All the contents on this blog are Copyright Protected.

All the contents on this blog are Copyright Protected.

MyFreeCopyright.com Registered & Protected
Protected by Copyscape Duplicate Content Software

Friday, 17 August 2018

भटकंती.... पुन्हा एकदा ( भाग चौथा )



             पहाटे पहाटे आलेल्या वादळाने पूर्ण रात्र भिजवून टाकली होती. दुसरा दिवस, सुरु झाला तेव्हा वारा त्याच्या स्वभावानुसार इकडून -तिकडे नुसता उडत होता. पहाट होतं होती, कालच्या पावसाने सारा परिसर धुवून निघाला होता. हिरवा रंग काय उठून दिसत होता सांगू , पण अमोलच्या मनात मात्र संध्याकाळ दाटत होती. काल आलेल्या वादळात... तो स्वतःही वाहून गेला होता. राहिला होता तो फक्त हाडा-मांसाचा देह. भावनाहीन झालेला बहुदा. पुढचे २ दिवशीही तेच. चल बोललं कि चालायचं .... आणि बस बोललं कि बसायचं. ना खाण्यात लक्ष ना कश्यात.. कॅमेरा त्या वादळात बॅगमध्ये ठेवला तो ठेवलाच. कोणाशी बोलणं नाही... अगदी बुजगावण्यासारखा झालेला. 

              तिथे आकाश सुद्धा काही विचारात होता. वादळात पलीकडे दिसलेले गोलाकार रचनेत असलेले तंबू ... काही केल्या त्याच्या डोक्यातून जात नव्हते. कुठेतरी नक्की बघितलं आहे मी. हाच विचार त्याच्या डोक्यात. त्यामुळेच गेले २ दिवस , या सर्वांचा मुक्काम एकाच गावात होता. आकाशच जात नाही पुढे तर ते तरी पुढे कसे जाणार ना. 

अश्याच एका दुपारी , सई आणि तिचे मित्र त्यांनीच काढलेले फोटो , लॅपटॉप मध्ये transfer करत होते. सईचे झालेलं काम. पण तिची एक मैत्रीण , ती खूप confused वाटत होती. सई तिच्या शेजारी येऊन बसली. 

" Hey .. what happened.. ? " , 
" see ... " तिने सईला एक फोटो दाखवला. 
" wow !! amazing क्लिक किया है तुने... " सईने तिला शाबासकी दिली. 
" Wait ... my friend ... अभी दुसरा image देखो . . " सईला तिने पुढचा फोटो दाखवला. तोही सुंदर ... 
" दोनो क्लीक amazing है... तो confusing क्या है... " सईने उलट प्रश्न केला. 
" means ... तुम्हे अभी भी समज आया ..."  तिने आता सईला विचारलं.
 " क्या ? " ,
" ये first क्लिक मेरा नही है .. " ,
" तो किसका है ? " ,
" आकाश !! " .... सईचा चेहऱ्यावर प्रश्नचिन्ह... 
" आकाश !! who ? " .... तिने सईच्या डोक्यावर टपली मारली. 
" आकाश ... famous photographers.. !! जिसको हम सब ... follow करते है... वो आकाश.. " तेव्हा कुठे सईची लाईट पेटली. 
" त्याचा क्लिक आहे हा... हो... हो, असे क्लिक त्याचेच असतात.. पण आता का बघत आहेस तू हे सर्व.. ", 
" means ... अभी तक तुम्हे कुछ समज नही आया.. " सईने नकारार्थी मान हलवली. 


" OK ... तुम्हारे पुराने क्लीक देखो... जो हमने इधर आने से पहिले क्लिक किये थे... और अभी के... just compare... " सईने खरच पडताळणी केली. 
" हा... means ... ये भटक्या... उसने दिखाया, तभी तो फोटो मिले.. इतने सुंदर फोटो मिले.. " ,
" exactly... ये मेने पहिले भी discuss किया ग्रुप मे... ये जो फोटोग्राफी चल रही है ना ... वो आकाश जैसी हि है.. " .
" what do you mean !! " ,
" आकाश ... उसेही ऐसी फोटोग्राफी करने का experiences है  ... non of other photographer.... have exactly same taste as आकाश... are you getting me... " तिने पट्कन बोलून टाकलं. सई अवाक झाली. 
" म्हणजे ... तो भटक्या .. तोच आकाश आहे .. असं म्हणायचं आहे का तुला... " , 
" Yes ... but not sure about my theory.. " ,
" पण खरंच ग ... हे मलाही लक्षात आलं नाही... अशाप्रकारची दृश्य फक्त आकाशच बघू शकतो. "
" अभी ... उसे कुछ past का याद नही , but हम try तो कर सकते है ना... and ... मेमरी कुछ ऐसी चीज नही ... जो एक बार गई तो गई.. " सई ऐकत होती फक्त. खरं होते ते. हे सईच्या आधीच मनात आलेलं. तरी भटक्याला सर्व आठवलं तर तो आपल्यापासून दूर जाईल हेच खटकत होते.  

==============================================================

" काय रे गप्प गप्प असतोस ... गेले २ दिवस बघते आहे तुला ... कुठे हरवलेला असतो... " कोमल शेवटी अमोलला विचारायला आलीच. अमोल गप्पच. " बोल ना काहीतरी... " बोललाच अमोल. 
" काही नाही... जरा निराश झालो आहे इतकंच... " ,
" तरीही ... " कोमल काही बोलणार पुढे तर अमोलने तिचं वाक्य तोडलं. 
" नको विचारू ... नाही सांगता येणार... काही गोष्टी आयुष्यात पहिल्यांदा घडतात. काहींनी आनंद होतो , काहींनी दुःख वाटते. तसंच काहीसं झालं आहे माझं. " असं बोलून निघून गेला. या सर्वापासून थोड्या दूर अश्या अंतरावर जाऊन बसला. त्याला तर अजूनही विश्वास वाटतं नव्हता कि सुप्रियाच प्रेम आहे कोणावर तरी. रागातच होता जरा. कॅमेरा होता सोबतच. सुरु केला कॅमेरा. आणि सुप्रीचे जेवढे फोटो काढले होते, सगळेच डिलीट करून टाकले. स्वतःवर सुद्धा चिडला. पण राग काढायचा कोणावर. बसून राहिला तसाच. 

"अमोल सर .. " मागून आवाज आला. संजना होती मागे. अमोलने तिला उत्तर दिलं नाही. " अमोल सर बोलायचे आहे... बसू का .. " संजना. 
" मला नाही बोलायचं कोणाशी... प्लिज !!! जा तू.. " ,
" प्लिज सर... बोलू दे ... नाहीतर उगाचच गैरसमज राहतील मनात.. " संजनाच्या या वाक्यावर मात्र अमोलने मागे वळून बघितल. 
" गैरसमज ??... काय बोलायचे आहे तुला... तुम्ही कोणी सांगितलं का ... हि पिकनिक नाही .. शोधमोहीम आहे ते. बोल.. " संजना काय बोलणार त्यावर... 
" पण मला बोलू दे ... ५ मिनिट तरी... प्लिज .. " अमोल तर ऐकायच्या तयारीत नव्हता, तरी संजनाला खाली बसायला सांगितलं. 

" आकाश ... आमचा जुना मित्र ... त्याला भटकायला खूप आवडते. तसाच तो एक वर्षांपूर्वी गेला तो आलाच नाही. सुप्रीने सांगतील ना...किती शोधलं त्याला.. नाही सापडला, तो कायमचा गेला असच वाटत होतं तर कोमलच्या मैत्रीणीला एक माणूस भेटला तिच्या गावात .... वर्णन जरी त्याच्या सारखं नसलं तरी त्याच्या सवयी आकाश सारख्या होत्या. म्हणून आम्ही सगळे पुन्हा त्याला शोधायला बाहेर पडलो. सुप्री तयार नव्हती या साठी. पण आता तो जिवंत आहे , हे समजल्यापासून नवी उमेद निर्माण झाली आहे तिच्या मनात. " एव्हाना अमोल शांत झाला होता. 
" मग तो एक वर्ष का आला नाही परतून... आणि ज्याला शोधत आहात.. तो "तोच " आहे हे कश्यावरुन... " ,
" तो का आला नाही गेल्या वर्षभरात तेच कळत नाही.. पण तो आकाशचं आहे... सुप्रीने त्याच्या खुणा ओळखल्या.. या सर्व गावांमध्ये त्याच्या खुणा मिळतात... आपण त्या खुणांच्या मागेच जातो आहोत... गावात त्याला "भटक्या" म्हणतात ... अपघातातून वाचला तर नक्की.. परंतु त्याचा तसा अवतार का आणि कसा झाला ते , तो भेटेल तेव्हाच कळेल... " संजनाने पूर्ण माहिती सांगितली. अमोलला पटलं ते. किती प्रयत्न करत आहेत सगळे... फक्त एका माणसासाठी.. किती प्रेम असेल या सर्वांचे त्याच्यावर. आपणच हट्टीपणा करतो आहोत. पण खरच.. खूप चांगला माणूस असणार... 

" कोण आहे आकाश... " अमोल आता शांत झाला होता.. 

" आकाश ना !! ... जीवाला जीव देणारा... perfect मित्र ... म्हणजे मी त्याचं वर्णन सुद्धा करू शकत नाही इतका छान आहे तो... सुप्री आणि त्याची जोडी किती छान दिसते.. " संजनाने लगेच त्याला त्यांचा ग्रुप फोटो दाखवला. त्या फोटोत फक्त एकच वेगळा व्यक्ती होता. अमोलने ओळखलं. 
" आणि ... तुम्ही त्याला ओळखत असणार... " ,
" मी ? " ,
" आकाश फोटोग्राफर आहे... wild India मॅगजीन चे फोटो काढणारा ... फेमस फोटोग्राफर... आकाश.. " 

अमोल तर त्याचा फॅन होता... आयडॉल होता त्याचा आकाश... हा तोच आकाश... कमाल आहे ना... अमोल त्याच्या फोटोकडे बघतच राहिला.  

==============================================================

आकाश तर भलत्याच विचारात गढून गेलेला. त्यात सई त्याच्या मागे कधी येऊन उभी राहिली, हे त्याला कळलं नाही. 
" कॅमेरा कधी वापरला आहेस का... तू .. " आकाशने सई कडे पाहिलं. 
" नाही .... का ? " ,
" तुझ्या गळयात असतो ना... तो कोणाचा आहे मग... " , 
" सांगितलं ना आधीच... माझ्यासोबतच आहे आधीपासून.. पण आता का पुन्हा विचारते आहात .. " 

सईने वाचलं होते कुठेतरी. memory lose झालेल्या व्यक्तींना , त्याच्या आठवणीतील गोष्टी , रोजच्या वापरातील गोष्टी समोर आणल्या तर त्यांची गेलेली memory परत येते. आता भटक्या हाच आकाश असेल तर त्याची नित्याची गोष्ट म्हणजे... साहजिकच कॅमेरा ... म्हणून ती कॅमेरा घेऊन आलेली. पण आकाशचा मूड नव्हता. ते गोलाकार रचना केलेले तंबूच त्याच्या डोळ्यासमोर होते. आकाश पुन्हा विचारात गढून गेला. सईनेही पुढे काही विचारलं नाही.  

               संध्याकाळी जेव्हा पुन्हा आकाश आला तेव्हा जरा तणावात वाटला. कोणाशीच न बोलता तसाच बसून होता. सई आणि तिचा ग्रुप मग गावात निघून गेला. सामान सगळं तिथेच होते. अचानक त्याची नजर सईच्या कॅमेराकडे गेली. डोक्यात सुरु असलेल्या त्याच त्या विचारांनी वैतागला होता तो. काहीतरी विरंगुळा म्हणून त्याने कॅमेरा उचलला. का सांगत होती मॅडम ... मला फोटो काढण्यासाठी. सहजच त्याने बसल्याजागी कॅमेरा उलट-पुलट करून पाहिला. काही आठवलं , सई कॅमेरा कसा पकडते ... फोटो काढण्यासाठी. तसाच कॅमेरा त्याने डोळयांसमोर धरला. काय झालं कुणास ठाऊक... आठवणींची एक कळ सणकून आकाशच्या डोक्यात शिरली. बेशुद्ध झाला तो. 

==============================================================


अमोल बऱ्यापैकी नॉर्मल झालेला. पण सुप्रिया बोलत नव्हती अजूनही. तसं बघावं तर तिलाही थोडं दुःखच वाटलं होतं. अमोलला तसं नाही बोलायला पाहिजे होते. अचानक बोलून गेलेली ती. तरी आकाशला भेटायची ओढ लागली होती सुप्रीला. त्यामुळे संजना बोलली होतीच, दोघांपैकी एकाला सांभाळावे लागेल. तिने आकाशला निवडलं. फक्त अमोलचे मन दुखावले गेले हे कुठेतरी टोचत होते तिला. 

==============================================================

" आकाश .... आकाश !! " सुप्रिया कधीपासून त्याला हाका मारत होती. 
" काय ग ... झोपू दे जरा... काल किती दमलो मी. रात्री ३ वाजता झोप लागली. आता तुला काय झालं एव्हडं .. जा , झोपू दे जरा.. " आकाश पेंगत होता. 
" उठ ना रे.. चल सूर्योदय बघायला.... च... ल ... ना .... रे !!  सकाळचे ५ च तर वाजले आहेत. ",
" वेडीबिडी झाली आहेस का... ५ वाजता कुठे सूर्योदय होतो,... ती संजना बरोबर बोलते तुला.... पागल.. " आकाश पुन्हा झोपला. 
" थांब हा आता.. पाणीच ओतते,... मग होशील जागा ... " सुप्रीने पाणी ओतलं. 

                  आकाशला जाग आली. डोकं अजूनही दुखत होते. हलकेच त्याने डोळे उघडले. बाजूला सई होतीच. आकाशला शुद्ध आली तशी ती डॉक्टरला बोलवायला पळाली. आकाशला काही कळत नव्हतं. थोडावेळ गेला त्याला समजायला. सई डॉक्टर सोबत आली. डॉक्टरने तपासलं आकाशला. 

