होते असं म्हणाला. 

१० मिनिटांनी, तो डॉक्टर ,पोलीस स्टेशनला आला. त्याच वेळेस , त्या ठिकाणेच CCTV कॅमेरा चे विडिओ आले. पहिला डॉक्टरचे म्हणणे ऐकून घेऊ म्हणून inspector थांबले. 
" तुम्ही आदित्यला कसे ओळखता... " पहिला प्रश्न.. 
" आदित्यची treatment माझ्याकडेच चालू आहे... लहानपणा पासून... " डॉक्टर... 
" म्हणजे त्याला खूप आधी पासून ओळखता तुम्ही... मग आजच का आठवण झाली त्याची... " inspector... " हि news कळली ना.. म्हणून आलो भेटायला तुम्हाला... ",
" मग ... तुम्ही त्याची... बालमैत्रीण... संयुक्ता... तिला सुद्धा ओळखत असणार ना... " डॉक्टरने नकारार्थी मान हलवली. 
" पहिलं म्हणजे.. आदित्य एकटाच... त्याला कोणी मित्र-मैत्रीण नाही.. आई-वडिलांनी तो "वेडा " आहे हे स्वतःच ठरवून माझ्या हॉस्पिटलमध्ये भरती केलं होते.. लहानपणीच... तेव्हापासून हा एकटाच... " ,
" मग तो सांगतो ते... संयुक्ता वगैरे.. ",
" तो खूप हुशार आहे तसा.. पण जेव्हा एकटा राहतो ना.. तेव्हा होते काहीतरी त्याला... म्हणजे कोणालातरी शोधतो तो बोलण्यासाठी... त्याला एक सवय आहे... एकटं बडबडायची... लहान असताना एकटाच कुठेतरी बोलत बसायचा... मोठा झाला तेव्हा कळलं कि, आता तो आरश्यासमोर बसून बोलत असतो. " inspector ला त्या रूममधल्या आरश्याची आठवण झाली. मोबाईल मध्ये सुद्धा आपण स्वतःला बघू शकतो ना... नोकर बरोबर बोलला. फोन बंद असुनही बोलत बसतो. 

" आणखी एक सवय त्याला.. तुम्ही बोललात ना... संयुक्ता... तशी कोणी नसेलच... कारण त्याला सवय आहे हि... जी व्यक्ती त्याला आवडते ना... तिच्याच नावाने स्वतः बरोबर बोलत बसतो.... आधी माझ्या हॉस्पिटलमध्ये मीना नावाची नर्स होती... त्याला आवडायची ती... तर त्याचीही कोणी मीना नावाची बालमैत्रिण आहे, असं सांगायचा. ती जॉब सोडून गेल्यावर निखिल नावाचा एक मुलगा त्याचा मित्र झाला. तर आपलाही निखिल नावाचा जुना मित्र आहे असं सगळ्यांना सांगितलं होते. हि संयुक्ताची केस समजली म्हणून आलो मी. त्याला संयुक्ता आवडत असेल म्हणून त्याने स्वतःची बालमैत्रिण तयार केली असावी.. आणि हो... तो खूप deeply प्रेम करतो हा.. त्या त्या व्यक्तीचे काल्पनिक नंबर, त्यांच्या नेम प्लेट बनवून कुठल्यातरी दरवाजावर लावतो.... तर माझं म्हणणे आहे कि त्याच्याशी जरा जपून वागा... एकदम hyper होतो... त्याला वेडा तर अजिबात म्हणू नका... आवडत नाही त्याला ..... काय करेल ते सांगू शकत नाही... कुठे आहे तो... " डॉक्टर.... 
" पळून गेला.. आम्हाला चकवून... " inspector ला सगळी स्टोरी कळली. त्याने लगेचच तो विडिओ बघायला सुरुवात केली. आजोबांना मारणार तोच आदित्य.... संयुक्ताच्या आई-वडिलांचे खून झाले तेव्हा आदित्यचं त्यांच्या घरातून बाहेर पडत होता. आणि संयुक्ताला देखील ओढत घेऊन जाणारा आदित्यचं.... संयुक्ता.... त्याची बालमैत्रिण नव्हतीच कोणी... तो आदित्यचं होता.. स्वतःच्या प्रतिबिंबाला Friend मानणारा.. 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(आदित्य एका नवीन शहरात .... ) तीन महिन्यानंतर,............. 

" अगं.. दीक्षा.... मला ना एक मुलगी आवडते ग.. योगायोग बघ ..... तिचं नावं सुद्धा दीक्षाचं आहे... " आदित्य आरशा समोर बसलेला. 
" अरे.. मग सांगून टाक तिला... तुझ्या मनातलं.. आणि काही काळजी करू नकोस.... मी तुझी बालमैत्रिण आहे ना.. तुझ्यासोबत नेहमी... बिनधास्त विचार तिला.. " दीक्षा समोरून म्हणाली. 

-------------------------------------------------------- The End ----------------------------------------------------   

Friday, 31 March 2017

चेकमेट.....!! (भाग दुसरा )


             बघता बघता २० मार्च आला. अभिला अजून काही वेगळी माहिती मिळाली नव्हती. महेश सुद्धा तीच ती माहिती वाचून कंटाळला होता. आज दोघे फक्त एका फोनची वाट बघत बसले होते.. खुनाच्या माहितीचा फोन.. दुपारी जेवण सुद्धा नीट गेलं नाही पोटात. दुपारचे २. ३० वाजले असतील. आणि अभि वाट बघत असलेलया माहितीचा फोन आला. महेश सहित पुन्हा अभि आपली टीम घेऊन निघाला... तिथे पोहोचला तर गाडीत खून... मृत व्यक्ती गाडीत असताना त्याला गोळी मारली होती. गाडीची काच भेदून आरपार गोळी त्यांना लागली होती. ते बघून महेश चक्रावून गेला. " खरंच !! कमाल आहे त्याची यार... कसं काय सगळं करतो ते कळत नाही... " महेश बोलला. 

           Dead body , postmortem साठी पाठवून अभि पुन्हा सागरकडे आला. सागर बुद्धिबळ खेळत बसला होता. टाळे न उघडताच अभि , सागर बरोबर बोलू लागला. 
" तो कोण आहे ते माहित नाही.... तुला माहित असून ते तू सांगू शकत नाही.... पण कारण असेल ना या मागे काहीतरी.. बोल " सागर त्याच्याकडे बघतच नव्हता. 
" थांबा हा... जरा खेळ संपत आला आहे माझा.. " सागर त्या खेळाकडे बघत म्हणाला. अभि त्याला बाहेरूनच बघत होता. सागरने एकदा अभिकडे पाहिलं. पुन्हा त्याने बुद्धिबळाच्या पटावर उरलेलय सोंगट्या मांडल्या. .......  घोडा, वजीर आणि राजा, एवढ्याच.... 
" बरोबर एवढेच उरले आहेत ना आता.... " सागर अभिकडे बघत म्हणाला. " तो सगळयांना मारणार... हे नक्की... या खेळात सगळेच मरणार...कोणीच वाचणार नाही... " अभिला कळलं, याच्यापुढे बोलून काही फायदा नाही. निघाला... तो निघाला तसा सागर बोलला काही तरी.. " या खेळात राजाला का महत्त्व देतात तेच कळत नाही... सर्वात महत्त्वाचा तर वजीर असतो.. तो मेला कि खेळच जवळपास संपून जातो. " एवढंच बोलला सागर.. 

          अभि त्याच्या पोलीस स्टेशन मध्ये आला. महेश वाट बघत होता. " अभि... काही माहिती मिळाली आहे ... या सर्वबाबत..." महेशने एक फाईल अभि समोर धरली. अभि फाईल उघडून वाचू लागला. " या पाच जणांची माहिती मिळाली. मित्र होते ते आधीच ठाऊक होते... पण अजून एक गोष्ट कॉमन आहे... ते एकाच कॉलेजचे विद्यार्थी आहेत... नाशिकचे आहेत सगळे... " अभि ती माहिती वाचत होता. खूप वेळाने बोलला.
" महेश, मला वाटते मी आताच तिथे जायला पाहिजे... आणखी तीन जणांचे जीव धोक्यात आहेत... ",
"हो... अभि... त्यात त्या कॉलेजचा address सुद्धा आहे.. मीही येतो... " ,
" नको.. मी एकटाच जातो... कारण त्याचे आपल्यावर सुद्धा लक्ष आहे... त्यामुळे एकाने तरी इथे असणं आवश्यक आहे... पुढचा खून २३ ला होणार आहे... त्या आधी मी येण्याचा प्रयन्त करीन... "  

         अभि लगेचच तयारी करू लागला. दुपारपर्यंत योग्य ती कागदपत्र गोळा करून २ हवालदारांसहित निघाला. आजच नाशिकला पोहोचायला हवे, असा विचार करून अभिने गाडी सुरु केली. पोलीस स्टेशनच्या गेटजवळ गाडी आली तसा अभिने ब्रेक लावला. " काय झालं सर ?" एक हवालदाराने विचारलं. अभि गाडीतून खाली उतरला. गेट जवळच , रस्त्याच्या बरोबर मध्ये .... बुद्धिबळातील " घोडा" ठेवला होता..... पुढचा क्यू ... अभिने तो हातात उचलून घेतला. आजूबाजूला बघत उभा राहिला. नक्कीच कुठेतरी जवळच असेल तो.... आपल्याला बघत. थोडावेळ थांबून अभि गाडीत जाऊन बसला आणि गाडी सुरु केली. 

          त्याचदिवशी अभि रात्री नाशिकला पोहोचला. विलंब न करता, तसाच त्या कॉलेजमध्ये गेला. आधीच त्याने कॉल करून , मी येतो आहे असे त्यांना सांगून ठेवले होते. तसे तिथे दोघे थांबले होते. अभि पोहोचला कॉलेजच्या ऑफिसमध्ये. " principal sir कुठे आहेत ? " अभिने आल्या आल्या प्रश्न केला.
" येतील ते आता... जेवायला गेले आहेत. " ,
" त्यांना सांगितलं होतं ना थांबायला... " अभि चिडला. 
" सर ... रागावू नका प्लिज... diabetic आहेत ना ते, वेळेवर जेवायला लागते त्यांना... आणि इथेच राहतात... येतील ५ मिनिटात... " तिथे उपस्थित असलेल्या एकाने माहिती दिली. तसा अभि शांत झाला. १० मिनिटांनी ते सर आले. 

ते आले तसे त्या ४ जणांचे फोटो अभिने त्यांच्या समोर ठेवले. " हे तुमच्या कॉलेजचे विद्यार्थी आहेत ना.. " त्यांनी ते बारकाईने पाहिले. 
" बहुदा गेल्या वर्षी पास झालेले student आहेत हे... काय ना, आता जास्त लक्षात राहत नाही चेहरे... " principle सर म्हणाले. 
" सर , मी ओळखतो यांना.... " मागे उभा असलेला एक सहकारी म्हणाला. 
"पुढे या तुम्ही... आणि काय माहिती आहे ते सांगा.. " अभिने त्याला पुढे बोलावलं.
" हे चौघे... आमच्या कॉलेजची बुद्धिबळाची टीम होती, त्यात होते.",
" नक्की का... ", 
" हो हो... मलाही आठवलं आता... "  principle सर म्हणाले. 
"सागर सर आणि ५ जणांची टीम होती. " सागरचे नाव ऐकताच अभिचे डोळे चमकले. सागरचा फोटोसुद्धा आणला होता त्याने. 
" हाच का... " ,
" हो... हेच सागर सर... "  principle सर म्हणाले." पण तुम्ही कसं ओळखता सगळ्यांना आणि हे फोटो कसे तुमच्याकडे. " ,
" म्हणजे तुम्हाला काही माहीतच नाही... या सगळ्यांना अटक झाली आहे... खुनाची केस चालू आहे सगळ्यांवर... "  principle सहित सगळेच एकमेकांकडे पाहू लागले. 
" तरीच ते सागर सर, दोन -तीन महिने गायब आहेत..... " एक जण म्हणाला. 
" सागर सर म्हणजे..... ते इथे शिकवायला होते का... " अभिने पुढचा प्रश्न विचारला. 
" हो... सागर इथे मुलांना history शिकवायचे.... इनफॅक्ट शिकवतात. ते मुंबई ला कधी गेले, का गेले, काही कळत नाही." ,
" आणि हे बुद्धिबळाचे काय... त्यांचा काय संबध.... ",
" सागर सरांना बुद्धिबळ उत्तम जमते. आमच्या कॉलेज मधून एक टीम जाते दरवर्षी.... स्पर्धेला... त्यात ते आणि इतर ५ जण होते. छान टीम होती. ".
" ok ... पण मला सांगा... हे चार जण मुके-बहिरे आहेत... हे चालते तुमच्या कॉलेज मध्ये... " अभिने आणखी विचारलं. 
" तुम्ही कॉलेजचे नाव वाचलं नाही का... हे कॉलेज त्याचेच आहे... अपंग विद्यार्थी इथे शिकतात.. " अभिच्या आता ध्यानात आलं. 

 principle सर च्या ऑफिसमध्ये सगळे बसले होते. मागे लावलेल्या फोटो वर अभिची नजर गेली. काही फोटोज मध्ये, सागर आणि ते चार जण होते. ट्रॉफी सहित फोटो होते. बुद्धिबळाची स्पर्धा जिंकले असतील. अभिने तर्क लावला. सहा जणांची टीम, त्यातल्या ५ जणांना ओळखलं... आणखी एक होता. त्याच्याकडे बोट दाखवत अभिने विचारलं. 
" हा कोण ? "  principle जागेवरून उठले आणि फोटो जवळ आले. 
" हा संदेश... आमच्या आधीच्या  principle सरांचा मुलगा.. ",
"ok... कुठे असतो हा... ",
" तो नाही ह्या जगात आता... एका अपघातात त्यांची सगळी फॅमिली गेली." अभिला ते ऐकून वेगळंच वाटलं. 

"सगळे म्हणजे ? .... " अभि... 
" काय झालं ते नक्की माहित नाही मला... पण ते जात होते कुठेतरी, बहुदा लग्नाला जात होते... तेव्हा अपघात झाला गाडीला त्यांच्या... फक्त principle सर तेव्हढे वाचले... बाकी सर्व अपघातात गेले. " ,
" मग हा कसा या टीम मध्ये... ",
" त्यालाही बोलता येत नव्हते... फक्त ऐकायला यायचे त्याला... इथेच होता शिकायला... हुशार होता अगदी... " सरांनी माहिती दिली. 
" मग ते सर कुठे असतात... " ,
" त्यांना मानसिक धक्का बसला, mental hospital मध्ये असतात ते... खूप स्पप्न होती त्यांची... मुलगा हुशार होता ना त्यांचा... खेळात, अभ्यासात... " ते सर सांगत होते. अभि एक-एक फोटो बघत होता. संदेश मेडल घालून उभा होता. 
" अभ्यासात मेडल मिळवायचा.... बुद्धिबळात तर ग्रेट... तसाच नेमबाजीत.... " संदेशचा आणखी एक मोठा फोटो होता, rifle gun घेऊन... तो फोटो बघून अभि काही संशय आला. तो खून करणारा सुद्धा rifle gun नेच गोळी मारून खून करत होता. सागरचे बोलणे आठवलं त्याला. silent killer आहे, सगळ्यांचे चुपचाप ऐकून घेतो... संदेशच असावा तो... कारण सागर बोलला होता, कि उरलेल्या एका प्याद्याने हे सर्व खून केले आहेत. आणि त्याच्या टीम मधला सहावा मेंबर म्हणजे संदेश... 
" याचा पूर्ण फोटो मिळेल का.... " तसा सरानी एक फोटो काढून अभिला दिला. अभिच्या काय मनात आलं माहित नाही... सर्व मृत व्यक्तींचे फोटो त्याने फाईल मधून आणले होते. ते सर्व फोटो त्याने सर्वांसमोर ठेवले. 
" या पैकी कोणाला ओळखता का तुम्ही... कारण यांच्या खुनासाठीच सागर आणि या चार जणांना अटक झाली आहे. तर नीट लक्ष देऊन बघा... " एक एक फोटो बघत होते सगळे... principle सर ने एक फोटो हातात उचलून घेतला आणि बारकाईने बघू लागले. 
" या बाकी बद्दल माहिती नाही... पण हा एक गुन्हेगार होता... याला ओळखतो मी.... कारण.. याच कॉलेजमध्ये याला चोरी करताना पकडल होतं... याची केस सुद्धा मिळेल तुम्हाला, शेजारच्या पोलीस स्टेशन मध्ये.. " 
वा !! चांगली माहिती मिळाली... रात्र सुद्धा झालेली... अभिने सगळ्यांना घरी जाण्यास सांगितले.. त्यानेही आराम केला. 