" नॉर्मल आहे, तरी आजचा दिवस त्याला आराम करू दे इथेच... उद्या सकाळी जाऊ शकतो पुन्हा भटकायला... " डॉक्टरने आकाशच्या पाठीवर थोपटलं आणि निघून गेला.
" कसा आहेस... " सईने विचारलं आकाशला. एव्हाना सईचा बाकीचा ग्रुप आलेला. 
" ठीक आहे, डोकं ठणकते आहे जरा... पण आहे कुठे आता मी... " आजूबाजूला बघितल्यावर कळलं , दवाखाना आहे असं वाटते. 
" तू बेशुद्ध झाला होतास, म्हणून इथे आणलं... ", 
" तुम्ही घेऊन आलात का... ", 
" मी नाही... गावातल्या लोकांनीच आणलं. " आकाशला आठवलं. कॅमेरा घेतला होता हातात. पुन्हा एक कळ त्याच्या डोक्यात भिनली. 
" हो... काल संध्याकाळी काय झालं माहित नाही.. कॅमेरा हातात घेतला आणि बेशुद्ध झालो... " ,
" काल संद्याकाळी ?? २ दिवस झाले तुला .... असाच झोपून आहेस... " यावर आकाश उठून बसला. 
" २ दिवस !! " उठून बसला तरी त्याचे डोके दुखत होते. डोकं पकडून बसला तो. 
" काय झालं नक्की तुला... " सईने काळजीत विचारलं. 
" माहित नाही.. पण काहीतरी डोक्यात शिरलं आहे असंच वाटते... आणि मघाशी एक स्वप्न पडलं होते... त्यात तीच मुलगी होती.. पण ते स्वप्न नसून आधीही घडलं आहे माझ्यासोबत असंच वाटते. मी ना .. झोपतो जरा... खूप दुखते आहे डोकं ... " आकाश झोपला पुन्हा. 

सई आणि तिचे मित्र बाहेर आले. " मुझे लगता है...उसे पुराना याद आ रहा है... " एकजण पट्कन बोलून गेला. सईलाही कळत होते ते. कॅमेरा हातात घेतला कि काहीतरी आठवणार नक्की... तसेच झाले होते. फक्त आता तो निघून जाईल याचे तिला वाईट वाटतं होते. 

==============================================================


" कोमल.... " अमोलने कोमलला एका बाजूला बोलावलं. " मला निघावं लागेल... ",
" कुठे ? " ,
" दिल्लीला ... " तोपर्यंत कोमलला सुप्री- अमोल बद्दल संजना कडून कळलं होतं. 
" काय चाललास ... means ... मला समजलं तुझं गप्प राहण्याचं कारण ... sorry for that ... but असा जाऊ नकोस... " कोमल... 
" नाही नाही... उगाच गैरसमज नको करुस... सकाळीच पप्पांचा कॉल आलेला... त्यांना तिथे मदत पाहिजे होती, विचारत होते.. येशील का... जावे लागेल मला.. म्हणून निघातो आहे... " ,
" सुप्रीला सांगितलं का तू... " ,
" ती तशीही बोलत नाही आता माझ्याशी, पुन्हा तिला सांगायला गेलो तर तिलाही हीच misunderstanding होईल... त्यापेक्षा असाच जातो... " कोमलला पटतं नव्हतं ते.. तिने थांबवलं अमोलला. 

==============================================================

                      सूर्योदय होत होता दूरवर, पक्षांचा मोठ्ठा थवा, दुथडी भरून वाहणारी नदी... सोसाट्याचा वारा.. झाडाच्या पानांची प्रचंड सळसळ.. जोराचा पाऊस... विजांची चकमक.... आणि एका दगडावर ... दूरवर पाहत बसलेली सुप्री.. आकाश खाड्कन उठून बसला. आपण अजूनही त्या दवाखान्यात आहोत, ते लगेचच त्याच्या ध्यानात आलं. बाजूलाच घड्याळ होतं. रात्रीचे २ वाजले होते. दवाखान्यात तसे ४-५ बेड होते. त्यावर असलेले पेशंट झोपेत होते. बाकी कोणी नव्हतं. आकाश सगळीकडे नजर टाकत होता. बाहेर अर्थात पाऊस... खिडकीजवळ आला. जोराचा पाऊस सुरु होता. सर्व आठवलं नाही , तरी स्वतःची ओळख त्याच्या लक्षात आली. 

                    बाजूला आरसा होता. तिथेही लक्ष गेलं. वाढलेले केस .. दाढी, स्वतःलाच किती वेळ बघत होता तो.आणि हो ... सुप्री , कुठे असेल .. आपण कुठे आहोत.. तिच्याजवळ जायला हवे.. आकाश पुन्हा त्या बेडवर जाऊन झोपला. 

सकाळ झाली तशी सई .. आकाशला बघायला आली. आकाश जागा होता. 
" कसं वाटते आहे आता... बरा आहेस ना.. " सईचा पहिला प्रश्न. आकाशला मागचं आठवलं तरी यांना तो अजूनही ओळखत होता. 
" ठीक आहे तो.. घेऊन जाऊ शकता त्याला... काय भटक्या ... बरोबर ना ... " डॉक्टर हसत बोलला. आकाशने हसूनच उत्तर दिलं. 
" हो , निघतोच आहे. " सईचा ग्रुप आलेला. त्यांनी आकाशला सोबत घेतलं. आणि बाहेर आले.  


आकाश अजूनही confused, कुठे जावे.. या मॅडमला सांगायला पाहिजे ना... " थांबूया का जरा.. काही बोलायचं होते. " आकाश बोलला. सईला याची कल्पना होतीच. सगळ्यांनाच तिने थांबायला सांगितलं. 

" म्हणजे कसं सांगू ते समजतं नाही.. तो कॅमेरा डोळयाला लावला आणि काय झालं ते कळत नाही.... जुन्या आठवणी आल्या... माझी ओळख कळते आहे आता मला.. माझं नाव आकाश , हे आठवलं मला. मी काय करायचो आधी ते नाही आठवतं. पण ती मुलगी, जी मला सारखी दिसायची... तिचं नाव आठवलं... सुप्री... आम्ही फिरायचो खूप.. आठवते अंधुक असं... " सई सोडून बाकी सर्वाना आनंद झाला. 
" and .... और कुछ .... means तुम्हारा घर... कहा रहाते हो... " ,
" नाही... ते नाही आठवलं... किंवा कुठे राहतो तेही नाही...फक्त ती आठवते.... सुप्री. बाकीचे आठवेल हळूहळू... " ,
" मग आता काय " सई .. 
" शहरात जावे असंच वाटते. कधीपासून आहे इथे आठवत नाही... " ,
" खरच जाणार तू... आम्हाला सोडून... " सईच्या डोळ्यात पाणी जमा होतं होते. 

==============================================================

अमोल निघाला आहे , हे सर्वाना कळलं होतं. " जायलाच पाहिजे का ... अमोल सर ... ? " संजनाने विचारलं. सुप्री दुरूनच अमोलला बघत होती. 
" पप्पांना मदत पाहिजे आहे तिथे. जावे लागेल. नाहीतरी आता प्रवास संपला आहे माझा. " अमोलच्या या वाक्यावर संजनाने सुप्रीकडे वळून बघितलं. 
" असं का बोलतो आहेस अमोल ... " कोमल 
" म्हणजे तुम्ही पुढे जाणार आता... मी दिल्लीला चाललो.. मग संपला ना प्रवास इकडचा... " अमोलचे तर नक्की झालेलं निघायचे. थांबून तर चालणार नाही. 
" तुम्ही जाणार कसे दिल्लीला... " एका मुलीने विचारलं. प्रश्न तर बरोबर होता तिचा. अमोलनी कोमलकडे पाहिलं. कोमलला समजलं. 
" मला नक्की माहित नाही. but एक दिवस तरी थांब. चौकशी करावी लागेल पुढे. उद्याचा दिवस थांबणार का तू... " काही पर्याय नव्हता. थांबावेच लागेल. या सर्व चर्चेत दुपार कधी झाली कळलं नाही.
==============================================================

सईचा ग्रुप रात्री जेवल्यानंतर आराम करत बसला होता. आकाश एकटाच शेकोटी जवळ बसला होता. सई मात्र घुटमळत होती. चलबिचल नुसती मनात. आकाश त्याच्याच दुनियेत मग्न. पण मागे सई उभी आहे हे त्याच्या लक्षात आलं.
" काय झालं मॅडम... " आकाशच्या शेजारी येऊन बसली. 
" बोलू कि नको ... कळत नाही मला... पहिल्यांदा असे होते आहे मला. नेहमी मी काही मनात न ठेवताच बोलते, आज नाही येतं मनातलं बाहेर... ", 
" बोला ... मनात काही ठेवू नका.. " सई जरा धीट झाली. 
" मला तू आवडायला लागला आहेस.. खरंच ... तुझं वागणं ... स्वभाव ... बोलणे... म्हणजे... तू वेगळाच आहेस... " आकाशला ते ऐकून हसू आलं. 
" मला माहित होते.... तू हसणार ते... आणि हे सुद्धा माहित आहे .. तू माझ्यापेक्षा मोठा आहेस ते...तरी प्रेम झालं आहे मला.. " ,
" थॅक्स ma'am .... पण माझी कोणीतरी वाट बघते आहे... हे माहित आहे ना तुम्हाला... " ,
" सगळं माहित आहे मला... तू कोण आहेस... तुझ्या life मध्ये कोणी आहे ... त्याने काय फरक पडतो. प्रेम असेल तर काय फक्त लग्न .... हाच option आहे का... प्रेम कोणावरही होऊ शकते... वय नसते प्रेमाला... आणि तुझ्यावर प्रेम करते, याचा अर्थ असा नाही कि तू मला भेटलाच पाहिजे... " आकाशला पटलं ते. 

" इतके दिवस सांगणार होती. आता , तू काय जाशील सोडून... म्हणून सांगून टाकलं. " 
" काही प्रॉब्लेम नाही... होते कधी कधी असं....  असंच असते मन.. असो, तुम्हाला कर्नाटकला जायचे आहे ना. " ,
" लगेच चाललास का तू... " सईने पुन्हा विचारलं. 

आकाशने वळून पाहिलं. " आधी कसं... कोण आहे मी... तेच माहित नव्हतं. आणि आता, तिची ओढ लागली आहे. कदाचित ती भेटली तरच बाकीच्या गोष्टी आठवतील मला, असं वाटते. " सई ऐकत होती. 
" इथून गाड्या जात नाहीत.. उद्या सकाळी निघालो ना... तर पुढचा रस्ता सांगीन. कदाचित २-३ गाड्या बदलून जावे लागेल शहरात.. पावसाने रस्ते बंद केले आहेत ना... एकदा का शहरात गेलात कि तिथून जाऊ शकता तुमच्या घरी... ", 
" आणि तू... तुला नाही जायचे का घरी... " ,
" हो तर... जायचेच आहे... पण तुमची वाट वेगळी आहे... शिवाय पुढे गावात जायचे होते मला... तुम्हाला ज्या गाडीने जायचे आहे ती गाडी जवळच्या गावातून जाते, तुम्हाला सोडलं कि जाईन पुढे. " आकाशने बोलणं संपवलं. दोघेही गप्प. शेकोटी एकटीच काय ती जळत होती. आकाश पुन्हा विचारात गढून गेला. सईदेखील त्याला त्याच्याच आठवणींच्या स्वाधीन करून निघून गेली. 


==============================================================

"अमोल .. " कोमलने अमोलला हाक मारली. " पलीकडे एक गाव आहे. तिथे जाऊन एक s.t. पकडावी लागेल. ती तुला दुसऱ्या गावात घेऊन जाईल. तिथून पुढे आणखी एक गाडी पकडून शहरात जावे लागेल. तिथून तु दिल्लीला जाऊ शकतोस. " अमोलला कसं कळणार देव जाणे. 
" माहित आहे जरा confusing आहे ते.. पण तोच option आहे तुला.. " कोमल ... 
" ok ... बघतो मी... निघावे तर लागेल.. ",
" बघ ... अजून विचार कर.. नको राग ठेवूस डोक्यात.. " ,
" हे बघ कोमल.. , कोणावर राग नाही आहे. फक्त पप्पांनी बोलावलं म्हणून चाललो आहे. आणि आता काहीच नाही मनात माझ्या. सुप्रियालाच नाही बोलायचे माझ्याशी. मित्रसुद्धा मानत नाही आता ती. जाऊ दे, तुम्ही जमलं तर समजवा तिला. मी निघतो. " ,
" पण जाणार कसा.. नदी आहे मधेच... पलीकडे जायचे आहे तुला.. " ,
" मग ? पुढे ब्रिज वगैरे असेल ना.. " ,
" नाही .. पण एक होऊ शकते. नदी किनाऱ्यावर होड्या असतात. त्यांना बोलून जाऊ शकतोस " अमोल काही विचार करून निघाला. अर्थात वाईट वाटलं सुप्रीला. तरी काही करू शकत नव्हती ती. 