दुसऱ्या दिवशी , सकाळीच अभि, त्या पोलीस स्टेशन मध्ये गेला. तिथे गेल्या गेल्या सगळे फोटो, तिथल्या अधिकाऱ्याला दाखवले. 
" हो... याला ओळखतो मी... याचा रेकॉर्ड आहे आमच्याकडे... देतो मी फाईल याची.. " ते फाईल काढायला उठले तसं त्याचे लक्ष दुसऱ्या फोटो वर गेलं. नंतर तिसऱ्या.... 
" सर , हे सुद्धा क्रिमिनल आहेत... तुमच्याकडे कसे यांचे फोटो... " अभिला काय समजायचे होते ते समजला. 
" या सर्वांचे मुंबईत खून झाले आहेत... एक काम करा... माझ्याकडे आणखी काही फोटो आहेत... तेही बघून घ्या... " आणखी दोन जणांना त्यांनी ओळखलं... 
"आणखी एक काम करा... उरलेल्या व्यक्तीचे काही रेकॉर्ड्स आहेत का तेही चेक करा...म्हणजे असले तर... " आणि तसंच झालं... मेलेलं सगळेच, कुठे ना कुठे तरी गुन्ह्यात अडकलेले होते. अभिने सगळी माहिती घेतली. म्हणजे महेश बरोबर बोलत होता. या सर्वांचा एकमेकांशी काही संबंध नाही.. मग त्याने संदेशचा फोटो दाखवला त्यांना. 
"हा कोण ? " त्यांनीच उलट प्रश्न केला अभिला. 
" २ वर्षांपूर्वी... तुमच्या बाजूला असलेल्या कॉलेजच्या principle सरांची पूर्ण फॅमिली एका अपघातात गेली... त्यांचा हा मुलगा.. याला बघितलं आहे का कधी.. " अभिने विचारलं. 
" हो सर... आठवलं... पण ती केस इथे नाही आहे.. " तसा त्याने अभिला एका पुढच्या पोलीस स्टेशनचा पत्ता दिला. अभि लगेचच पोहोचला. तिथल्या पोलीस अधिकाऱ्याने लगेच ती फाईल काढून दिली. 
" कसं accident झालेलं आणि किती लोकं होती गाडी मध्ये.. " ,
" अपघात कसा झाला ते माहित नाही... कारण कोणीही बघितला नाही अपघात होताना... त्यात रात्री २ ते २.३० मध्ये झालं हे... त्यामुळेच गाडीवरचा कंट्रोल गेला असं गृहीत धरलं आम्ही.... शिवाय त्या गाडीत खूप काही सामान होतं... बहुदा त्यामुळेच... " , 
" ठीक आहे... किती लोकं होते... " ,
"५ जण होते... त्यातले एकच वाचले... principle सर.. " अभि फाईल बघत होता.. त्याला काही वेगळं दिसलं. 
" इथे तर तीनच व्यक्ती मृत आहेत असे लिहिलं आहे... ",
" हो सर... गाडी खाली दरीत कोसळली ना... एक डेड बॉडी सापडलीच नाही... ",
" मग हे सर कसे वाचले.. ",
" ते माहित नाही.... ते एका कोपऱ्यात पडले होते... " अभिला काही समजत नव्हतं. 
" डेड बॉडी सापडली नाही... मग ती व्यक्ती मृत आहे , हा अंदाज कसा लावला तुम्ही... " अभि रागात म्हणाला. ते inspector मान खाली घालून उभे राहिले. 
" बरं... त्या गाडीचे रिपोर्ट कुठे आहेत... आणि त्यांचे post mortem चे रिपोर्ट ,तेही द्या लवकर... " सगळयांची धावपळ सुरु झाली. अभिने रिपोर्ट काळजीपूर्वक बघितले. 
" ते पाच जणं कोण होते, ते तरी लिहिला का... "
" हो सर... प्रिन्सिपॉल त्यागी सर.... त्याचे कुटुंब... मुलगा संदेश, त्यांची पत्नी... , त्यांचा भाऊ... आणि आणखी एक व्यक्ती... ज्याची ओळख पटली नाही... त्यात त्याच्या मुलाची डेड बॉडी सापडली नाही... " अभिने त्या अनोळखी व्यक्तीचा फोटो बघितला. " याची डेड बॉडी घेऊन जायला कोणी आले नाही का. ? " अभिने फोटो बघत विचारलं. 
" नाही सर... कोणीच नाही... याशिवाय त्याला कोणीच ओळखत नाही... " 

थोड्यावेळाने, गाडीचे रिपोर्ट आले. गाडीचे ब्रेक वगैरे ठीक होते. आणखी काही नव्हतं. गाडी प्रिन्सिपॉल सरांच्या नावावर घेतली होती. शहरापासून थोड्याच अंतरावर गाडीचा अपघात झाला होता. 
" एवढ्या रात्रीचे कुठे निघाले होते. " ,
" माहित नाही सर, बहुदा लग्नाला चाललेले होते... ",
" गाडी कोण चालवत होतं... ? " ,
" तोच अनोळखी इसम... " अभिला खूप प्रश्न पडले होते. 
" बरं... या फोटो पैकी कोणाला ओळखता का ते बघा... ते सगळे क्रिमिनल आहेत ते कळलं आहे, फक्त तुमच्याकडे काही केस चालू आहे का ते बघा... mostly ,दोन वर्षांपूर्वी चे असं काहीतरी... " अभिने पुढे विचारलं. 
" बघतो सर.. " १५-२० मिनिटांनी त्याने एक केस फाईल बाहेर काढली.
" सगळेच बारीक सारीक गुन्हा मध्ये होतेच... परंतु हे दोघे... त्यांच्या नावावर एक मोठी तक्रार होती, नंतर त्या केस चे काय झाले ते माहित नाही. " अभिने ती केस फाईल बघितली... ते दोघे म्हणजे... " हत्ती आणि उंट " केस होती फसवणुकीची... सर्वात interesting म्हणजे ... केस केली होती ती प्रिन्सिपॉल त्यागी सरांच्या बायकोने... 

" काय केस होती नक्की... " अभीचा पुढचा प्रश्न.. 
" actually मला जास्त काही माहिती नाही... पण कुलकर्णी वकील यांच्याकडे हि केस होती... ते जास्त माहिती देतील. " अभिने त्यांचा पत्ता घेतला आणि तडक निघाला... वेळेत पोहोचला. अभि तिथे पोहोचला तेव्हा ते कुठेतरी निघायची तयारी करत होते. 
" सर. मी inspector अभिषेक... मुंबई पोलीस... मला काहीतरी माहिती हवी होती... वेळ आहे का तुम्हाला.. " 
"हं... मला एक मिटिंग होती पण जाऊ दे, नंतर जाईन... तुम्ही बोला... मुंबई वरून आलात म्हणजे नक्की काही खास असेल... " कुलकर्णी बोलले. 
" हो सर " अभिने त्यागी सरांचा फोटो दाखवला. " यांना ओळखता ना तुम्ही... " त्यांनी लगेच ओळखलं. " मग यांची केस... जी तुमच्या कडे चालू होती... त्याबद्दल विचारायचे होते. ",
" एक मिनिट " ते त्यांच्या PC मध्ये बघू लागले. 
" हा ...  भेटली केस... हि बघा माहिती... " अभि बघू लागला. 
" त्यांच्या मिसेस ने तक्रार नोंदवली होती, त्यावरून केस उभी राहिली होती. मिसेस त्यागीनी... अलका आणि त्यांचे मिस्टर दीपक... यांच्यावर फसवणुकीची केस केली होती. ",
" जरा सविस्तर सांगा. " 
" ते जे कॉलेज आहे ना... ते, शिवाय त्यांचे राहते घर... आणि आणखी काही जमीन... हे सगळं अलका आणि दीपक यांनी फसवून त्याच्या नावावर केली असा आरोप होता.",
"ते कॉलेज त्यागी सरांचे आहे का... ",
" नाही .. परंतु अलका यांच्याकडे त्याचे पेपर्स आहेत... असं मिसेस त्यागी याचे म्हणणे होते.",
"मग केसचे काय झाले.. " ,
" आठवड्याने त्याचे accident झालं ना.. केस कोण लढणार मग... त्यागी सर आहेत... पण आजारी.. " ,
" हे अलका आणि दीपक कुठे असतात ? ",
" माहिती नाही... केस बंद झाली, कोर्टाने निकाल दिला... आणि दुसऱ्या दिवशीच हे दोघे कुठे गेले निघून कोणाला माहित नाही." , अभि विचार करू लागला. ५ जणांवर केस होती, मिसेस त्यागींना वाटत होते कि हेच पाच जण सामील आहेत यात... कुलकर्णीने ते ५ फोटो दाखवले... त्यातले दोघे तेच... "हत्ती आणि उंट"... "यातले ... या अलका आणि हे दीपक... आणि हा अलकाचा भाऊ... समीर... बाकी या दोघांचा काय संबंध होता हे माहित नाही. तरीही हे गुंडच होते, परंतु या केस मध्ये काय करत होते , त्यांनाच माहिती... " 

             वेगळी माहिती, तरीही अपूर्ण.. तो खरंच अपघात होता का तेही माहिती नाही. त्या गाडीत असलेला आणि मृत्युमुखी पडलेला अनोळखी व्यक्ती कोण... त्याची माहिती नाही.. त्या केस मध्ये पाचच जण सामील होते. तर खून झालेल्या इतरांचा काय संबंध... आणि सर्वात महत्वाचं, त्यागी सरांचा मुलगा... संदेश... खरंच जिवंत आहे का.. असेल तर तोच खून करतो आहे का.. या प्रश्नांसह अभि पुन्हा मुंबईकडे निघाला. 