==============================================================

finally, आकाश - सईचा ग्रुप एका ठिकाणी पोहोचला. " इथून पुढे एक वाट आहे. जी तुम्हाला पुन्हा गावात घेऊन जाईल... तिथे विचारलं तर सांगेल कोणीही... कुठली गाडी पकडावी ते. " सईने सगळ्यांना सांगितलं. 
" तू आता कुठे चाललास.... " ,
" इथून पुढे एक गाव आहे... तिथे एक आजी राहते. शेवटी जेव्हा आलेलो तेव्हा ४ दिवस तिने राहायला दिलं होते तिच्या झोपडीत. अर्धी भाकरी मला देयाची ती , तिच्या वाटणीची... तिला भेटूनच निघीन पुढे.... " ,
" मग आज शेवटची भेट का... " सईने आकाशकडे पाहिलं. 
" सांगू शकत नाही... गणूच्या मनात आलं तर.... त्यालाच माहित... " आकाश... 
" आम्हाला लक्षात ठेवणार का... मला तरी...  " सई पुन्हा भावुक झाली. 
" अजूनही सगळं आठवलं नाही मला.... तर आताच कसं विसरणार.... तुम्ही नेहमीच लक्षात राहणार माझ्या... आणि एक प्रॉमिस करतो मी.... जुने सगळं जरी आठवलं तरी .... तुम्हाला कधीच नाही विसरणार... " 

साधारण , सकाळचे ८:३० वाजले होते. छान थंड हवा वाहत होती. आजूबाजूला छान हिरवाई होती. गेले २ दिवस पावसानेही उसंत घेतली होती. तीच संधी साधून नवे कोंब जमिनीतुन वर डोकं काढून बसलेले भासत होते. पायवाट अधिक हिरवी दिसतं होती. काही पक्षांचे थवे निघाले होते पुन्हा..... पोटा-पाण्यासाठी.... आणि आकाश निघायच्या तयारीत होता. सईसहित सगळयांना भरून आले. मग एकेकाने मिठी मारली त्याला. आलिंगन देऊन भटक्याला निरोप... सईची मिठी जरा लांबली. 
" कधी भेटशील पुन्हा... " ,
" भेट होईल... कधी ते माहित नाही... " 
" तू कधी आलास तर कसं कळेल मला.... मोबाईल तर वापरत नाहीस.... " सईचे प्रश्न संपत नव्हते. आकाश हसला त्या प्रश्नावर... 
" पाऊस आहे ना.. तोच सांगेल तुम्हाला... मी जेव्हा येईन... " आकाशने पाटीवर त्याची सॅक लावली. सगळ्यांकडे एक नजर टाकली...आणि निघाला तो... वाईट वाटतं होते सईला... पण त्याची माणसं भेटली पाहिजे ना त्याला... स्वच्छ निळंशार आभाळ .... एक मोठ्ठा डोंगर समोर... सोबतीला हिरवाई... हिरवीचं पायवाट... आणि मोठ्या कॅनव्हास वर निघून चाललेला आकाश... सई त्याला नजरेआड होऊ पर्यंत बघत होती. 

==============================================================

" कसं वाटेल ग... मी कधी तुला सोडून गेलो तर.. " आकाशने सुप्रीला अचानक विचारलं. 
" का ... कंटाळा आला का माझा... इतक्या लवकर.. " ,
" असंच विचारलं.. सांग तर ...  " ,
" नाही... विचार केला.. खरंच .. तुझ्याशिवाय जगणं काय... ते नाही imagine करू शकत.... " ,
" खरंच का ... " ,
" हो.... असंच वाटायचं... गणूने माझी सगळी पुण्याई..... आतापर्यंत जेव्हडी चांगली कामे केली आहेत.. त्याचा प्रसाद म्हणजे तू... असंच वाटते अजूनही मला. काही गोष्टी आपल्याला न मागताच मिळतात..पण आठवणींचा शाप जाता जात नाही. किती वर्ष मी तो शाप घेऊन फिरत होते. तुझ्यामुळे त्या गोष्टी विसरण्यास शक्य झाल्या.... नाहीतर माहित नाही... आणखी किती वर्ष मी अशीच हरवत गेली असती स्वतःला... तुझ्यामुळे जगण्याला अर्थ मिळाला. तू जाण्याचा गोष्टी का करतोस... तू कधी जाणार नाहीस हे माहित आहे मला... आणि तुझी पाठ तर कधीच सोडणार नाही मी... " सुप्रीने आकाशला गच्च मिठी मारली. 

अश्या खूप आठवणी होत्या दोघांच्या. पण सद्यातरी फक्त सुप्रीलाच ते आठवत होते. सुप्री अशीच विचार करत बसली होती. कुठे असेल आकाश... काय करत असेल... त्यात अमोल निघून गेलेला. कारण वेगळं असलं तरी, शेवटी अमोलने असे निघून जाणे तिला आवडलं नव्हतं. रात्रही खूप झालेली. उद्या सकाळी लवकर निघूया... असा विचार करत झोपायला गेली. 

==============================================================

            " शट्ट यार !! ..... बॅटरी पुन्हा संपली. " अमोल मोबाईल कडे बघत म्हणाला. " एकतर रस्ता माहित नाही, त्यात याने पण दगा दिला. " अमोल वैतागला होता. कसाबसा तू नदी पार करून पलीकडे आलेला होता. एका नावाड्याने त्याला नदी पार करून दिली होती. तरी गावातल्या पायवाटांनी फसवलं होते त्याला. सुप्री-संजनाचा ग्रुप पुढे निघून गेलेला. त्यामुळे त्याच्या मागे सुद्धा जाऊ शकत नव्हता. शिवाय नदी होतीच वाट अडवायला. दिल्लीला जायला निघाला आणि पुरता गोंधळून गेला. 

            दमला आणि एका जागी बसला. " थांब अमोल... जरा एकाग्र हो... शांत डोक्याने विचार करूया... " असं स्वतःलाच तो समजावत होता. डोळे मिटून बसला १० मिनिटं. .... ok , पहिलं काय... मोबाईल charge करावा. त्यावर गूगल मॅप वरून रस्ता कळेल. .... डोळे उघडले. समोर काही घरे दिसली. गाव असावे.तिथे कुठेतरी चार्जिंग होऊ शकते. मनात बोलून निघाला अमोल. १५-२० मिनिटे चालून एका घराजवळ पोहोचला. जवळ वाटणारे ते घर इतक्या दूर होते. दमलेला अमोल आणखी दमला. ते घर नसुन गावातले एक दुकान आहे , हे लगेच समजलं त्याला. तिथेच पाण्याची बाटली विकत घेतली. आणि जरा विनंती करून मोबाईल चार्जिंगला लावला. आता १ तास तरी आराम करायला मिळेल म्हणत तिथेच खाली डोळे मिटून बसला. 

" नाही ...  एक मोबाईल अगोदरच लावला आहे चार्जिंग साठी... तुमचा कॅमेरा कुठे लावू... " दुकानदाराचा त्या मोठ्या आवाजाने अमोलला जाग आली. एक मुलगी कॅमेरा घेऊन उभी होती. 
" काय झालं .. " , अमोल उभा राहिला. 
" अहो , साहेब... तुमचा मोबाईल charge करू कि यांचा कॅमेरा... " दुकानदार बोलला. 
" ओह्ह ... तुमचा मोबाईल आहे का... मी बघितलेच नाही तुम्हाला... " सई होती ती. 
" एक मिनिट... तुम्हाला बघितलं आहे कुठेतरी... " अमोल सईकडे पाहत म्हणाला. 

" हा ....  हा ....  हा .... खूप जुनी ट्रिक आहे हि... मुलींची ओळख काढायची. " सई रागात बोलली. 
" no ... no ... don't misunderstand... actually बघितलं आहे तुम्हाला.. one sec... तुम्ही त्या वादळात ... आमच्या ग्रुपला क्रॉस झालेलात ना... आठवला का ब्रिज.. " सईला आठवलं... एक ग्रुप तर गेला होता बाजूने... 
" पण तिथे तर धुकं होते खूप... तुला कशी दिसली मी.. " ,
" तुम्हीच तर आलेलात पहिल्या धुक्यातून बाहेर.. तेव्हा मी तिथेच होतो. " अमोलने explain केलं. 
" मग तुझा ग्रुप कुठे आहे... आजूबाजूला ...दूरवर तर कोणीच नाही.. " सई बघत होती. 
" मी दिल्लीला निघालो आहे... but ... वाट चुकलो मी.. कदाचीत... " अमोल डोकं खाजवत बोलला. सईला हसू आलं. 
" आम्ही थांबलो आहोत... म्हणजे माझा ग्रुप... काही help लागली तर सांग... " सई निघाली...  
" कुठे चाललात... " ,
" कॅमेरा चार्जिंग साठी... तुझा मोबाईल आहे ना... दुसरीकडे बघते कुठेतरी... आम्ही आहोत गावात आज.. तिथे पुढे आमचे tent आहेत... बाय... " सई निघून गेली. 

अमोल आणखी अर्धा - पाऊण तास थांबला तिथेच. मोबाईल charge झालेला , तरी वाट चुकलेला. आणखी चुकण्यापेक्षा, म्हणून त्यांना विचारून पुढे जाऊ.. असा विचार करून सईच्या ग्रुप कडे निघाला. दुरूनच त्याला हे सगळे tent दिसले. सई होतीच तिथे. 

" Hi " अमोलला आलेलं बघून सई पुढे आली. " मला फक्त रस्ता सांगा.. कसं कुठे जायचे ते.. त्यांनी सांगितलं होते कि इथून बस मिळेल, ती पकडून दुसरी बस... म्हणजे हे खूप confused आहे... म्हणून मी पण गोंधळून गेलो. अमोलच्या या वाक्यावर ग्रुप मधली एक मुलगी हसली. 
" हम भी तो खो गये है... " अमोलला कळलं नाही. 
" मी सांगते... आम्हालाही शहरात जायचे होते.. रस्ताही सांगितला होता त्याने... but हरवलो.. " सई हसू लागली. 

आता काय... हे सुद्धा हरवले आहेत.. अमोल विचार करू लागला. पुढे तर जायला पाहिजे ना. 
" तुमच्या सगळ्यांकडे कॅमेरे ???? .... फोटोग्राफर आहात का... " अमोलचा प्रश्न. 
" हो... आम्ही सर्व फोटोग्राफी साठी आलो आहोत महाराष्ट्र मध्ये... कर्नाटक मधून आलो आहोत... " सईने सांगितलं. 

" व्वा !! मराठी छान बोलता तुम्ही.. " अमोलला अचानक काही वेगळं वाटलं. " तुम्ही इथले नाहीत... शिवाय फोटोग्राफी करत फिरत आहात... ते कसे.. आणि आता हरवला आहात... means काहीच लिंक लागत नाही.. " अमोल आणखी confused ... 

" एक था हमारे साथ... उसने help कि हमारी... अब वो आगे निकल गया.. और हम खो गये... " एकाने छान समजावलं. 

" शट्ट ... कोण होता तो.. पाहिजे होता आता... दिल्लीला गेलो असतो मी... " अमोल हिरमुसला. 
" मग तुझा ग्रुप... त्यांनी का सोडलं तुला... कोणीतरी यायला पाहिजे होते ना तुझ्यासोबत... " सई. अमोल बसला खाली. 
" काय सांगू... शोधत आहेत कोणाला तरी. त्यांना कुठे घेऊन येऊ.. आणि आलेही नसते सोबत.. " ..... 

कोणाला तरी शोधत आहेत ... !! हे वाक्य सईला interesting वाटलं. सईने पुढे विचारलं. " कोणाला शोधत आहेत. "
" त्याचं नाव वेगळं आहे ... आणि इथे त्याला वेगळ्या नावाने ओळखतात. एक वर्षांपूर्वी हरवला आहे तो. आणि आता तो जिवंत आहे हे कळलं आहे त्यांना.. इथे तो भटकत असतो सारखा.. लोकांना मदत करतो.... काय नाव त्याचे.. हा ... भटक्या.. " ,

" भटक्या !! " सई आणि अमोलने एकदम नाव घेतलं. अमोलला आश्यर्य वाटलं.... 
" तुम्हाला कसं माहित ते नाव... " ,
" सांगते.. आधी त्याचं खरं नावं सांग.. " सई excited झाली. 
" आकाश ... माझा आयडॉल आहे तो.. त्याची फोटोग्राफि बघूनच शिकलो मी फोटो काढायला.... तू ग्रुप आहे ना... तो आकाशचा ग्रुप आहे. त्याला भेटायची आशा होती. पण वडीलांनी दिल्लीला बोलावून घेतलं. पण खरंच... भेटला पाहिजे त्यांना ... तो " 

सई ताड्कन उभी राहिली. " but ... तुम्हाला कसं माहित.. त्याच नाव... भटक्या भेटलेला का तुम्हाला कधी या प्रवासात.. " अमोल सुद्धा excited झालेला. 

" अरे ... तोच तर आम्हाला फिरवत होता. इतके दिवस तोच होता आमच्या सोबत.. " सई... 
" शट्ट यार ... !! आता कुठे आहे तो... सुप्रिया तर कधी पासून शोधते आहे त्याला... कुठे आहे आता भटक्या ... i mean आकाश... ", 
" तो गेला पुढे ... पुढच्या गावात.... " अमोलने डोक्याला हात लावला. इतक्या जवळ येऊन सुद्धा... काय करायचे आता... सुप्रिया आली डोळ्यासमोर त्याच्या... मदत तर केली पाहिजे तिला. किती प्रेम आहे, तिच्या डोळ्यासमोर दिसतं होते ते... कसं सांगू तिला... तिचा आकाश इथेच फिरत आहे ते... 
" त्यांना सांगायला हवे ना... आकाशच्या ग्रुपला... " ,
" हो.. पण ते हि पुढे गेले आहेत... शिवाय पलीकडल्या तीरावर आहेत. " अमोल ... 
" कॉल कर ना त्यांना... मोबाईल वर कॉल कर ना.. " सई... 
" ते एवढे येडे आहेत ना सर्व ... मी सोडलं तर कोणीच मोबाईल आणला नव्हता... काय करायचे आता... " अमोल विचारात पडला.
" एकच option आहे.. " सईने आयडिया लढवली. 

" तू रिटर्न जाऊ शकतोस का... तुझ्या ग्रुपकडे... मी इथून पुढे जाते... आकाश भेटेल मला.. मग तुला कॉल करून सांगते कुठे भेटायचं ते.. " ,
" चालेल ... पण जाऊ कसा.. नदी पार करून देयाला कोणीच तयार होतं नाही. ", 
" करावं तर लागेल ना.. आकाशला त्याची माणसं भेटली पाहिजे ना... " सई भावूक झालेली. 
" त्याला आठवते का काही... " ,
" सध्याचं त्याला काहीतरी आठवू लागलं आहे. अरे हो.... तुमच्या ग्रुपमध्ये कोणी आहे का सुप्री नावाची.. तीच आठवते त्याला... आहे का कोणी.. " ,
" हो तर.. सुप्रिया नावं तीच.. तिचा फोटो असेल ना कॅमेरात तुझ्या... असेल तर दाखव ना... " अमोलला आठवलं. सुप्रीचे सगळे फोटो delete केलेले. स्वतःचाच राग आला त्याला. हा ... मोबाईल मध्ये असेल एखादा. लगेच त्याने चेक केलं. एक होता फोटो. 
" व्वा... माझ्या मोबाईलवर सेंड कर... तो आकाश भेटला ना कि त्याला दाखवते.. आपण त्यांना भेटवूया... करशील ना help ... ", 
" हो... तुमचा नंबर द्या... ते भेटले कि तुम्हाला लगेच फोन करतो. तुम्ही तयारीत रहा. " अमोल धावतच निघून गेला. 

अमोल लगेच निघाला. सईने सुद्धा आपल्या लहानग्या ग्रुपला समजावलं. आकाश बोलला होता.. पुढच्या गावात २ दिवस तरी थांबेन. तर तो आजही असेल तिथे... एकच दिवस झाला ना त्याला पुढे जाऊन... सगळेच भरभर निघाले. सईला चालता चालता लक्षात आलं. तिच्या मैत्रिणीने लावलेला अंदाज अगदी बरोबर निघाला. तोच आकाश हा... जो निसर्गाचे इतके , वेड लावणारे फोटो काढतो. तो इतका छान माणूस असेल... असं कधीच वाटलं नव्हत तिला. किंवा ... तो आपल्यासोबत अशी अद्भुत भटकंती करेल... स्वप्नांत सुद्धा शक्य नव्हतं. खरंच.. भेटला पाहिजे तो... लवकरात लवकर... 

==============================================================

खूप साऱ्या विनवण्या ... request करून अमोल पुन्हा पलीकडल्या तीरावर पोहोचला. परंतु आता नवीन प्रश्न.. या सर्वाना शोधायचं कुठे.... धावतच तो नदी पासून दूर आला आणि एक थंड हवेच्या झोताने शहारून गेला. मागे वळून पाहिलं त्याने. पाऊस भरून येतं होता. बापरे !! घाई करावी लागेल आता.. समोरच एक पायवाट दिसली... नक्की गावात जाईल हि वाट... अमोल तिचं वाट पकडून धावत गेला. 

पलीकडल्या तीरावर, सई सुद्धा आकाशने सांगितलेल्या गावात पोहोचली. एव्हाना वाऱ्याने चाहूल दिलेली... पाऊस येतं असल्याची. आकाशला लवकर शोधलं पाहिजे. गावात पोहोचली तर कोणालातरी विचारता येईल... सईच्या मनात चलबिचल. तरी एकाला विचारलं तिने .. 

" भटक्या ना... आज सकाळीच निघून गेला..... पुढल्या गावाला " सईचा चेहरा एवढासा झाला. 
" तरी ... तो गावाच्या वेशीवर एक म्हातारी राहते .... तिथे होता.. आता आहे का बघा.. " पुन्हा पळापळ... सकाळचे ११ वाजत होते. तरी काळोख झालेला. जोराचा वारा झेपावला सईच्या ग्रुपकडे. वीज कडाडली मोठयाने. सर्व वर आभाळात बघू लागले. 

जोरात येणार वाटते.... २ दिवस आला नाही ना पाऊस... आता येईल असं वाटते.. अचानक  तिला आठवलं... आकाश बोलला जाताना.. " पाऊसच सांगेल... मी आलो आहे ते... " तिने आजूबाजूला नजर फिरवली. त्या ठिकाणापासून ... थोड्या अंतरावर .. एका कठड्यावर ... एक जण पाठमोरा उभा होता... आकाश... हो ... आकाशच तो... सई एकटीच त्याच्या दिशेने धावत सुटली. " आकाश !! " सईने जोराने हाक मारली. त्याने मागे वळून बघितलं. सईला बघून तोही आश्यर्यचकित झाला. सई धापा टाकत त्याच्याजवळ पोहोचली. बाकीचे मागून आले. 
" तुम्ही इथे ?  आणि किती दमला आहात सगळे.. " , 
" तुझी सु ... " सई काही बोलणार इतक्यात मागे जोराचा आवाज झाला. मागे असलेल्या वाटेवर मोठे मोठे दगड येऊन पडले. म्हणजे मागे जाण्याचा रस्ता बंद झाला. 
" इथे थांबणे.... सुरक्षित नाही. पुढे चला.. " आकाशने या सर्वाना पुढे आणलं. पुन्हा मागे गेला. काही गावकरी अडकले होते. त्यांना बाहेर काढायला मदत केली. तरी तो रस्ता आता बंदच झालेला

सईकडे पुन्हा परतला. " तुम्ही का आलात इथे... आता मागे जाऊ शकत नाही. ती वाट बंद झाली आता... घरी कसे जाणार तुम्ही.. " , 
" अरे !! तुझ्यासाठी आलो आम्ही.. तू बोलायचा ना ... सुप्री दिसते... सापडली ती.. " सई बोलली आणि आभाळात विजांचा आवाज झाला. आकाशने पुन्हा वर पाहिलं. 
" जोराचा पाऊस येणार वाटते... " आकाश पुटपुटला. सईकडे पाहिलं त्याने. " सुप्री... !! खरंच भेटली का ती ... तेही पावसात.. खरं आहे का " सईने अमोलने send केलेला फोटो दाखवला. 

" हीच.. ती... मला स्वप्नांत दिसते ती.... तीच हि सुप्री... " आकाशच्या डोळ्यात पाणी आलं. सगळेच भावुक झालेले... थोडावेळ तसाच गेला. इतक्यात पावसाने सुरुवात केली. सारेच आडोशाला आले. 

==============================================================

अमोल पूर्ण भिजलेला , धावून थकलेला. एका गावात वेशीपाशी येऊन थांबला. " ओ... काका , इथे कोणी शहरातली मंडळी आली आहेत का ... ? " एकजण बाजूने चालला होता. त्याला विचारलं त्याने... " अमोलचा तो अवतार बघून घाबरला तो. त्याने अमोलला एका आडोशाला बसवलं. 

" पावसात कशाला पळतोस रे बाबा " ,
" काय करू काका ... खूप घाई आहे... " अमोलला दम लागलेला. 
" सांगा ना .. कोणी आलेलं का शहरातले.. ", 
" होते ते काल... सकाळीच निघून गेले ते.. " अमोल नाराज झाला. 
" चला काका .. मला थांबून चालणार नाही.. निघतो मी ..  " म्हणत अमोल पुन्हा धावत निघाला. 

एव्हाना दुपार झालेली. अमोल तरी किती धावणार... थकला शेवटी. थांबायला पाहिजे आता. हि लोकं काय दिसतं नाहीत. किती जलद चालतात हे.... एकाकडे जरी मोबाईल असता ना... किती काम सोप्प झालं असत. अमोल मनातल्या मनात बोलत होता. आता नाही जाऊ शकत पुढे. ताकदच नाही आता. थांबू इथेच आज.. त्याने पाठीवरती सॅक खाली ठेवली. tent उभा करायला लागला.. 

==============================================================

" आता सांगा... तुम्ही परत आलात... आणि सुप्रीचा फोटो कसा तुमच्याकडे... " आकाश आनंदांत होता. 
" तुला आठवते का... ते वादळ आलेलं.. तेव्हा एक ब्रिज क्रॉस केलेला... आपल्या बाजूने एक मोठ्ठा ग्रुप गेलेला... " आकाशला आठवण झाली. 
" तो .. तुझा ग्रुप होता... आकाश, तुझा ग्रुप ... तुला आठवते ना.. सुप्री सोबत भटकायचा ते... तोच ग्रुप होता तो.. " सई खूप उत्साहात सांगत होती. बाहेर पाऊस सुरूच होता. आकाशला आधीच भरून आलेलं. त्यात सई बोलत होती तर अधिक भारावून गेला. " त्यातला एक... अमोल नावाचा.. तो भेटला होता आम्हाला.. त्यानेच सांगितली माहिती. अरे हो !! ... त्याला कॉल करायचा आहे. " सईच्या लक्षात आले. लगेचच तिने अमोलला कॉल लावला. 

" हॅलो अमोल ना.. " , 
" हो .. बोलतोय.. " ,
" सई बोलतेय.. मला आकाश भेटला आहे. तुझं काम झालं ना... सुप्री असेल तर दे ना फोन तिच्याकडे.. " ,
" नाही भेटले... ते पुढे निघून गेले आहेत. त्यात माझ्या अंगात आता त्राण नाहीत.. पुढे जायचे... पाऊसही खूप आहे... म्हणून थांबलो... ", 
" घाई करावी लागेल ना आपल्याला... प्लिज  " ,
" हो... सगळं कळते आहे मला... पण पाऊस आणि वारा इतका आहे ना... possible नाही पुढे जाणे. " आकाशने आधीच अंदाज लावला होता पावसाचा. तिला समजलं कि नाही शक्य ते, शांत झाली ती. 
" OK ... ते भेटले कि नक्की कॉल कर ... बाय " सईने कॉल कट्ट केला. 

" पाऊस आज थांबू शकत नाही. " आकाशने अंदाज लावला पुन्हा. 
" आपण मागे जाऊ.. अमोलला सांगते, त्यांना घेऊन ये तिथे. ... तुझे सगळे जुने मित्र भेटतील तुला.. " सईलाच किती आनंद झाला होता. 
" मागे जाता येणार नाही.. " आकाश .. 
" what happens... " त्या ग्रुपमधल्या एकीने विचारलं. 
" त्या वाटेवर दरड कोसळली आहे.. त्यामुळे पुढेच जावे लागेल.. ते सुद्धा पुढे गेले आहेत ना.. मागे फिरणं त्यांना किती शक्य होईल सांगू शकत नाही. नदी तीरावर जाऊ शकत नाही. पाणी वाढले असेल.. त्याचा फोन आला तर पुढेच भेटू असं सांगा... " आकाश शांतपणे विचार करून बोलत होता. 


आकाशचा अंदाज खरा ठरला. पावसाने जराही आराम केला नाही. रात्रीपर्यंत तरी तसाच पडत होता. दुसऱ्या दिवसाची पहाट झाली तर आकाश नव्हता जागेवर... सई खडबडून जागी झाली. कुठे गेला हा आता... त्याच सामान तर तिथेच होते. सगळेच आकाशला शोधायला बाहेर आले. थोडेच पुढे गेले असता आकाश येताना दिसला. 

" कुठे गेला होतास... " सई रागावली. 
" या गावातील लोकांचा निरोप घेण्यासाठी गेलो होतो... पुन्हा इथे येईन का माहित नाही.. माझी माणसं तुम्ही शोधून काढलीत ना... यांनी मला सांभाळलं इतके दिवस... त्यांना bye तर करावं लागेल ना... " आकाशचं बोलणं बरोबर होतं. 
" चला... निघूया... रात्रभर झोप नाही.. सुप्रीला भेटायचं आहे ना.. चला भरभर.. " सामान घेऊन निघाले सर्व. 


अमोलने तर पहाटेच प्रवास सुरु केलेला... पहाटेच्या ६ :१५ च्या सुमारास तो निघाला. कधी चालत , कधी धावत... त्याला जलद पोहोचायचे होते. कालच्या पावसात ते सर्व नक्की थांबले असणार, त्यामुळे ते आणखी पुढे जाण्याच्या आधीच गाठूया त्यांना, असं ठरवलं त्याने. पोहोचला ही पुढच्या गावात. गाव अजूनही झोपत असावं... कोणीच दिसतं नव्हतं. तरी तो पुढे चालत गेला. एका ठिकाणी , २-३ माणसं दिसली त्याला. धावत पोहोचला त्यांकडे. " अहो... तुमच्या गावात .. कोणी शहरातली माणसं ... पाठीवर मोठ्या बॅगा असलेले आले आहेत का... " ," हो... आहेत ... कालपासुन थांबली आहेत तिथे... " एका दिशेला त्याने बोट दाखवलं. त्या दिशेने धावत सुटला. पोहोचला तर कोणीच नव्हतं तिथे... कुठे गेले यार... आजूबाजूला नजर फिरवली. तंबू तर ठोकले होते इथे. शेकोटी हि सकाळी पेटवली असेल, कारण निखारे अजूनही धुमसत होते. घाईतच निघालेले असावेत. म्हणजे जास्त दूर गेले नसतील. 

अमोल धावत सुटला पुन्हा. त्याचा तो अंदाजही बरोबर निघाला. काहीच अंतरावर त्याला हे सगळे चालताना दिसले. ओरडत , धावत निघाला तो... " सुप्रिया ... संजना... कोमल ... " किती वेगाने धावत होता, ओरडत होता. त्याचा आरडा-ओरडा ऐकून सारेच थांबले. त्याला बघून आश्चर्यचकित झाले. अमोल धावून धावून एवढा दमलेला होता ना, त्यात कालपासून पोटात काही नाही... काय होणार... कोसळला त्याजवळ पोहोचून. सर्वानी उचलून त्याला एका बाजूला आणले. शुद्धीवर तर होता, तरी थकला असल्याने बोलता येतं नव्हते. पाणी पाजलं आणि थोडं पोटात खाऊ गेल्यावर त्याला बरं वाटलं. " हं .. आता बोल, का धावत होतास एवढा... " कोमलने विचारलं. " तुम्ही तर दिल्लीला निघाला होता ना.. " संजनाने विचारलं. 

" सांगतो... सगळं सांगतो... सुप्रिया कुठे आहे... " सुप्री मागेच होती. तिला बोलायचे होते, तरी मन तयार नव्हतं. अमोलने विचारलं तसं ती पुढे आली. " सॉरी सुप्रिया... मी काही वाईट बोललो असेन तर सॉरी. but तुम्ही मला आधी सांगितलं असतं तर मी accept केलं असतं ना.... असो, आकाशला शोधत आहात ना.. त्यासाठीच आलो आहे मी परत. .... तुझा आकाश आहे ... भेटला मला.. " यावर सुप्री अवाक झाली. 