२२ तारखेला दुपारी, अभि मुंबईत पोहोचला. महेश त्याचीच वाट बघत बसला होता. अभिने सगळी माहिती महेश समोर ठेवली. 
" संदेश जिवंत असल्याचा पुरावा कुठे आहे आपल्याकडे... " महेश बोलला. अभि, संदेशचे फोटो बघत होता.... निरखून अगदी. अचानक काहीतरी आठवल्या सारखं तो उठला. आणि काहीतरी शोधू लागला. 
" काय शोधतोस... " महेशने विचारलं. 
" कॉफी शॉपमधला व्हिडीओ फुटेज... ",
"ते कशाला आता... " तोपर्यत अभिने विडिओ लावला सुद्धा. "तो" ते प्यादं ठेवतानाचे व्हिडीओ फुटेज होते ते... एका movement ला त्याने तो व्हिडिओ "pause " केला... आणि जवळ जाऊन पाहू लागला. 
" काय बघतो आहेस तू... " महेशने पुन्हा विचारलं. 
" हे बघ,... ट्रेनमध्ये मी ज्याला बघितल होतं, त्याच्या हातावर एक खूण होती... जन्म खूण वगैरे असावी. तशीच खूण या संदेशाच्या फोटो मध्ये आहे बघ... आणि आता... या व्हिडीओमध्ये ... लक्षपूर्वक बघ... त्याच्या हातावर, संदेश सारखीच खूण आहे.. याचा अर्थ हा संदेशच आहे... " महेशला बऱ्याच अंशी पटलं ते. 

" पण या वरून कोणाचा खून होणार ते कळत नाही ना... " अभि त्याच विचारात होता. 
" ते तर उद्याच कळेल... २३ मार्च, दुपारी ३ वाजता.... " अभि बोलला. तोपर्यंत संध्याकाळ होत आलेली. आणखी थोडावेळ थांबून दोघेही घरी निघाले. पुढचा दिवस, आज आणखी एकाचा खून होणार... अभि फक्त बातमी कुठून येते याची वाट बघत होता.  बरोबर दुपारी ३. १५ वाजता फोन आला. movie theater मध्ये खून... अभि ते सगळं लक्षपूर्वक बघत होता. गोळी मागून मारली होती. 
" मला वाटते,त्या प्रोजेक्टरच्या इथून गोळी आली असावी. " महेशने एक अंदाज लावला. गोळी डोक्यात पण मागून लागली होती. आणखी काही फोटो वगैरे काढून मृत व्यक्तीचे अभि निरक्षण करू लागला. अचानक त्याला काही आठवलं. एक फोटो बाहेर काढून तो दोघाचे मापन करू लागला. महेश, अभिला बघत होता. 
" महेश... याची दाढी काढली तर ... आणि केस काळे केले तर ... हा फोटो मधला व्यक्ती होऊ शकतो ना... " महेशने अभि कडून फोटो घेतला आणि चेक करू लागला. मेलेल्या व्यक्तीला दाढी होती ,तसेच केस "ग्रे " रंगाचे होते. 
" अगदी बरोबर अभि.. हाच आहे तो... म्हणजे संदेश या सगळ्यांना मारतो आहे... ज्याच्यावर केस होती त्यांना.. " महेश म्हणाला. 
" याचाच अर्थ... या दोघांचा जीव धोक्यात आहे. ... आपल्याला लवकर काहीतरी करावे लागेल... " अभि, महेशला उद्देशून म्हणाला. 

                  डेड बॉडी, महेशने लॅबमध्ये पाठवून दिली. ती जागा सील करून निघणार, इतक्यात मूवी प्रोजेक्टर सुरु झाला आणि समोरच्या मोठ्या स्क्रिन वर " बुद्धिबळातील वजीर " दिसू लागला. अभिने चपळाई केली. तसाच धावत तो प्रोजेक्टर रूममध्ये गेला. कोणीच नव्हतं तिथे. मात्र एका कोपऱ्यात एक व्यक्ती बांधलेल्या अवस्थेत होती. अभिने लगेच त्याला मोकळं केलं. 
" कोण आहात तुम्ही.. " अभिचा प्रश्न... ते आधीच घाबरले होते. थोड्यावेळाने, त्यांना धीर आला तसे ते बोलले. 
" मी... मी इथे जॉब करतो... मुव्ही प्रोजेक्टरवर.... मीच मूवी सुरु करतो... " ,
" मग हे कोणी केलं.... " ,
" एक मुलगा आलेला... त्याने चाकूचा धाक दाखविला... आणि बांधून ठेवलं... नंतर मोठ्या बंदुकीने गोळी हि झाडली... खाली बसलेल्या कोणाला तरी... " ते भीतीने थरथरत होते. 
" त्याचा चेहरा बघितला का तुम्ही... ",
"नाही... तोंडावर रुमाल बांधला होता... " ह्म्म्म ... अभि विचार करू लागला... काय मनात आलं त्याच्या... संदेशचा फोटो समोर धरला त्यांच्या... 
" नीट आठवून सांगा... त्याच्या हातावर अशी खूण होती का... " त्यांनी खूप आठवण्याचा प्रयन्त केला. 
" नाही आठवत सर... त्याने मला बांधलं होतं... गोळी मारली आणि इथे प्रोजेक्टर काहीतरी लावून निघून गेला... ",
"ठीक आहे ... घेऊन जा यांना... " अभिने एका हवालदाराला सांगितलं.CCTV कॅमेरा होता तिथे... अभिने तो व्हिडिओ चेक केला.. ते खरं बोलत होते... अभिने पुन्हा त्या व्यक्तीच्या हातावर लक्ष दिलं... तशीच खूण... तोच तो... 

सगळे निघाले तिथून... अभि मात्र सागर कडे आला. अभिला आलेलं पाहून सागर हसला. " घोडा गेला वाटते... very good... " सागर टाळ्या वाजवत म्हणाला. अभि शांतपणे ते ऐकत होता. काही न बोलता तो त्याच्या पोलीस स्टेशन मध्ये आला. आता त्याला कळलं होतं कि कोणाचा खून होणार आहे ते, कधी आणि कुठे ते सुद्धा कळलं होतं... 
" अरे पण... तू त्या दोघांना कुठे शोधणार.... " महेशचा प्रश्न... 
" कुठे म्हणजे... इकडेच.. मुंबईत... तो समीर आहे, अलकाचा भाऊ... याचा अर्थ ते दोघेही मुंबईत असतील ना... " अभि 
" कश्यावरुन... समीर, ज्याचा आता खून झाला... त्याने तर वेशच बदलला होता जवळपास... तरी त्याने मारलं... जर याने वेश बदलला असेल तर... त्या दोघांनींही तसेच केलं असेल... आणि एव्हाना त्यांना हि समजलं असेल... समीरचा खून झाला आहे ते... " महेशच्या बोलण्यात तथ्य होते. तरी एक चान्स घेऊया ,म्हणत त्या दोघांच्या फोटो कॉपी सर्व शहरातील, पोलीस स्टेशन मध्ये पाठवून, त्यांची काही माहिती आहे का ते बघण्यास सांगितले.

पुढचा दिवस, मीडियाचा दबाव वाढत चालला  होता. अभि पुढच्या क्लू चा विचार करत होता. " वजीर " .... 
" वजीर म्हणजे सेनापती ना.. बरोबर ना .. " अभिने महेशला विचारलं. 
" हो... वजीर म्हणजे सेनापती... या खेळातील सर्वात महत्वाचं पात्र... जवळपास सगळाच खेळ यांच्याभोवती फिरतो. सागर बोलला ते बरोबर... राजाला काहीच महत्त्व नसते या खेळात... वजीर गेला कि खेळच संपतो.. " महेशने माहिती दिली. 
" मग.. या दोघांमध्ये... दीपक.. हेच पुरुष आहेत.... म्हणजे राजा अजून कोणीतरी वेगळा आहे तर... " अभिने विचार मांडला. महेश त्यावर काही बोलला नाही. तो पूर्ण दिवस तर आणखी माहिती गोळा करण्यात गेला. शिवाय त्या दोघांमधलं कोणी भेटते का यावर गेला. शेवटची मृत व्यक्ती.... त्याचे मोबाईल रेकॉर्ड चेक करून आणखी माहिती मिळाली. परंतु त्यातले बरेचशे नंबर बंद होते. म्हणजेच समोरच्या व्यक्तीला कळलं कि, याचा खून झाला आहे. शिवाय तो त्याचं नाव बदलून राहत होता शहरात. आणखी वेगळी माहिती. रात्री पर्यत तेवढीच माहिती होती. 

              दुसरा दिवस, २५ मार्च... उद्या आणखी एक खून होणार... अभि त्याच्या केबिन मध्ये येरझाऱ्या घालत होता. सकाळीच तो खूप ठिकाणी जाऊन आलेला. अलकाचा भाऊ... शेवटी जिथे जिथे गेला होता, तिथे जाऊन आलेला. जास्त काही माहिती मिळाली नाही. त्याचबरोबर, त्या दोघांना बघितलं... असे २-३ ठिकाणांवरून फोन आलेले.. तिथेही जाऊन आलेला.. ते नव्हतेच ते... संध्याकाळ झाली पुन्हा पोलीस स्टेशनला यायला. 

               २६ मार्च उजाडला... अभि सकाळीच महेश सोबत, सागर ला भेटायला गेलेला... सागर त्याच्या नेहमीच्या तुरुंगातील कामावर होता. त्याला बोलावण्यात आले. 
" सागर... शेवटचं विचारतो.... सरळ सांग.... कोण आहे तो आणि का करतो आहे... " अभि रागात होता. 
" हेच.. मलाही तुम्हाला सांगायचे होते... मला वाटलं काल येणार तुम्ही.... बरं,.... आज सांगतो. आजपण एकाचा नंबर आहे ना... " सागर हसत म्हणाला... खाड... सागरच्या गालावर अभिने जोरदार चपराक लगावली. कोसळला सागर... महेशने लगेच अभिला पकडलं. 
" सांगतो... सांगतो... " सागर घाबरत म्हणाला. अभि त्याच्या समोर उभा राहिला. सावरून सागर जागीच बसला. 

" दोन वर्षांपूर्वी... एक घटना घडली. मी शिक्षक आहे, हे तुम्हाला कळलं असेलच.... त्या कॉलेजचे सर, प्रिन्सिपॉल त्यागी.. खूप शांत आणि सच्चा माणूस... कोणाच्या मध्ये नाही... कोणाला वाईट बोलणे नाही... काही नाही... देव माणूस अगदी. अपंगांना पाहून दया यायची त्यांना... त्याची सेवा करता यावी म्हणून अश्या कॉलेजमध्ये होते. स्वतःचा पगार सुद्धा यांच्यावर खर्च करायचे... असे हे सर... सगळं छान चालू होते.... ती अलका कुठून आली काय माहीत... कॉलेजला पैश्याची मदत केली तिने... स्वतःला बिजनेस मन म्हणणारे हे दोघे... नंतर सरांच्या अगदी ओळखीचे झाले... इतके कि त्यांच्या घरी वगैरे येणं-जाणं सुरु झाले... कधी कधी जेवणही त्यागी सरांच्या घरी व्हायचे..... अलका मॅडम नंतर कॉलेजमध्ये यायच्या वरचेवर... सगळयांना ते खटकायचे.... पण बोलणार कोण... त्यात एक दिवस , यांची केस कानावर आली. अचानक सगळं... त्यागी मॅडमनी असं का केलं ते विचारायला गेलो तर कळलं कि त्यागी सरांनी घर, जमीन सुद्धा त्या अलकाच्या नावावर केलेली. काहीच कळत नव्हतं. केस उभी राहिली.... त्याचदिवशी, संध्याकाळी... अलका मॅडमच्या भावाचा अपघात झाला... दुसऱ्या दिवशी, त्यागी सरांच्या भावाचा मुलगा बेपत्ता झाला... लगेच त्यागी मॅडमच्या वाहिनीचा अपघात झाला... म्हणजे हे सगळं अस ... पटापट अगदी वेगात होतं होते ना ... ते काही कळत नव्हतं. गडबड आहे हे समजून त्यागी मॅडम, सर, त्यांचा मुलगा संदेश... त्यांनी शहर सोडण्याचा निर्णय घेतला... तर नंतर कळलं कि त्यांचा ही अपघात झाला... " सागर बोलत होता. 

" संदेश कसा वाचला मग... आणि तोच खून करतो आहे.. हेही माहित आहे मला " अभि मधेच बोलला. 
" हो... संदेश आणि त्यागी सर वाचले... खरंतर , संदेशनेच सरांना वाचवलं... तुम्हाला त्या अपघाताची माहिती मिळाली असेलच... अलका मॅडमने त्यांचा एक माणूस आमच्या कॉलेजमध्ये ठेवला होता... हे कोणाला माहीतच नव्हतं... त्यानेच तर गाडी सरळ दरीत नेली... अलका मॅडमने त्याला तशी ऑर्डरच देऊन ठेवली होती... त्यात तोही मेला... पण त्याच्या कुटुंबाला खूप पैसे दिले होते तिने... " ,
" पण मग .... संदेश का मारतो आहे सगळ्यांना... " महेशने विचारलं.. 
" तुम्हाला अजूनही कळलं नाही... एवढं सगळं झालं... त्या अलका आणि दीपकने... त्यांच्यावर केस केल्या बरोबर... याचा कुटुंबातील एकेकाला मारलं... हे जे सर्व मेले आहेत ना... त्यांचा संबंध  प्रत्यक्ष ... संदेशाच्या कुटुंबाशी येतो... अलका आणि दीपक... सराईत गुन्हेगार आहेत... पैसे देऊन त्यांनी या भाडोत्री मारेकऱ्याकडून त्यागी कुटुंब संपवलं... तेव्हाच संदेशने हा पूर्ण प्लॅन केला... " सागर सांगत होता.  

" मग तुमचा काय संबंध.... तुम्ही ५ जण कशाला अडकलात स्वतःहून... " अभि... 
" आमचाच टीम मेंबर आहे ना तो.. त्यात त्यागी सरांनी खूप केलं आमच्यासाठी... त्याची परतफेड नको का करायला.... या सगळ्यांची माहिती गोळा करताना २ वर्ष कशी गेली ते कळलंच नाही... झालं... एवढीच माहिती आहे.... एक सांगतो, तुम्ही कितीही प्रयन्त केलात तरी मरणार ते सगळेच.. आम्ही फक्त वाट बघत होतो... हि वेळ कधी येणार ती.... आली आता वेळ.... "सागरने बोलणं संपवलं. अभि त्याच्याकडे खूप वेळ बघत होता. काय बोलावं ते कळत नव्हतं. महेश, अभि दोघे कोठडीतून बाहेर आले. हवालदाराने टाळ लावलं, तरीही अभि सागरकडे बघत होता. 
" बुद्धिबळ संदेशच्या आवडीचा खेळ " सागर पुन्हा बोलू लागला.  " तसाच खेळ सुरु करूया असं त्याने लिहून सांगितलं मला... त्याचा भाग झालो आम्ही... एकेकाला बाहेर काढलं.. लपले होते सगळे... एव्हाना तुम्हाला कळलं असेलच ते... मेलेले प्यादे... म्हणजे ते भाडोत्री मारेकरी... हत्ती म्हणजे जाडा... उंट म्हणजे उंच... आणि घोडा.. तिचा भाऊ... घोडा सर्वात हुशार, इतरांपेक्षा... तसाच तो होता... आता राहिले फक्त वजीर आणि राजा... " सागर बोलत होता.. इतक्यात अभीचा मोबाईल वाजला. 
"सर.. तुम्हाला मोठ्या सरांनी बोलावलं आहे.. " त्याच्या पोलीस स्टेशन मधून कॉल आलेला. दोघे निघाले. पुन्हा सागर बोलला काहीतरी... 
" वजीर आणि राजा ... दोघेच बाकी आहेत... सगळेच मरतील... कोणीही वाचणार नाही... आज वजीरचा नंबर... सर्वात महत्वाचा, हुशारीचे आणि ताकदीचे पात्र... सेनापती... फक्त इंग्रजीत त्याला "Queen " का म्हणतात ते कळत नाही. बेस्ट ऑफ लक सर... " सागर कोपऱ्यात जाऊन बसला. अभि आणि महेश त्यांच्या मोठ्या सरांकडे आले. 

"काय चाललंय अभि... आणि खुनी का भेटत नाही अजून... ",
" सर... प्रयन्त चालू आहेत... " ,
" किती दिवस तेच ऐकतो आहे मी... मला माहित आहे... तू किती प्रेशर मध्ये असतोस... पण मीडियाला ते कळत नाही... ",
" हो सर... लवकरच तुम्हाला केस सोडवून देतो... " अभि म्हणाला. 
" ठीक आहे... तुम्ही निघू शकता आता... " महेश आणि अभि बाहेर आले. अभीचा मोबाईल वाजला. 
" सर , तुम्ही पाठवलेला दोन फोटो पैकी त्या मॅडम सारखी दिसणारी एक सापडली आहे... ",
" कुठे ? " ,
" एअरपोर्ट जवळ एक फ्लॅट आहे... तिथे त्या आत गेल्या... ",
"ok... त्याच आहेत का... " अभिने पुन्हा विचारलं.कारण आधी असंच ३-४ वेळेला झालं होतं.
" माहित नाही सर... पण त्याचं वाटतात.. " ,
" किती % वाटतं कि त्याचं आहेत... १% तरी का... " अभिने पुन्हा विचारलं... समोरून काही उत्तर आलं नाही. " conform करा आणि मगच कॉल करा... " अभिने कॉल कट्ट केला. 