" काय ... कुठे ... " ,
" पलीकडल्या तिरावर आहे तो... " ,
" पण तुम्हाला कसं माहित .. तोच आकाश आहे तो.. " ,
" संजनाने फोटो दाखवला होता मला..... आणि जसा तो तुमचा मित्र आहे... तसा माझा गुरू आहे तो... त्याला बघूनच मी फोटो काढायला शिकलो. मी इथून गेलो ना पलीकडे... तेव्हा मला एक ग्रुप भेटला तिथे.. आठवते का... ते वादळ, त्या ब्रिजवर आपल्याला एक ग्रुप भेटला होता. त्यात आकाश सुद्धा होता. " मग अमोलने सगळी कहाणी सांगितली... तेव्हा कुठे पटलं तिला. 

" तुम्ही पाहिलं का त्याला... " सुप्री भावुक झालेली. 
" नाही... तो नव्हता त्याच्या सोबत तेव्हा... पण काल संध्याकाळी बोलणं झालं ना , तेव्हा होता तो. थांब.... आताच कॉल लावतो त्यांना... " अमोलने लगेचच कॉल केला सईला. 

" हॅलो .. हॅलो.. अमोल बोलतोय... आकाश भेटला ना तुम्हाला... मला सुप्री वगैरे भेटले आहेत.. " ,
" very good अमोल.. भेटू लवकरच... बरं , आकाश बोलला कि मागे वळून येता येणार नाही. शिवाय नदीला पूर येण्याची शक्यता आहे. तर नदी किनारी सुद्धा येऊ नका. पुढे चालत रहा. असं सांगितलं आहे त्याने. " सुप्रीने अमोलच्या हातातून फोन घेतला. 
" आकाश आहे का तिथे... " पलीकडून मुलीचा आवाज आला. सईला कळलं. हि सुप्रीच असणार. 
" सुप्री ना तू.. आकाशची सुप्री... " ,
" हो ... मीच ती... आहे का आकाश तिथे... " ,
" नाही .... आता तरी नाही आहे आकाश इथे.... जरासा जाऊन येतो म्हणत गेला कुठेतरी.पण तू काळजी नको करुस... आहे आमच्याजवळ तो... नाही सोडणार कुठे त्याला. " ,
" तुला माझं नावं कसं माहित... " ,
'' आकाशने सांगितलं.... तूच आहेस त्याच्या लक्षात.. बाकी काही आठवत नाही.. " सई... 
" म्हणजे ? ... बाकी काही आठवतं नाही म्हणजे..  " सुप्री. 


" काय झालेलं माहित नाही मला.. आकाश... भटक्या म्हणून फिरत असतो गावातून.... त्याला जुनं काहीच आठवतं नाही.... त्यामुळे तो असा फिरत असतो सगळीकडे... आम्हाला भेटला तेव्हा सुद्धा त्याला तुझाच चेहरा आठवतं होता. आता आणखी थोडं आठवते त्याला..... तुझं नावं... तुम्ही फिरायचे ते... बघ ना गंमत... एकटी तूच आठवते त्याला. त्याचे आई-वडील ... फॅमिली आहे का माहित नाही... पण तुझ्यावरच त्याचं जास्त प्रेम आहे असं वाटते. बरोबर ना.. " सई बोलतानाही इमोशनल झालेली. सुप्रीच्या डोळ्यात पाणी आलं. 

" मी तुम्हाला फोन करतं राहीन. जास्त बोलून चालणार नाही. मोबाईलची बॅटरी charge करायला प्रत्येक वेळेला मिळेल असं नाही ना.... तर भेटू लवकरच... " सईने कॉल कट्ट केला. 

व्वा !! सगळयांना आनंद झाला. finally,... आकाशची भेट होणार... सगळेच आनंदात.. आकाशने सांगितल्याप्रमाणे पुढे चालायचे ठरले. एक वेगळी ऊर्जा निर्माण झालेली या सर्व गोष्टीमूळे. 


आकाश कुठे गेलेला त्यालाच माहित. परतून आला. " एक लाकडी पूल आहे. नक्की कुठे आहे ते माहित नाही. पण तिथूनच पलीकडे जाता येईल. चला मग निघूया का.. " आकाश आला तसा निघायचे बोलत होता. 
" आकाश... थांब जरा... आताच बोलणं झालं सुप्री सोबत... विचारत होती तुला. " सईने सांगितलं. आकाश त्यावर काही react होणार तर अचानक काही ध्यानात आलं त्याच्या. वर आभाळात बघू लागला. 
" मला वाटते पुन्हा वादळ येणार आहे.. " सारेच वर बघू लागले. काळोखी दाटत होती. वारा जरी हळू वाहत असला तरी, आकाशचं भाकीत होते ना. ते खरंच होणार... 
" चला आपल्याला घाई करावी लागेल आता " निघाले पुढे. पावसाने रिमझिम सुरुवात केलेली. तरी यांनी चालणे थांबवले नाही. थोड्यावेळाने , वाराही पावसाच्या साथीने हजर झाला. दुपार उलटून गेलेली... आता पुढचे काही दिसतं नव्हते, एवढा पाऊस सुरु झालेला. मग थांबायला लागलं. तसाच पाऊस संध्याकाळ पर्यत होता. 
" आजची रात्र इथेच काढू... उद्या सकाळी पुढचा प्रवास करू.... " आकाशचे बोलणं ऐकलं साऱ्यांनी. 

" थांबू... पण एक काम करशील का.. " सई मधेच बोलली. 
" तुम इतने दिनो बाद अपने फ्रेंड्स से मिल रहे हो.. तो जरा .... हेअर कट... शेविंग कर लो.. " एकजण लगेच बोलला. आकाशला काही कळलं नाही. 
" सुप्री आणि तुझे मित्र... तुला तुझ्या नॉर्मल लुक मध्ये ओळखतात... हा अवतार ..... आम्हाला आणि या गावातल्या लोकांना माहित आहे.. तसही आता कुठे जात नाही ना आपण.. ते तेव्हढं काम उरकून घे... उद्या सुप्री भेटलीच तर तुलाच घाबरायची ती... " 

सईच्या या वाक्यावर आकाशलाही हसायला आलं. बरोबर होतं तीच. आकाश गेला केस कापायला. गावात तर असतात न्हावी. भटक्याला ओळखायचे सर्वच.. कोणीही त्याला मदत केली असती. 

रात्र झाली तेव्हा पावसाने विश्रांती घेतली. सगळेच आरामात होते आज. उद्या सकाळी भेट होईल आकाशची... याच विचारात सर्व. अमोल शेकोटी पेटवत होता. सुप्री आली त्याच्याजवळ. 
" अमोल सर... बोलू का जरा... " अमोल उभा राहिला. 
" बोल ना ... ", 
" सॉरी... " ,
" अरे !! ... आता का सॉरी.. " ,
" मी वाईट वागले तुमच्याबरोबर... पण खरंच .... माझं खूप प्रेम आहे आकाशवर... " , 
" अरे ... अजून तू तेच घेऊन बसली आहेस का... मी विसरलो ते.. मलाही कळते, किती वाट बघते आहेस त्याची.. याला तर म्हणतात खरं प्रेम... नको ठेवू मनात काही... फक्त मैत्री तोडू नकोस... तू बोलत नाहीस तर कसं होते मला काय सांगू तुला...बोल माझ्याशी... तुझ्या बोलण्याची सवय झाली आहे ना... राहवत नाही... चालेल ना friendship तरी... तेवढा तर हक्क आहे ना माझा.. " अमोलने हात पुढे केला. 
" हो .. मित्र आहोत आपण... आणि राहू पुढे ही.. तुम्ही एवढं आलात परत.... माझ्यासाठी आणि आकाश साठी... तुमचे उपकार कधीच नाही विसरणार मी... " ,
" कुछ भी... मैत्री साठी काही पण.... " 

==============================================================

रात्री आकाश कधी आला कळलं नाही. सई सकाळी जागी झाली तेव्हा नहमीपेक्षा जास्त काळोख होता. घड्याळात पाहिलं तिने. सकाळचे ८ वाजत होते. आकाश अजूनही tent मधेच होता. " आकाश !! आकाश !! " सईने त्याला बाहेरूनच आवाज दिला. सईचा ग्रुप बाहेर आलेला होता. आकाश आवाज ऐकून बाहेर आला. केस कापून , दाढी केलेला आकाश... वेगळाच भासत होता. "wow !! " त्यातली एक मुलगी पट्कन बोलली. सईसुद्धा बघत राहिली त्याच्याकडे. आकाश आला तिच्यासमोर... आणि टिचकी वाजवली. तेव्हा सई भानावर आली. " मी असाच दिसतो नॉर्मल.. " आकाश हसला. पण त्याचं ते हसू जास्त काळ टिकलं नाही. कारण पावसाचे मोठे मोठे ढग चालून येतं होते. " वादळ ?? " सईने आकाशकडे बघत म्हटले. " हो ... लवकर निघावे लागेल... आज सुप्रीला भेटणारच... " आकाश सामानाची आवरा-आवर करू लागला. 

सईने लगेच अमोलला कॉल लावला. " अमोल ... वादळ येते आहे... कळते आहे ना... " ,
" हो हो ..मग काय करायचे... आम्ही confused झालो आहे.. निघायचे कि नाही... " ,
" आम्ही निघालो आहे... पाऊस यायच्या आधी निघा... आकाश बोलला, पुढे एक लाकडी पूल आहे.. तो ओलांडून येतो आम्ही. भेटू त्याचं ठिकाणी ... " सईचा कॉल कट्ट झाला. अचानक मोबाईलची range गेली. 

पावसाने सुरुवात केली नव्हती. तरी वारा एवढा प्रचंड वेगाने वाहत होता कि धड नीट चालता हि येत नव्हतं. आकाश तरी पुढे होता या सर्वांच्या. पुढे वाटेवर काही मोठे दगड पडलेले दिसले त्याला. थांबला तो. " पुढे जाणे सुरक्षित नाही.. आपल्याला दुसरी वाट शोधावी लागेल. " आकाश आजूबाजूला बघू लागला. दूरवर त्याला लाकडी पूल दिसला. तिथे जाण्याचा एकच रस्ता .. तोही दगडांनी बंद केलेला.... दुसरी वाट म्हणजे ... समोर असलेलं जंगल... 
" जंगलातून जावे लागेल... सुप्रीला सांगा.. मी येतो आहे तिथे... ते कुठे आहेत आता... " सईने कॉल केला अमोलला. 
" पोहोचलात का तुम्ही... " ,
" आवाज तुटतो आहे... तुमचा... आम्ही चालतो आहे अजूनही... पण वारा खूप आहे.. " कॉल पुन्हा कट्ट झाला.... अमोलही थांबला चालता चालता... सारेच थांबले होते. समोर प्रचंड झाडे-झुडूप.... या पुढेच तो लाकडी पूल असावा, कोमलचा अंदाज... कारण एकाने सांगितलं होते असाच रस्ता. सुप्री आणखी tension मध्ये... आणखी एक अडचण... का कोणाला भेटायला देयाचे नाही मला ... आकाशशी. आणि वातावरण आणखी खराब झालं... अडचणीत भर पडली... पूर्ण ताकदीनिशी पाऊस कोसळत होता. तरी आज भेट होणारच , या उद्देशाने निघाली सुप्री. 

प्रचंड पाऊस, त्यात झाडे-झुडुपे... त्यात खाली जमिनींचा भरवसा नाही. पायाखाली खड्डा कि झाडाची फांदी... काहीच कळत नव्हतं. काटेरी झाडे.. टोचत होती... जखमा करत होती. तरी चालत होते. मोबाईलची range गेलेली. सुप्री किती पुढे होती सर्वांच्या... आकाशला आज भेटणारच... सगळेच भिजलेले. चालून चालून दमले, तरी जंगल काही संपत नव्हतं... कधी संपणार हे जंगल... पाऊससुद्धा एवढा होता कि समोरचं काही दिसतं नव्हत... डोळे उघडले तर पाणी नुसतं टोचत होते डोळ्यात... काय दिसणार समोरचे .... कोण कुठे चालते आहे .. तेही कळतं नव्हतं. 

==============================================================

"अमोलला फोन लागत नाही " सईचा प्रयन्त सुरूच होता. त्यात पावसाने नुसता धुमाकूळ घातला होता. थांबायला तयारच नाही. आकाश अजूनही पुढेच चालत होता. त्याला ना पावसाची चिंता ना त्या रानाची, फक्त सुप्रीला आजच भेटायचं ... या ओढीने भरभर चालत होता. 

" अमोल !! ... अरे बघ ना ... सईचा कॉल लागतो का ते... " संजनाने पुन्हा अमोलला सांगितलं. 
" अगं ... try करतोच आहे... रेंजच नाही... मी तरी काय करणार.. " अमोल. 
" तरी... तो ब्रिज आसपास असेल ना.. पावसाने तर काही दिसत नाही आहे... आकाशला तरी कळेल ना तिथे यायला... " कोमल जरा काळजीने बोलली. पुन्हा वादळ नको आहे.. आतातरी.....  सुप्री पुढे होती या सर्वांच्या... आज तरी भेट होऊ दे रे... गणू, खूप झाली परीक्षा आता.. सुप्री मनातल्या मनात देवाचा धावा करत होती. वाराही सुसाट वाहत होता. वर विजांचा आवाज होताच सोबतीला. संजना, बरोबर सुप्रीच्या मागे होती. , तिला सांभाळण्यासाठी. 

पुढे १० मिनिटं ते असेच त्या जंगलातून वाट काढत चालत होते. सगळेच भिजलेले , दमलेले ... पोटात काही नाही. तरी चालत होते. वेगळीच शक्ती आलेली सर्वामध्ये. जुना मित्र भेटणार होता ना आज. काही झालं तरी आज त्याला भेटायचेच.. या आशेने सर्व चालत होते. पुढे मोकळी जागा दिसू लागली. 