दुपार उलटून जात होती. ४ वाजता खून होणार कोणाचा तरी... अभिने घड्याळात पाहिलं... ३.३० वाजले होते. पुन्हा फोन वाजला. महेशने उचलला. 
"सर... त्याचं आहेत त्या.. फक्त केस कापलेले आहेत त्यांनी.. ५० % तरी त्याचं वाटतात... ",
" मी सांगतो अभिला.. " महेशने अभिला सांगितलं... 
" ती अलका असेल तर ती एकटी कशी असेल... सोबतीला दिपक हवाच ना... तिच्या भावाचा खून झाला, मग ती एकटी फिरणं शक्यच नाही.. " अभिचे बोलणं पटलं महेशला. 
" हो... बरोबर बोलतो आहेस अभि... खून तर वजीरचा होणार आहे... म्हणजे ती नसेलच.. तरीही मी तिचा फोटो पाठवायला सांगितलं आहे.. " महेश बोलतो तोच फोटो आला मोबाईल वर... अभिने फोटो पाहिला... जवळपास अलकाचं होती ती.. अभिला काही संशय आला... त्याने तिथे पाळतीवर असलेल्या पोलिसाला कॉल केला.. 
" कितीवेळ झाला... त्यांना तिथे येऊन.. ",
" सर... सकाळी १२ पासून त्या इथेच आहेत... खिडकीजवळ येऊन उभ्या राहतात... पुन्हा आत जाऊन बसतात... " हे ऐकलं आणि अभिला काय झालं माहित नाही... 
" तुम्ही त्यांना अरेस्ट करा... माझी ऑर्डर आहे.. मी येतो आहे लगेच.. " असं म्हणत त्याने फोन कट्ट केला. महेशला गाडीत बसायला सांगितलं... 

"काय झालं अभि.. ? " महेशचा प्रश्न.. 
" तो ट्रॅप आहे... अलका साठी.... आणि संदेश तिथेच लपून बसला असेल कुठेतरी... तिला मारण्यासाठी... " अभि गाडी चालवत म्हणाला. घड्याळात बघितलं. दुपारचे ३.५०... अभि वेगाने गाडी चालवत होता... 
" पण तुला कसं माहित... अलकाला मारणार आहे ते.. " महेशचा आणखी एक प्रश्न... 
" सागर काय बोलला... वजीरला इंग्रजीत queen का म्हणतात माहित नाही... हेच महेश... हेच... वजीर, मराठीत किंवा हिंदीत... त्याला Queen च म्हणतात नॉर्मली... म्हणजे राणी... अलकाचा खून होणार आहे... " महेशच्या डोक्यात लक्ख उजेड पडला. बरोबर ४ वाजता ,अभि, महेश तिथे पोहोचले... बघतात तर त्यांची टीम फ्लॅटच्या बाहेरच... 
" काय झालं... आत का नाही गेलात... " अभि मोठयाने ओरडला. 
" कसं जाणार सर... सगळीकडून बंद आहे... त्यानीच आतून बंद केला आहे... " एक जण बोलला... अभि पुढे काही बोलणार, तसा गोळीचा आवाज झाला.... अभि समजला.... " तोडा... दरवाजा... " सगळ्यांनी जोर लावून दरवाजा तोडला. सर्व धावतच अलका उभी होती, तिथे वरच्या रूमकडे धावत गेले.... पुन्हा तेच... गोळी मारली होती.. याही वेळेस डोक्यात.. तिच्या भावाप्रमाणे... सराईत नेमबाजीचे प्रशिक्षण घेतले असणार संदेशने... अभि त्या डेड बॉडीकडे पाहत, विचार करत होता. 

         डेड बॉडी पाठवून दिली... तिच्याकडे तसं काहीच सामान नव्हतं...फक्त तिची पर्स तेवढी होती.. मोबाईल होता, तोही वेगळा असणार... कारण त्यातील कॉन्टॅक्ट एकतर इथे येण्या आधीच delete केले असणार किंवा त्यात ते नव्हतेच... call history चेक करायची ठरवली अभिने... ते तसं सांगून अभि पुन्हा त्याच्या पोलीस स्टेशन कडे निघाला. पुढच्या एक तासात, अलकाच्या मोबाईलची call history आली. दोनच नंबर , ज्यावर सतत कॉल केले होते. लगेच ते कॉल कुठून आले ते शोध सुरू झाला. एक तर बंदच होता. दुसरा कॉल खूप वेळाने सुरु झाला. लगेच त्याची लोकेशन शोधली... अभि त्याच्या टीम सोबत निघाला. संद्याकाळचे ७ वाजले होते... तेव्हा ते त्या लोकेशन वर पोहोचले. एका चाळीत त्या मोबाईलची लोकेशन होती.  

        खूप शोधलं तेव्हा एका ३०-३५ वर्षाच्या माणसाचा तो नंबर होता हे कळलं. लगेचच पकडून त्याला पोलीस स्टेशनमध्ये आणलं गेलं. कसून चौकशी सुरु झाली. प्रथम तो सगळ्या गोष्टीना नकार देत होता, शेवटी अभीचा पारा चढला. दोन -तीन फटके पडले तसा तो बोलू लागला. 
" साहेब.. मी काही केलं नाही... " ,
" मग तुला कॉल कसा केलेला अलका मॅडमने... " ,
" मी ड्राइवर आहे त्यांचा... " ,
" मग तू त्यांच्या सोबत का नव्हतास... आणि इथे का लपून बसला होतास ",अभि मोठ्या आवाजात बोलला. 
" त्यांनीच सांगितलं होतं... ",
" आणि त्यांचे मिस्टर कुठे आहेत ? ",
" खरंच साहेब... मला काही माहिती नाही... कालपासून घरी आले नाहीत ते... कुठे गेले माहिती नाही... " तो काकुळतीने म्हणाला. 
" चल... त्याचे घर दाखव... " अभि त्याला घेऊन गाडीत बसला. 

           रात्री ते अलकाच्या घरी पोहोचले... बंगला होता... बंगल्यात फक्त २ नोकर... भिंतीवर दोघांचा फोटो होता... अर्थात नवीन. अभिने त्याच्याकडे असलेला जुना फोटो आणि नवीन फोटो जुळवून पाहिला... थोडाफार फरक असला तरी तो दिपकच होता. नोकरांकडे चौकशी केली, त्यांनाही काही माहिती नव्हती. 
" काल सकाळी जॉगिंगला गेले साहेब... ते आलेच नाही परत... त्यानंतर मॅडमला एक चिट्ठी आणून दिली कोणीतरी... तेव्हा पासून घाबरल्या होत्या त्या... नंतर सतत फोन चालू होते... कोण फोन करत होता ते माहित नाही... पण रात्री पर्यंत येत होते फोन.. मग आज सकाळी, कोणाला न सांगता त्या निघून गेल्या... अजून आलेल्या नाहीत.. " एका नोकराने त्याला जेवढं माहित होतं तेव्हढे सांगितले. 
" येणार सुद्धा नाहीत त्या... त्यांचा खून झाला आहे... " ते ऐकून ड्राइवर सहित बाकीचे नोकर चाट पडले.... ती चिट्ठी इथेच असणार...अभि मनातल्या मनात बोलला. 
" सगळं घर शोधून काढा.. काहीतरी नक्की मिळेल.... लगेच..... आपल्याकडे वेळ कमी आहे.. " सगळेच तो बंगला शोधू लागले. 

                एका कपाटात काही घरांची वगैरे कागदपत्र होती... नीट बघितलं.. सागर बोलल्याप्रमाणे... त्यागी सरांच्या घराचे पेपर्स होते ते... त्या कॉलेजचे पेपर्स होते.. शिवाय आणखी काही ठिकाणचे पेपर्स होते.. याचा अर्थ, कि हे दोघे आधीपासून लोकांना फसवत आहेत तर... शेवटी एकदाची ती चिट्ठी भेटली. त्यात सरळ लिहिलं होतं कि दिपक यांना किडनॅप केलं आहे... त्यांना सोडवायची रक्कम लिहिली होती.. त्याचा काही अर्थ नव्हता.. आणि त्या फ्लॅटचा पत्ता होता... जिथे अलकाला गोळी मारली. शेवटी, जेवढी माहिती मिळाली, कागदपत्र मिळाली. तेवढी घेऊन सर्व पोलीस स्टेशन कडे निघाले.. अभि मात्र घरी आला. 

                पुढच्या दिवशी, अभि आणि त्याची टीम सकाळ पासून कामाला लागली. दिपक यांचा नवीन फोटो सगळीकडे दिला गेला. कोणीतरी नक्की याला पाहिलं असेल... दुपारपर्यंत तरी मिळालेल्या पुराव्यांची जुळवाजुळव चालू होती. दिपक यांचा पत्ता नव्हता... संदेश नक्की कुठे लपून राहतो हे कळत नव्हतं... कारण त्याचे हि फोटो दिले होते सर्व पोलीस स्टेशन मध्ये... संध्याकाळी उशिरापर्यंत... मिळालेल्या माहिती आधारे, संदेश त्यांना कुठे कुठे घेऊन जाण्याची शक्यता होती... तिथे अभि जाऊन आला. हातात काही लागलं नाही. संदेशचा प्लॅनच तसा होता.. अभि आणि महेश फक्त विचार करत होते. 

                 २८ मार्च, उद्या दीपकचा खून होणार... हा विचार अभिला गप्प बसू देत नव्हता. कारण दिपकला नक्की कुठे लपवून ठेवलं आहे ते कळत नव्हते. अशातच अभि पोलीस स्टेशनच्या बाहेर जाऊन उभा राहिला. तो बाहेर यायचीच कोण तरी वाट बघत होता.. अभि फक्त बाहेर येऊन उभा राहिला... त्याचबरोबर.. एक गोळी,त्याच्या पायाजवळ ... जमिनीवर लागली. अभिला काही झालं नाही.. परंतु त्या हल्ल्याने तो बावरला. लगेच जरा मागे झाला, स्वतःला सावरलं. अभि गोळी कोणत्या दिशेने आली ते बघू लागला. हातात स्वतःची गन होती. गोळीचा आवाज ऐकून आतले सर्व पोलीस बाहेर आले. आणखी एक गोळी, बाजूला असलेल्या झाडावर लागली. अभिचे लक्ष तिथे गेले.. त्याचवेळी एक वस्तू, दुसऱ्या दिशेने अभिच्या हातावर येऊन आदळली.. त्याने काही अभिला जखमी वगैरे केलं नाही.... परंतु या सगळ्यामुळे.. सगळेच घाबरले.  

              १० ते १५ मिनिटे सगळेच, आणखी काही होते का याची वाट बघत होते. पुढे काही झालं नाही. महेश तिथे नव्हताच त्यावेळी. जमिनीतील आणि झाडाला लागलेली, बुलेट त्याने चेक केली.... तीच होती, जी संदेश वापरत होता. आणि अभिला जी वस्तू आदळली होती, ती होती... एका कागदात गुंडाळलेला "बुद्धिबळातील राजा".... तो तसाच त्याने आपल्या टेबलावर ठेवला होता. 
" अभि... तो संदेशच होता ... ज्याने सकाळी इथे गोळीबार केला.. " महेश रिपोर्ट घेऊनच आला होता. अभि मात्र वेगळ्या विचारात होता... महेशने तो राजा हातात घेतला. " पण मला एक कळत नाही.. आता तर फक्त राजाच राहिला आहे.. मग त्याने हा क्यू का द्यावा... " महेशचे ते बोलणे ऐकून अभि लगेच बोलला... 
" Exactly....  हेच.... त्याने का केलं असं.. " अभिच्या त्या प्रश्नाने महेश विचारात पडला... थोडावेळ शांततेत गेला. 
" काय झालं सकाळी... ते सांगशील का मला... " महेशने विचारलं. 
" हा... बघ... मी बाहेर आलो पोलीस स्टेशनच्या... उभा राहिलो एका ठिकाणी... चालत होतो तोपर्यंत काही झालं नाही... जसा उभा राहिलो त्याचवेळी गोळी, शूज जवळ .. जमिनीवर लागली. तसा मागे झालो.. त्यानंतर माझ्या उजव्या बाजूला, झाडाला गोळी लागली... मी लगेच तिथे बघितलं.. आणि हे माझ्या हाताला येऊन लागलं... डाव्या बाजूने... " अभिने सगळी स्टोरी सांगितली. 
" हम्म... याचा अर्थ.. त्या दोन्ही गोळ्या.. तुला मारण्यासाठी किंवा जखमी करण्यासाठी नव्हत्या... ",
" हे तुला कसं माहित... " अभिने विचारलं. 
" तो नेमबाज आहे.. त्याचा नेम चुकणे शक्य नाही.. तुला मारायचं असते तर पहिलीच गोळी तुला लागली असती... मला वाटते.. त्याला काहीतरी दाखवून देयाचे असेल.. शिवाय हा राजा... या क्यू चा काही उपयोग नाही तरी का दिला. त्याला लक्ष वेधून घेयाचे होते.. अभि.. कळला का प्लॅन... " अभिने मान डोलावली. लगेच त्याला काही आठवलं. 
" महेश... तो राजा एका कागदात गुंडाळला होता... त्या कागदावर बघ काही आहे का.. " महेशच्या बाजूलाच तो पेपर होता. महेशने वाचला... " हो... पत्ता आहे... " अभिने पाहिला. 
" काय वाटते तुला.. जाऊया का... " अभिने महेशला विचारलं. 
" एक चान्स तर घेयाला पाहिजे... चल निघू लगेच... " अभि,महेश सोबत टीम घेऊन निघाला.. पुढच्या अर्ध्या- पाऊण तासात ते सगळे ,त्या पत्त्यावर पोहोचले. एक वेगळाच असा फ्लॅट होता तो.. दरवाजा बंद होता. दरवाजा तोडून सगळे आत शिरले. रिकामाच होता... कोणीतरी नक्की राहत असणार.. अश्या खुणा होत्या तिथे.. दबक्या पावलांनी सगळे आत शिरले. कोणी नव्हतं आत... कोणी नाही बघून सगळे रिलॅक्स झाले आणि त्या जागेची तपासणी करू लागले... आत, एका बेडरूममध्ये... समोर भिंतीवर, त्यागी कुटुंबाचा फोटो होता. त्याखाली एका टेबलावर काही फोटोज होते.. अभिने ते बघितले... आतापर्यंत मारलेल्या व्यक्तींचे फोटो... त्यासोबत त्यांचे पत्ते... महेशला समजलं सगळं. " हा इथे राहून काम करायचा सर्व... " महेश बोलला. त्याने सगळ्यांची माहिती काढली होती. कोण किती वाजता ,घरातून बाहेर पडायचा. कुठे राहतात, कुठे जातात... इतकंच काय तर कोणाला भेटतात ते सुद्धा माहिती होती.. फोटोसहित जमवली होती. 

               खूप सारे फोटो आणि बरीचशी माहिती.. अलका आणि दिपकची माहितीसुद्धा... जुन्या नव्या फोटो सहित... ग्रेट काम ना... अभि त्याची तयारी बघून एम्प्रेस झाला. सरतेशेवटी, एक बंद लिफाफा भेटला. त्यात एका चिट्ठीवर " only for अभिषेक... " असं लिहिलं होतं.. अभिने लगेच ते वाचण्यास सुरुवात केली. " नमस्कार सर... मी संदेश... आतापर्यंत तुम्हाला सगळी माहिती मिळाली असेल. आणि मी हे कसं केलं तेही कळलं असेलच तुम्हाला.. मला देशासाठी करायचे होते काहीतरी....निदान खेळात तरी.. खूप स्वप्न होती माझी आणि माझ्या फॅमिलीची... सगळी नष्ट करून टाकली या अलका आणि दिपकने... त्यांना त्याचि शिक्षा देयाला पाहिजे होती कोणीतरी... आमच्या सारख्या, आणखी कोणाची वाट लागू नये यासाठीच त्यांना संपवावे हे ठरवलं मी.. सॉरी.... दिपक माझ्यासोबत आहे.. या पाकिटात एक पत्त्ता सुद्धा देत आहे.. तिथे गेल्यावर तुम्हाला पुढचा क्यू मिळेल. दिपक ला मी २९ मार्चला , संध्याकाळी ५ वाजताच मारणार आहे... तोपर्यंत तुम्ही माझ्यासमोर येऊ शकता... एक मात्र नक्की.... काही झालं तरी चेकमेट होणारच... " महेशने सुद्धा ते पत्र वाचलं. त्यात पत्ता मिळाला. अभि, काही हवालदारांसोबत तिथे निघाला. बाकीचे महेश सोबत, ते फोटो... कागदपत्र वगैरे घेऊन पोलीस स्टेशनकडे निघाले. 

          "त्या" पत्यावर पोहोचले तेव्हा कळलं कि ती एक बंद खोली आहे. आत गेल्यावर आणखी एका कागदावर , दुसराच पत्ता लिहिला होता.. तिथून लगेचच ते दुसऱ्या पत्तावर निघाले. तुटकी इमारत होती ती... त्याच्या गेटवरच एक कागद लावला होता.. अभिच्या नावाचा... पुन्हा एक पत्ता... अभि वैतागला... तरीही तो निघाला तिथे. रात्र झाली हे सगळं होईपर्यंत... त्या नव्या जागी पोहोचले.. तिथेही एक चिट्ठी भेटली. त्यात लिहिलं होतं, " Sorry अभिषेक सर...मला फक्त आजचा दिवस संपवायचा होता... तुम्हाला उद्या दुपारी बरोबर ४ वाजता मी क्यू देईन.. बाय... " अभिने रागात तो कागद फाडून टाकला. रात्र झाली असल्याने सगळेच तिथूनच घरी निघाले. 


 पुढचा दिवस, २९ मार्च.... अभि त्याच्या क्यू ची वाट बघत होता... महेश, संदेशच्या रूममधून आणलेल्या गोष्टी, फोटो... गोळा करून त्यातून काय मिळते का ते बघत होता. अभि तर रात्री पासून झोपलाच नव्हता. बसल्या जागी त्याला कधी झोप लागली ते कळलंच नाही. महेशने त्याला थोड्यावेळाने जागं केलं. बघतो तर दुपारचे १२ वाजले होते. 
" अरे... एवढा वेळ मी झोपून होतो... जागं तरी करायचं ना... " अभि डोळे चोळत उठला. 
" झोपला होतास ना... आणि बघतो आहे... किती धावत असतोस ते.. मीच बोललो यांना... कोणी उठवू नका म्हणून... " अभि तोंड धुवून आला. 
" बर... काय बोलतो आहेस.. काही भेटलं का तुला... " अभिने महेशला विचारलं.   