         " आता लागेल कॉल ... " अमोल मोबाईलकडे बघतच त्या जंगलातून बाहेर आला. " आता मोबाईल ची गरज नाही... " कोमलने अमोलचा हात पकडून थांबवलं. अमोल सुद्धा थांबला. कारण सगळेच थांबले होते. समोर बघत होते. पलीकडल्या तीरावर, काही माणसे दिसली त्याला. अरे !! सईचा ग्रुप.. लगेच ओळखलं त्याने. सईसुद्धा होतीच. पण आकाश कुठे आहे यात. अमोल बघू लागला. त्या ग्रुप पासून थोडं पुढे ... आकाश उभा होता. तो याच दिशेने बघत होता. कारण बरोबर समोर .. सुप्री उभी होती. दोघे एकमेकासमोर... मध्ये फक्त एक मोठी नदी... ओसंडून वाहणारी.... सुप्रियाला भरून आलेलं... स्तब्ध झालेली ती... त्याला बघून. पावसाचा जोर वाढत चालला होता. आकाश सुद्धा सुप्रीलाच बघत होता कधीचा. अचानक त्याची नजर , तिथून काही अंतरावर असलेल्या एका लाकडी पुलावर गेली. सुप्रीला हि समजलं .. आकाश कुठे बघतो आहे ते. 

         जोराने वीज कडाडली. काही कळेना काय झालं. सुप्री धावत सुटली त्या पुलाच्या दिशेने. ते बघून आकाश सुद्धा धावला. फक्त दोघांना भेटायचं होते आता. बस्स... कोणतीही ताकद त्यांना अडवू शकत नव्हती. या दोघांना धावताना पाहून सगळेच त्यांच्या मागोमाग धावू लागले. आधीच दमलेले , तरी धावत होते. कमाल आहे ना... यालाच म्हणतात खरं प्रेम... कसली ओढ होती ना दोघांना. पावसाचा जोर आणखी वाढला. त्यालाही आनंदाचे उधाण आलेलं. पण अचानक , धावता धावता सुप्रीचा पाय निसरडला. आणि खाली पडली. हाताला लागलं .... परंतु डावा पाय मुरगळला. " सुप्री !! " आकाश पलीकडून ओरडला. तो हि थांबला. संजना तोपर्यत सुप्री जवळ पोहोचली होती. तिला तिने उभं केलं. हातातून रक्त येतं होते. पायाने चालता येतं नव्हतं तरी कशीबशी उभी राहिली. संजनाचा हात सोडला तिने. तशीच लंगडत लंगडत पळू लागली पुन्हा.... आता नाही थांबयाचे... त्याला आज भेटायचंच... आकाश सुद्धा धावू लागला. शेवटी दोघेही त्या पुलाजवळ पोहोचले. दमलेले.. आकाश धापा टाकत थांबला एका टोकाला. सुप्रीनेही दुसऱ्या टोकाचा आधार घेतला क्षणभरासाठी. 

पाऊस तर कोसळतच होता. दोघे पुन्हा समोरासमोर उभे. पण या वेळेस परिस्तिथी भिन्न. सुप्रीने पुन्हा जोर लावला. लंगडत लंगडत धावली. आकाश सुद्धा पुढे आला. एका क्षणाला सुप्री धावता धावता खाली , गुडघ्यावर बसली. आकाश जवळ आलेला ना. अंगात ताकद होती चालायची , पण भावना एवढ्या ओसंडून बाहेर येते होत्या ... नाही चालवलं तिला पुढे. आकाश पोहोचला तिच्याजवळ. तोही गुडघ्यावर बसला. गालावरून हात फिरवला तिच्या. आणि गच्च मिठी मारली तिला. त्याच क्षणाला आभाळात केव्हढ्याने वीज चमकली.... जणू , त्या निसर्गालाही आनंद झाला असावा. 

कितीवेळ ते तसेच बसून होते दोघे. सईचा ग्रुप , संजनाचे मित्र-मैत्रिणी... सर्वच हे पाहत होते. साऱ्यांचे डोळे अश्रूंनी वाहत होते. ते पुसण्याचे काम पाऊस चोख बजावत होता. काही वेळाने सुप्रीने मिठी सोडवली. 

" next time ... माझ्यसोबतच भटकंती करायची. कितीही बावळट असली तरी.. माझा हात सोडायचा नाही आता... समजलं ना... नाहीतर आईला नाव सांगेन... " सुप्री आकाशला सांगत होती. " नक्की !! गणू शप्पत ... " आकाश बोलला. आणि पुन्हा मिठी मारली सुप्रीने. त्याचबरोबर, संजना... तिचा ग्रुप ... सर्वच धावत आले.. सर्वानी या दोघांना मिठीत घेतलं. काय सोहळा होता तो.. छान झालं ना.. 


यथावकाश , आकाशचे आगमन शहरात झाले. सई तिच्या घरी तर अमोल दिल्लीला निघून गेला. आईवडील आनंदात.. त्याच्या ऑफिस मधले खुश.. सुप्री - संजना सहित आकाशचा सगळा मित्रपरिवार खुश.. सगळेच खुश . तरी सुप्रीचा पाय चांगलाच मुरगळला होता धावताना. त्यामुळे तिला निदान २ आठवडे तरी घरीच थांबायला सांगितले होते डॉक्टरने. आकाश ठीक होता तरी जवळपास एक वर्षाहून जास्त काळ त्याने गावात , जंगलात घालवला होता. शिवाय खूप अशक्त सुद्धा झालेला होता. काही दिवस हॉस्पिटल मध्ये काढावे लागणार होते त्याला. सुप्री घरी तर आकाश हॉस्पिटलमध्ये. पुन्हा दुरावा. असो , पण रोज फोन असायचे. हो... आकाशला खास मोबाईल गिफ्ट केलेला या सर्वानी. त्यावरच गप्पा होतं असत. अगदी डॉक्टर सांगतो तसं.. सकाळ ... दुपार ... संद्याकाळ ... रात्र.. कधी कधी विडिओ कॉल असायचे. अश्यातच, २ आठवडे भुर्रकन निघून गेले. आकाश घरी परतला हॉस्पिटलमधून. सुप्रीचा पाय ठीक होतं होता. 

पुढच्या २ दिवसांनी, आकाशने सगळ्यांना भेटायला बोलावलं. त्यांच्या आवडत्या ठिकाणी... समुद्र किनारी. सगळेच सोबत निघाले. आकाश दूर एका कठड्यावर बसून होता. सगळेच जलद चालत होते. सुप्री तेवढी लंगडत लंगडत मागे राहिली. आकाश समुद्राकडे तोंड करून बसला होता. " काय आहेत रिपोर्ट ? " संजनाने आकाशला लगेचच विचारलं. आकाशने शांत चेहऱ्याने एक कागद संजनाकडे दिला. तिने उघडून बघितल.. गंभीर झाली ती. तिने कागद पुढे दिला. ... सगळेच तो कागद बघत होते आणि काळजीत पडत होते. सुप्रीने दुरुनच बघितलं , हे सगळे tension मध्ये आहेत ते. 

" काय झालं.. "  लंगडत लंगडत आली सुप्री... आकाश पुन्हा समुद्राकडे बघत होता. संजनाने तोच कागद पुन्हा घडी केला आणि सुप्री समोर धरला. " बोल ना ... काय आहेत रिपोर्ट ? " सुप्री तरीही विचारत होती. सगळेच tension मध्ये.... तिने घाबरतच कागद उघडला. कागदावर एक नकाशा (map ) होता. 

" अरे !! हे काय ... रिपोर्ट कुठे आहेत... " सुप्रीला कळेना. 
" मी बरा आहे ग... ठणठणीत बरा... रिपोर्ट काय देऊ ... औषध आहे माझं ते... " आकाश आता बोलू लागला. 
" म्हणजे हे सगळे acting करत होते का... " सुप्री रागावली. 
" त्या एका वर्षात... तुझी smile तेव्हडी आठवायची... तुझं रागावणं बघायचं होते मला... म्हणून या सर्वांना आधीच सांगून ठेवलं होते. ... ", 
" नाटक ... acting  हा... राग बघायचा आहे ना ... थांब दाखवते तुला... " म्हणत लंगडतच सुप्री त्याच्या मागे पळाली. आकाश हसत पुढे पळाला. सगळेच हसत होते. 

शेवटी छान होते ना सगळे. आई-वडिलांना .. त्यांचा हरवलेला मुलगा भेटला. सईला नवीन मित्र , शिक्षक भेटला. अमोलला त्याचा आयडॉल मिळाला. संजनाला तिचा जुना मित्र नव्याने भेटला. आणि सुप्रीला ... तिचा जोडीदार ... नव्या रूपात भेटला. प्रवास तर होतंच राहतात.. पण हा प्रवास कोणीच कधी विसणार नाही हे नक्की... !! 

            काहींचा , श्वास घुसमटतो शहरात... त्यांना निसर्गातच प्राणवायू मिळतो. त्या जमातीतलाच आकाश एक... एवढं होऊन सुद्धा पुढच्या प्रवासाचा प्लॅन बनवलाच त्याने. अर्थात सुप्री होतीच सोबतीला.  एकवेळ आकाश स्वतःला थांबवू शकतो... पण मनाला... ते तर कधीच पुढे गेलेलं एका नवीन प्रवासाला... आकाशही तयार झाला मग. पावसासारख्या " मित्राचा " हात पकडून आणि मनात उधाणलेला वारा घेऊन... एका नवीन प्रवासाला....  नवीन प्रवास... नवीन ठिकाण... नवा दिवस आणि नवीन भटकंती .... भटकंती पुन्हा एकदा ... !! 

================================= the end ===============

Friday, 20 July 2018

भटकंती.... पुन्हा एकदा ( भाग तिसरा )



आकाशच्या आवाजाने सईची झोपमोड झाली. " ओ मॅडम, उठा लवकर.. जायचे आहे ना फोटोग्राफी साठी.. " सई तंबूमध्ये झोपलेली. घड्याळात पाहिलं तर सकाळचे ६:३० वाजले होते. काल मुद्दाम , आकाश बोलला म्हणून तिने मोबाईलमध्ये ७ चा अलार्म लावला होता. तर हा आला ६:३० लाच... तरी तो हाका मारतो आहे म्हणून बाहेर आली सई. " इतक्या लवकर... ७ वाजता निघू ना... बाकीचेही झोपेत असतील." सई डोळे चोळत म्हणाली. 
" उद्या पुन्हा येणार आहात का इथे... " ,
" का ? " ,
" कारण आता जे दिसेल ना... ते पुन्हा पाहण्यासाठी तुम्हाला उद्या सकाळीच पुन्हा यावे लागेल. तुम्हाला फोटो पाहिजे होते म्हणून जागे केलं. झोपा तुम्ही... " आकाशने पाठीवरली सॅक खाली ठेवली. 
" नको नको.... थांब... मी बाकीच्यांना जागं करते. " सईने पटापट बाकी ग्रुपला जागं केलं. काय वैताग आहे, असेच भाव सर्वांच्या चेहऱ्यावर. एकंदरीत , हा माणूस वेडा आहे.. आणि तो आपल्याला हि तसंच समजतो , असं वाटू लागलं होते या ५-६ जणांना. 

" माझ्या मागोमाग चला फक्त, ते tent वगैरे राहूदे इथेच. फोटो काढून झाले कि परत येऊच... " आकाश. 
" किसीने सामान ले लिया तो ? " एकीने प्रश्न केला. 
" इथे कोण येणार आहे.. तोही यावेळेस.... चला.. " 
आकाशवर एव्हाना सर्वांचा विश्वास बसला होता. तो निघाला तसे बाकी निमूटपणे त्याच्या मागोमाग निघाले. 
" जास्त दूर नाही आहे. इथे जवळच एक पडका किल्ला आहे.. तिथेच जातो आहोत आपण . " आकाश पुन्हा एकटाच बडबड करत होता. 


          समोरचं काही दिसतं नव्हतं. पाऊस नसल्याने सर्वत्र धुकं पसरलं होतं. त्यात धुकं कोणतं आणि ढग कोणते, काहीच कळत नव्हतं. आकाश चालत होता म्हणून आपण चालायचं , हेच माहित सर्वांना. १५-२० मिनिटांनी अशीच एक " चढाई " करून झाल्यावर , आकाश एका ठिकाणी थांबला. त्याच्यामागे हे सर्व. " what happens... ? " मागून एकाचा प्रश्न आला. आकाशने वळून पाहिलं सर्वांकडे. " पायाखाली बघितलं का.. ? " आतापर्यंत सर्वच आकाशच्या पाठीकडे बघत वर आलेले. त्याने सांगितल्याबरोबर सगळ्यांनी खाली बघितलं. 


         सूर्योदय होतं होता. त्याचा काही प्रकाश त्याच्या आधीच पुढे आला होता. त्यामुळे थोडं अंधुक दिसतं होते. पायाखाली.... ढग होते त्यांच्या. विसाव्याला आले असावेत.सर्वच ठिकाणी पांढरा धूर असावा , असच काहीसं. कोणालाही कळेना काय होते नक्की... " what is this... " आणखी एक प्रश्न. " माहित नाही... कदाचित ढग असतील... असंच असते इथे पहाटेला ... याच वेळेस... रोज.. पण या साठी नाही आणलं तुम्हाला... " आकाशने सर्वाना पुढे येण्यास सांगितलं. 