" काही भेटणार नाही... हे तर त्यालाही माहित होतं... perfect plan होता ना... अगदी त्याच्या मनासारखं झालं सर्व ...ते पुरावे मुद्दाम आपल्याला भेटावेत, दिसावेत म्हणून संदेशने स्वतःच त्याच्या रूमवर ठेवून दिले होते. आपण सुद्धा त्याच्या तालावर नाचत राहिलो. ",
" हम्म.. पण दिपकला कसं वाचवणार आपण ...संदेशला थांबवायला हवे ना... " अभि विचार करून बोलला.
" एक गोष्ट कळली पण मला... बुद्धिबळातील नावं किंवा सोंगट्या त्याने अश्याच वापरल्या नाहीत... " ,
" म्हणजे ? " अभि.. 
" बघ... सागर बोलला... एक प्यादं... दुसऱ्या राजाच्या पटावर , पण योग्य ठिकाणी पोहोचला तर वजीर होतो.. तसंच झालं ना... त्यागी कुटुंब नाशिकचे... आणि हे सगळे मेलेले ... मुंबईचे.. संदेशने वेळ घेतला परंतु योग्य वेळेत पोहोचला... त्याने सर्वाना मारायला सुरूवात केली. जसा वजीर... त्याला कोणीही अडवू शकत नाही. तसंच तो मारत गेला.. प्याद्यांना मारणे तसे सोप्पे असते.. ते त्याने आरामात केलं.. उंटाला तिरक्या चालीत मारता येत नाही... समोरून मारतात त्याला.. त्याने काय केलं आठवं.. ते कॅन्टीनमध्ये बसले होते.. समोरच्या इमारती मधून गोळी झाडली... नंतर हत्ती... हत्तीला समोरून मारता येत नाही, तिरक्या चालीत मारतात... त्यांना इमारती बाहेर मारलं.. गोळीचा अंदाज लावला तर कमरेच्यावर गोळी लागली होती.. म्हणजेच तिरक्या दिशेने गोळी आली होती... घोडा... हुशार सोंगटी... त्याला मागून डोक्यात गोळी मारली... आणि राणी.. म्हणजेच वजीर... त्याला सहजा-सहजी मारता येत नाही... एक ते स्वतःचा एखादा सैनिक देऊन मारतात किंवा राजाला फसवून मारतात... त्याने दिपकला किडनॅप करून अलकाला समोर यायला लावून डोक्यात गोळी मारली..... कळलं का, त्याने फक्त क्लू दिले नाही अभि... तो खरोखरंच बुद्धिबळ खेळतो आहे.... " अभिला सगळं बोलणं पटलं...प्रत्येक गोष्ट त्याच्या डोळ्यासमोर येऊन गेली. 
" मग पुढे काय आता महेश.. ? " ,
" त्याने चिट्ठीत लिहिलं होतं.. चेकमेट होणारच... राजाच्या समोर... कुठल्याही बाजूने... विरुद्ध राजाचा सैनिक असेल तरच चेकमेट होतो.. मला वाटते तो दिपकला समोरून मारणार असेल.. ",
" हो....  पण कुठे... ते कळणार कसं... " महेशने नकारार्थी मान हलवली. 

               ते वाट बघत होते... संदेशच्या क्लूची... बरोबर ४ वाजता.. महेश आणि अभिच्या मोबाईल वर एकच मेसेज आला.. एका इमारतीचा पत्ता होता तो.. आणि त्याखाली लिहिलं होतं... " चेकमेट "...संदेशचाच मेसेज आहे हे समजून अभि ,महेश टीम सहित निघाले. पत्ता जरा दूरचा होता. कितीही वेगात गाडी चालवली तरी ट्रॅफिक होतेच.. तरी प्रयन्त करून ते पोहोचले.. ४: ४० झाले होते... अजून २० मिनिटे आहेत.. त्याला अडवायला. नुकतीच बांधकाम पूर्ण झालेली ती इमारत होती ती . watchman ला काहीच कळतं नव्हतं, एवढे पोलीस कशाला आले ते. तो घाबरला.    

               महेशने त्याला सांगितलं काय झालं ते.. त्याने लगेच गेट उघडून दिला... १० मजली इमारत... कुठे शोधणार संदेशला.. काही जणांना पार्किंगमध्ये पाठवून, अभि स्वतः पहिल्या मजल्यावर शोधाशोध करू लागला.. एका मजल्यावर ६ रूम.. सगळ्या शोधल्या... त्यातच १५ मिनिटे गेली.. हाती काहीच लागलं नाही.. ५ मिनिटे शिल्लक होती..५ वाजायला... दुसऱ्या मजल्यावर त्याने आपली माणसं पाठवली. अभि सुद्धा निघत होता, पण महेशने त्याला अडवलं. 
" अभि... त्याला चेक मेट करायचा आहे ना.... चेक आणि मेट तेव्हाच होतो, जेव्हा राजाला पळायला कुठे जागाच शिल्लक राहत नाही... या इमारती मध्ये तशी एकच जागा आहे... " महेश बोलला.. 
" टेरेस !! " अभि पट्कन बोलला आणि बाजूलाच असलेल्या लिफ्टच्या इंडिकेटर वर लक्ष गेलं. ती लिफ्ट १० व्या मजल्यावर होती असं दाखवत होती. बाजूलाच असलेल्या दुसऱ्या लिफ्टने महेश आणि अभि वर निघाले. पुढच्या २-३ मिनिटात ते शेवटच्या मजल्यावर पोहोचले. 

            गच्चीचा दरवाजा उघडा होता. अभिने गन काढली. हळूच डोकावून पाहिलं. एका माणसाला समोर बांधून ठेवलं होतं... yes... तो दिपकच होता.... त्याचं तोंडही बांधलं होतं. त्याच्या समोर एक जण हातात गन घेऊन उभा होता. " Hands up संदेश... !! " अभि गच्चीत प्रवेश करत म्हणाला. संदेशकडे गन रोखून धरली होती..." मला माहिती आहे.. तुला ऐकायला येते ते.. गन खाली टाक !! " तसा संदेशने मागे वळून अभिच्या दिशेने गोळी झाडली. अर्थात त्याच्या बाजूलाच, त्याला लागू नये अशी... महेश मागच्या मागे गेला. अभिने बाजूला उडी मारली. आणि एक गोळी संदेशच्या दिशेने झाडली... ती त्याच्या पायात घुसली.. ...खाली, गुडघ्यावर बसला संदेश... लगेच अभिने दुसरी गोळी झाडली. ती संदेशच्या पोटात लागली... संदेश खालीच पडला. 

        संदेश खाली पडलेला बघून... अभि पुढे जाऊ लागला. तसा संदेशच्या हातातील घड्याळातील अलार्म सुरु झाला. ५ वाजले होते. संदेश झटक्यात उठला. खाली पडलेली गन उचलली त्याने आणि एका झटक्यात गोळी दिपकच्या डोक्यातून आरपार झाली..... थरारक असं काहीतरी.... ते घडलं होतं. दिपक तर जागच्या जागी गेले. संदेशने त्यांना मेलेलं बघितलं... हसत हसत तो खाली पडला. हळू हळू करत डोळे मिटले. 

अभिला क्षणभर काय झालं ते कळलंच नाही. महेश सुद्धा आला.. थोड्यावेळाने त्याची टीम वर आली. बाकी फोन वगैरे करून डेड बॉडी घेऊन जाण्यासाठी ऍम्बुलन्स बोलावली गेली. अभि एका कोपऱ्यात उभा राहून ते सगळं बघत होता.. महेश त्याच्या बाजूला जाऊन उभा राहिला.. 
" झालं अभि आता... सोडून दे विचार.. " महेश त्याचे खांदे थोपटत म्हणाला. 
" नाही रे... त्याला वाचवता आले असते.. संदेशला... दिपकला... दोघांनाही... जरा कमी पडलो... " अभि... 
"नाही.. खूप मेहनत घेतलीस... सागरचे बोलणं आता कळलं मला... सगळेच मरणार, असं बोलला होता... संदेशला, दिपकला मारून मारायचं होतं... म्हणून त्याने क्लू देऊन आपल्याला इथे बोलावलं.. part of plan... बरोबर ना... ",
" हम्म... सागर अजून एक वाक्य बोलला होता... या सारखा रक्तरंजित खेळ दुसरा कुठून सापडणार नाही... त्यांनी सुरुवात केलेली खेळाला... संदेशने संपवला.. त्याचा राजा जिवंत राहिला... संदेश जिंकला.. दुसऱ्या राजाला मारून.. game over.. !! चेक अँड मेट... " अभि संदेशच्या मृत शरीराकडे बघून बोलला आणि आपल्या गाडीत बसून पोलीस स्टेशनकडे निघाला. 


------------------------------------------- The End ------------------------------


Followers

Google+ Followers