          
          त्या धुक्यात हरवलेल्या जमिनीवर , दबकत दबकत चालत सर्व पुढे गेले. अंधुक दिसतं होते. तुटलेले बुरुज दिसत होते. तिथेही न जाता , आकाशने एका जागी उभं राहायला सांगितलं. " सूर्य येईल थोड्यावेळाने ... तोपर्यंत कॅमेरे बंद करून ठेवले तरी चालतील हा... हे आजूबाजूचं अनुभवा... बघा किती छान वाटते ते.. " आकाशने बोलणं संपवलं आणि सर्व शांत झालं. आजूबाजूची सृष्टी, काय ते बोलत होती आता. समोर एक मोठी दरी दिसत होती. अस्पष्ट अशीच... त्यात एक मोठ्ठा धबधबा होता... नाही नाही... ते तर ढग होते. खाली प्रवास करत होते ते... अगदी डोंगरमाथ्यावरून पांढरा शुभ्र धबधबा कोसळावा , असंच वाटतं होते. यांच्या पायाखालून सुद्धा ते ढग खाली कोसळत होते. स्वर्गीय आनंद. त्यातून, खाली असलेल्या गावात पहाटेची भजनं, आरत्या... यांचा अस्पष्ठ आवाज कानास पडत होता. ते झालं कि वाऱ्याचा आवाज... मुद्धाम कानात घुसुन गुदगुल्या करत होता. वाराही आता छान वाहू लागला होता. पूर्वेला सूर्यदेवाचे आगमन कधीच झालं होतं. तरी या ढग- धुक्याच्या खेळाने ते जरा लांबवला होते. मग आले सूर्यदेव दर्शन देण्यासाठी. उजळू लागली डोंगराची शिखरे. जणू दोन्ही हात जोडून ते सूर्यदेवाला नमस्कार करत आहेत असं वाटतं होते. वाऱ्याने जोर पकडला तसं धुक्याचे लोट... कुठून कुठून येऊन त्यात मिसळू लागले. त्या तुटक्या बुरुजांना... त्या गडमाथ्याला कवेत घेऊ लागले. आता धुक्याचं सैन्य , सईच्या ग्रुपकडे झेपावलं. काही सेकंदांत त्या सर्वाना लपेटून टाकलं. गार गार सगळं. थंडी वाजत होती. त्या सोबतीला पाण्याचे थेंब... भिजून जायला होतं होते. शहारून गेले हे सर्व. तरी तो थंड वाऱ्याचा स्पर्श हवाहवासा वाटतं होता. हळूहळू सूर्याचा प्रभाव आणि वाऱ्याची सोबत , यापुढे धुक्याचं काही चाललं नाही. आवरतं घेतलं त्याने. धुकं आवरलं तशी पायथ्याखालील गावे दिसू लागली. झाडाझाडातून डोकावणारी कौलारू घरे. .. लालसर वाटा... आणि अशातच पक्षांचा एक मोठ्ठा थवा त्याच्या अगदी समोरून उडत गेला. काय तो अनुभव वर्णावा !!  झोपून राहण्यापेक्षा .... असं काहीसं स्वर्गीय अनुभव मनात भरून ते त्यांच्या सामान असलेल्या ठिकाणी आले पुन्हा. अद्भुत आहे हा प्राणी.. हाच विचार सईच्या डोक्यात.  

========================================================

तिथे दुसऱ्या टोकाला . सुप्री आणि तिच्या मैत्रिणींनी , खाली गावात जाऊन , अंघोळ वगैरे उरकली होती... लवकर निघायचे म्हणून. अमोल अजूनही झोपलेला. 
" ओ... अमोल सर, जागे व्हा... निघायचे आहे... " सुप्री अमोलच्या तंबू बाहेरूनच त्याला हाका मारत होती. अमोल जागा झाला. 
" काय यार... किती दिवसांनी एवढी छान झोप लागली होती... आणखी ५ मिनिटं झोपलो असतो तर काय झालं असतं .. " अमोल आळस देतं होता.
" जरा डोळे उघडा... आजूबाजूला बघा... तुमचाच तंबू आहे... बाकीचे निघाले... तुम्हाला सोडून गेलो तर पगार मिळणार नाही आम्हाला , म्हणून उठवलं तुम्हाला... " अमोलचे डोळे उघडले. खरंच, बाकीचे तयार होते निघायला. 
" अरे !! पण माझी अंघोळ... " अमोल.. 
" पाऊस आला कि भिजा त्यात... आपोआप होईल अंघोळ.. नाहीतर तुम्ही थांबा इथे , आम्ही बाकीचे निघतो... " सुप्री हसत म्हणाली. " न ... नको, आटोपतो लगेच... " अमोल धडपडत आवरू लागला. त्याची धावपळ बघून बाकीचे हसू लागले. 


कोमलने पुढच्या वाटा आधीच शोधल्या होत्या. त्यामुळे पुढच्या गावात लवकरात लवकर कसं पोहोचता येईल हे कोमलला तरी माहित होतं. निघाले सगळेच. अमोलचे पुन्हा "click , click " सुरु झालं. मागेच होता तो . 
" oh !! NO !! " मागून अमोलचा आवाज आला. सगळेच थांबून काय झालं ते बघू लागले.
 " काय झालं " कोमलने विचारलं. 
" अगं.. याची बॅटरी संपत आली आहे... " संजनाने डोक्याला हात लावला. " शिवाय मोबाईल सुद्धा चार्ज करायचा आहे... कुठे करूया... " अमोल जरा काळजीत होता. 
" what !! म्हणजे तुम्ही मोबाईल आणला आहे सोबत... " एका मुलीने आश्चर्याने विचारलं. 
" म्हणजे... बाकी कोणाकडे नाहीत का मोबाईल ... " आता अमोलची वेळ होती आश्चर्यचकित होण्याची. " कोणाकडे नाहीत मोबाईल... infact तसंच ठरवलं होतं सुप्री - संजनाने... " कोमलने अमोलकडे पाहत म्हटलं. 
" हो का... मला कोणी बोललंच नाही.. " अमोलने सुप्रीकडे बघितलं. 
" असो .. का घेतला नाही ... कोणी सांगेल का मला.. ",
" तोच प्रॉब्लेम... चार्जिंग चा... शिवाय थोडे दिवस दूर ठेवला तर चालतो मोबाईल स्वतःपासून दूर.... त्यासाठी हा निर्णय. " 
" ठीक आहे... जर काही अडचण आली तर उपयोगी पडेल.. तरी कॅमेरा चार्ज करावा लागेल ना.. त्याच काय... " अमोलचा प्रश्न होताच. 
" पुढे गावात थांबलो ना... कि करा किती पाहिजे एवढा चार्ज मोबाईल आणि कॅमेरा.... चला आता.. " सुप्री वेडावत बोलली. " चला मग " अमोल तिच्या शेजारीच येऊन उभा राहिला. 
" आता काय माझा हात पकडून चालणार आहात का..." सुप्रीचा प्रश्न. 
" जमलं तर करिन... " अमोल बोलून गेला. 
" हो का ... मग संजूचा हात कोण पकडणार.. तिला मीच लागते सोबतीला... नाहीतर घाबरते बिचारी... हो कि नाही संजू... " ,
" गप ग येडे... अमोल सर तिचं ऐकू नका आणि तिच्या नादाला हि लागू नका.. तुम्ही तुमचे फोटो काढा... " संजनाने बोलणं संपवलं , सुप्रीचा हात पकडून प्रवास सुरु केला पुन्हा.  

=========================================================

सई तर अजूनही त्या स्वप्नांच्या दुनियेत होती. " काय मॅडम... चला ... निघावं लागेल आता. " आकाशने हाक दिली. सईने लगेच सामान बांधायला सुरवात केली. 
" By the way... इथे कुठे चार्जिंग करायला मिळेल का.. " सईने आकाशला प्रश्न केला. आकाशच्या चेहऱ्यावर प्रश्नचिन्ह. 
" काय असते ते... म्हणजे शब्द ओळखीचा आहे , पण विसरलो बहुदा.. " आकाशने खरं उत्तर दिलं. 
" अरे मोबाईल आणि लॅपटॉप... यांची बॅटरी असते ना.. तिला चार्ज करावं लागते... शिवाय कॅमेरा आहेच... आणि या सर्वांकडे सुद्धा कॅमेरा आहेत ना... त्यांनाही लागेल चार्जिंग... " सई... 
" खाली गावात गेलो कि तिथे करू शकता, तरी आधी बघव लागेल वीज आहे का गावात... ",
" का ? " .
" गावात वीज नसते कधी कधी...  तरी काय असते ते लॅपटॉप... फोन ला मोबाईल बोलतात हे कळलं " सईने बॅग मधून लॅपटॉप बाहेर काढून दाखवला... 
" याला बोलतात लॅपटॉप... " आकाशने दुरुनच पाहिलं. "
 साधारण किती वेळ लागतो ... चार्ज होण्यासाठी... " ,
" तसं ४ तास लागतात.... आणि हा जुना हि झाला आहे नाहीतर लवकर होते चार्जिंग... " ,
" असं आहे तर... पण एक सांगू, मोबाईल .. कॅमेरा तेवढा चार्ज करून घ्या. तो होईल ना लवकर.. एकतर गावात वीज नसते ना कधी, त्यात तुम्ही एवढा वेळ वीज वापरली तर बरं दिसत नाही ते.. तरी बघा विचार करून... " सईला पटलं ते. सर्व गावात उतरले. 

===========================================================

"हॅलो .. ओ मॅडम ... हॅलो.. " अमोल सुप्रीला मागून आवाज देत होता. सुप्री मुद्दाम त्याकडे दुर्लक्ष करत होती. 
" काय झालं अमोल... ? " कोमल थांबली. 
" अरे कॅमेरा आणि मोबाइल... चार्ज करायचा आहे. तुम्ही कोणी थांबतंच नाही. गावात तर आलो कधीच.... मग थांबू ना थोडं... " कोमलने घड्याळात पाहिलं. अरेच्या !! सकाळचे ११:३० वाजले...एवढं चालत होतो आपण. वेळ कधी गेला कळलंच नाही. कोमलने सगळ्यांना थांबवलं. 
" हो ना... खूप चाललो आज... कमाल केली सगळ्यांनी... " संजना... 
" का थांबलो.. " सुप्री मागे येत म्हणाली. 
" मॅडम ... हे चार्जिंग करायचे आहे, शिवाय आपल्याला हि चार्ज व्हावे लागेल ना.. पोटात काही नको का... " अमोल... खरंच , एवढे चालले होते ते. थांबले तेव्हा भुकेची जाणीव झाली. थांबले. सुप्री-संजना आणि कोमल, जेवणासाठी काही मिळते का ते बघण्यासाठी गावात शिरल्या. अमोल मोबाईल आणि कॅमेरा घेऊन कुठे चार्ज करता येईल , ते शोधायला निघाला. बाकीचे तंबू बांधण्यात गुंतले. 

==============================================================

" काय खाणार गं " आकाशने सुप्रीला विचारलं. 
" काहीही... तू बनवणार असशील तर कुछ भी खाऊंगी.... " सुप्रीने डोळा मारला आकाशला. 
" सांग गं सरळ, बाकीच्यांनाही आणायचे आहे... ",
" तू बनव ना.. येते ना तुला बनवता. ",
" जा... आज जास्त काही मिळणार नाही... त्या गावात सुद्धा कोणी दिसत नाही... " आकाश. 
" बनव ना रे तू जेवण... मला तुझ्या हातचे खायचे आहे.. ब.. न... व.... ना.... रे .... " सुप्री लाडिक आवाजात बोलत होती. 
" जास्तच लाडात आली आहेस... हा.... " सुप्री त्याच्या शेजारी येऊन उभी राहिली. 
" किती दिवस झाले... तुला आठवते का... शेवटचं कधी एकत्र... दोघेच ...... निवांत काही खात बसलो होतो... " आकाश आठवू लागला. खरंच, किती दिवसांनी तो या सर्वांसोबत होता. 
" हो... काय करणार ना... कामचं आहे माझं.. नाहीतर घरी बसावं लागेल. दुसरं काहीच येतं नाही मला , फोटोग्राफी शिवाय.. " ,
" चालेल ना... मला रोज तुझ्या हातचं जेवण मिळेल. मी जॉब करते, तू घर सांभाळ. नाहीतरी घरी बसलास ना, तर माझ्याशिवाय दुसरी कोणीच राहणार नाही तुझ्यासोबत आणि भेटणार सुद्धा नाही... so .... " सुप्री त्याला चिडवत म्हणाली. 
" हो का... थांब बघतो तुला... " सुप्री पळाली, आकाश तिच्या मागोमाग धावला. 

सुप्री अशीच मधेच आठवणीत हरवून जायची. जेव्हा जेव्हा बाहेर जायचे, तेव्हा आकाश सोबतच असायची. त्याला अजिबात सोडायची नाही. जेवणाचे बघायला जाताना सुद्धा आकाश सोबतच असायची ती. म्हणून तर यावेळेस जेव्हा जेवणाची व्यवस्था करताना सुप्री पुढे होती. आकाशने शिकवून ठेवलं होतं ना, तसेच काही तिने विकत घेतलं गावातून. तिघी निघाल्या पुन्हा त्यांच्या जागी. अचानक संजनाचे लक्ष गेले एकीकडे. 
" कोमल... ती बघ... तशीच मूर्ती.."  यावेळेस सुप्रीने सुद्धा पाहिली मूर्ती. तिघी त्या गणपतीच्या मूर्ती जवळ गेल्या. सुप्रीला अश्या मूर्तीबद्दल काहीच माहित नव्हतं. कोमल ,संजना शोधू लागल्या काही लिहिलं आहे का मुर्ती खाली. तर तिथेहि तीच गत.. भटक्याने काय लिहून ठेवलं होते, ते नव्हतेच तेथे. त्या तिघींना बघून एक बाई त्याच्याजवळ आली. 
" भटक्याची मूर्ती हाय ती... त्यानं उभारून ठेवली आणि गेला भटकायला.... " ,
" हो... कळलं ते.. पण या खाली काही लिहून ठेवतो ना तो... " ,
" व्हय व्हय... लिवतो तो ....,", 
" हा तेच.... काय लिहितो तो... " ती बाई विचार करू लागली. 
" नाय राहिलं डोस्क्यात... " सुप्री मागेच होती या संभाषणात. ती पुढे आली आणि मूर्ती निरखून पॉहू  लागली  
" अशी कोणी बनवली गणूची मुर्ती... " सुप्रीचा प्रश्न. 

" हा... आठवलं... त्यो असाच बोलायचा ... तुमच्या सारखं... भटक्या... आणि तेच लिउन ठेवलं होता त्यानं.. " ,
" काय ते ... " ,
" माझा गणू... " 
" काय " सुप्री किंचाळली. संजनाने सुद्धा ऐकलं ते. 
" खरंच तसं लिहितो तो... " सुप्रीच्या डोळ्यात पाणी जमा झालं. 
" व्हय... लिवतच नाय... बोलतंय बी मदे मदे ते येडं... माझा गणू .... माझा गणू... " ती बाई हसतच पुढे निघून गेली. कोमलला यातलं काहीच कळलं नाही. 
" सुप्रिया ... काय झालं ? " कोमलला तिने घट्ट मिठी मारली. थोडावेळ कोमल blank झालेली, काय झालं हिला नक्की. 
" थँक्स कोमल... खूप खूप थँक्स.. " तिची मिठी सोडली आणि तिने संजनाला मिठी मारली. दोघी रडत होत्या, हसत होत्या. 
" काय झालं... सांगेल का कोणी मला... " कोमल... 
"आता नक्की झालं, तो आकाशच आहे... " सुप्री डोळे पुसत हसत होती. 
" कसं काय ? " ,
" गणू.. सुप्रीमुळेच आकाशला सवय लागली होती... गणपतीला गणू बोलायची. पण तो अश्या मूर्ती का बनवतो आहे इथे , हे कळत नाही. " संजना. 
" चला म्हणजे... एक बरं झालं... भेटला तो आपल्याला... " कोमलला आनंद झाला. 
" तरी प्रश्न आहेचं.. " सुप्री .. 
" गेला एक वर्ष... शहरात का आला नाही तो... इथे का भटकतो आहे.. " 
" ते नंतर, आधी त्याला भेटू ना... " संजना. 
" त्या आधी जेवायला हवे ना आज ... बाकीचे वाट बघत असतील आपली... " ,
" हो हो ... " निघाल्या तिघी. सुप्री पुन्हा मागे वळली. त्या गणपतीच्या मूर्तीला पाया पडली. " थँक्स गणू.. खूप खूप थँक्स... " आताही डोळे पाणावले तिचे. एक वेगळाच आनंद मनात घेऊन सुप्री निघाली. 

====================================================

             बघता बघता संध्याकाळ होतं आली. आज सई आणि तिचा ६ जणांचा ग्रुप एका गावात थांबले होते. एका देवळाच्या मागेच त्यांनी तंबू उभे केले होते. रात्रीचं जेवण देवळात मिळणारं होते, तर सगळ्यांनी तिथेच जेवण करायचे ठरलं. आकाश नव्हता सोबत. बाकीचे चालून थकले त्यामुळे बसल्या जागीचं आराम करत बसले होते. सई निघाली गावात फेरफटका मारायला. जरासं धुकं जाणवतं होते. कमालीची गोष्ट ना, पावसाळयात सुद्धा धुकं.. संद्याकाळी... बोचरा थंड वारा होता सोबतीला. गावातून फिरताना सई सगळीकडे पाहत चालत होती. किती छान हे, शहरातली आधुनिकता नव्हती इथे, कोणालाच घाई नव्हती आरामात सुरु होते सर्व, म्हातारी माणसं गप्पा मारत बसली आहेत. कोणी मोबाईल वर चॅटिंग , whatsapp करत बसलेली नव्हती. गाई ,त्यांचं सकाळचं काम संपवून वासरासहित गोठयात परतत आहेत. शेतावर गेलेले , आपल्याच नादात..... काही गुणगुणत घरी निघाली आहेत. काही लहान मुलं खरे खुरे 'मैदानी खेळ" खेळत आहेत. आणि एका कोपऱ्यात , आकाश काहीतरी करत बसला होता. सई गेली त्याच्याजवळ. त्याचं लक्ष नव्हतं तिच्याकडे. गणपतीची मूर्ती होती. तिलाच पुन्हा पुन्हा माती लावत होता. हा... बोलला तर होता ... सगळीकडे गणपती बनवतो... यानेच बनवली असेल हि... "काय करतो आहेस... " सईने शेवटी विचारलं. 

आकाशचं काम झालं होते तसही. तिने विचारल्यावर लगेच तिच्याकडे नजर गेली. 
" हे गणू साहेब.... त्याची जरा डागडुजी करतो आहे. पावसाने खूप दिवस अंघोळ झाली ना. म्हणून जरा... " आकाश मंद हास्य करत होता. 
" पाऊस तर नाही आहे ना... आणि हो... तुला कळतो ना निसर्ग.. मग थंडीत पडणार धुकं... पावसाळ्यात कसं काय... सकाळचे कळू शकते... आता कसे... बघ गावात, कसं धुकं पसरलं आहे... " सई किती उत्साहात सांगत होती. " म्हणजे मी हे सगळं पहिल्यांदा अनुभवते आहे.. शहरात कुठे असते असं काही... " ,
" धुकं ना...असतेच, शहरात धूर असतो. गावात धुकं... पावसातही असते हा.. निसर्गाचा खेळ.. मागे धुकं पाहिलंत ना... समोर बघा... " असं बोलून आकाश सुद्धा समोर बघू लागला. 


             समोर एक मोठ्ठा डोंगर होता. पाषाण पुरुष. कधी पासून उभा होता काय माहित, हिरव्या रंगाची शाल पांघरून शांत डोळे मिटून बसला असावा. ध्यानस्थ !! त्याच्या अंगा-खांद्यावर झाडांचे जंगल. घरी परतलेल्या पक्षांचा कालवा नक्की सुरु असेल तिथे. धुकं तर तिथेही दिसतं होते. एखादं ठिकाणी गडद पांढरा रंग उठून दिसतं होता, त्या हिरवळी मध्ये... किती दाट धुकं असावं तिथे. त्याच्या माथ्यावरून जाणारे ढग, त्याला स्पर्श करावा आणि पुढे जावे, हेच करत होते. आकाश मधेच बोलला." या डोंगराला ना... गावातले सगळेच " आजोबा " बोलतात... कित्येक वर्षांपासून तसाच उभा आहे... " त्या आजोबाच्या माथ्याला स्पर्श न करू शकलेले ढग ,त्याच्या कुशीत विसावत होते.... हळूच, त्याला कळूही न देता. आणि .... त्या आजोबाच्या मागे, धुक्याची एक मोठी भिंत उभी होती जणू... या सर्व चित्रामागे, सूर्यास्त होतं होता. अगदी बरोबर त्या आजोबाच्या पायथ्याशी. तसेच वाटतं होते. दिवसाचा कारभार संपवून , आणि आजोबांशी नतमस्तक होऊन सूर्य विश्रांती साठी निघाला, असं कुणी म्हटलं असतं तरी ते वावगं ठरू नये. सई हरखून गेली..अंगावर शहारा आला.  

बघतच राहिली ती. तितक्यात काही लहान मुलं आली आकाश जवळ. " दादा... चल ना, खेळायला... " म्हणत त्याचा हात पकडून घेऊन गेली. सई बघत होती सर्व. काहीवेळाने सईजवळ एक बाई येऊन उभ्या राहिल्या. 

" नमस्कार !! तुम्ही ओळखता का भटक्याला... " त्यांनी सईला विचारलं. 
" नाही... actually ४-५ दिवसच झाले त्याची भेट होऊन. " ,
" असं आहे का.... मला वाटलं , तुम्ही शहरातल्या दिसता.. तर त्याला घेऊन जायला आलात. " ,
" म्हणजे तुम्हाला माहित आहे , तो इथला नाही ते... तुम्ही कोण आहात ? " सईला प्रश्न पडला. 
" मी पाटील बाई, हि शाळा दिसते ना समोर... तिथे शिक्षक आहे मी. आता शाळा सुटली. मुलांनी बघितलं त्याला म्हणून घेऊन गेली खेळायला. ",
" म्हणजे सगळेच ओळखतात ना त्याला... " सई.. 
" हि शाळा आहे ना... त्याच्यामुळेच सुरु झाली पुन्हा... मोडकी-तोडकी शाळा होती. त्यात कोणीच यायचे नाही शिकायला. किती प्रयन्त केले मी आणि माझ्या सहकाऱ्यांनी. घरोघरी जाऊन विनवले, मुलांना शाळेत पाठवा... कोणीच तयार नाही. एक दिवस, हा कुठून आला काय माहित, झोपायला जागा मिळेल का विचारत होता. कोणीच तर नसायचं शाळेत .. झोप बोलली त्याला .... नंतर विचारू लागला.... हि शाळा आहे का... त्याची भाषा ऐकून, तो गावातला नाही हे समजलं. त्याला सांगितलं मी सर्व. एक दिवस राहिला शाळेत. गेल्या निघून पुढच्या दिवशी. २ दिवसांनी परत आला तेव्हा गावकरी होती सोबत. त्यांना मदतीला घेऊन, त्याने उभी केली शाळा पुन्हा. परत, गावात जाऊन काय बोलला माहित नाही... शाळा पुन्हा सुरु झाली. आता तर न चुकता मुलं येतात रोज... इतकी येतात कि सकाळ आणि दुपार , २ वेळेस घ्यावी लागते शाळा... कमाल आहे ना... आम्ही सांगत होतो तेव्हा कोणी तयार नव्हतं.. याने काय जादू केली.. सगळेच तयार झाले... आणि ऐकतात हा सगळे त्याचं... " पाटील बाई. 

" इकडेच होता का तो... आधी... " ,
" एक वर्ष होतं आलं, २ आठवडे होता गावात. बरीच कामे केली त्याने गावात. लहान मुलांचा तर लाडका दादा झाला होता तो. आणि एक दिवस अचानक निघून गेला , कोणाला न सांगता. वाईट वाटलं सर्वाना. तरी पुन्हा येईल म्हणून वाट बघत होते सर्व. तो कालच आला पुन्हा गावात, हे ऐकलं मी. आज बघितलं त्याला.. छान वाटलं. त्या तो नक्कीच शहरातून आलेला आहे, हे मला माहित होतं. तू दिसलीस , वाटलं... भटक्याचा प्रवास संपला आता.... तर तुही नवीन आहेस त्याला... " ,
" हो... पण खूप छान माणूस आहे ना... तुम्हाला त्याचं नावं माहित आहे का " ,
" तो गेला ना इथून ... तेव्हाच त्याला गावातले "भटक्या" बोलायचे.... भटक्याचा अर्थ, प्रत्येक गावात बदलतो. लोकांना वाटते, सारखा भटकत असतो म्हणून भटक्या.... पण या गावातल्या लोकांनी मुध्दाम नाव ठेवलं ते... मग सगळेच त्याला भटक्या बोलू लागले... " 

" काय वेगळं... " सई .... 
" या गावात भटक्या म्हणजे देवदूत.. देवाचा माणूस... असं म्हणतात कि देवदूत... आपल्या सारखं रूप घेऊन, या पृथ्वीवर फिरत असतात. लोकांच्या अडचणी सोडवण्यासाठी... तसंच काहीसं केले त्याने या गावात... लोकांनी म्हणून त्याला " भटक्या " नाव ठेवलं. शेजारच्या गावातून सुद्धा त्याचे किस्से ऐकायला मिळायचे... लोकांना सुधारलं त्याने.. अडचणी गायब केल्या... पण त्याच्या अडचणी कळत नाही कोणाला. हे दुःख आहे, बघा जमते का तुम्हाला... आम्ही तर जात नाही शहरात. तुम्ही मदत करू शकता त्याला. " पाटील बाईंच्या त्या वाक्याने सईला विचार करायला भाग पाडले. आकाश समोरच त्या मुलासोबत खेळत होता. 

" तू नावं विचारलंस ना त्याच... बाकीच्यासाठी तो भटक्या आहे... मी त्याला वेगळंच नाव ठेवलं आहे.. " ,
" काय ? " ,
" तो एवढा छान बोलतो ना.. जे बोलतो ते मनापासून असते... मलाही त्याने "ताई " केलं, बरं का... तुलाही अनुभव आला असेल त्याच्या बोलण्याचा... पावसावर खूप प्रेम करतो तो.. बोलतो ना कधी... " तुम्ही पाऊस बघितला आहे का ? " हसल्या पाटील बाई स्वतःशीच. " तरी एकदा दाखवला हा त्याने ... पाऊस कसा बघायचे ते... सुंदर अगदी... " पाटील बाईंनी सई कडे बघितलं. 
" तू बघितला आहेस का पाऊस कधी.. " सईने नकारार्थी मान हलवली. 
" तो बघ समोर.. " त्यांनी आकाश कडे बोट दाखवलं. " त्याला पाऊस म्हणते मी... अचानक येतो... सर्वांना खुश करतो आणि निघून जातो... पाऊसच तो... सगळ्यांना हवाहवासा वाटणारा... पाऊस... " पाटील बाई निघून गेल्या. 

              सई आकाशकडे पाहत होती. किती रमला होता तो त्या मुलांमध्ये. किती गूढ माणूस आहे हा... स्वतःच अस्तित्व माहित नाही.. तरी किती आनंदात, स्वतः पेक्षा दुसऱ्याचं सुख बघणारा... असा पहिलाच व्यक्ती बघितला मी. त्या बाई बोलल्या ते अगदी बरोबर, पाऊसच आहे हा... सतत भटकत राहायचे.. वाऱ्यावर स्वार होऊन... वाट मिळेल तिथे. वारा नेईल जिथे.... कोणताही अटकाव नाही, बंधन नाही.. फक्त भटकत राहायचे आणि बरसत रहायचे. सईच्या मनात काही जाणवू लागलं होतं आकाश बद्दल.   

==================================================

" तुमच्या दोघांचे कधीपासून relation आहे रे .. ? " सुप्री खोटा राग चेहऱ्यावर आणत विचारत होती. आकाश बुचकुळ्यात पडला. " कोणाबद्दल बोलतो आहेस तू... " आकाश सुप्रीकडे पाहू लागला. एका उंच ठिकाणी बसले होते दोघे. समोर डोंगरांच्या रांगा होत्या. तिथून अगदी शिस्तबद्ध पद्धतीने ढग एकामागोमग एक चालले होते. त्यांचेही ट्रॅफिक जॅम झालं असावं.. एक नदी वाहत होती, उगम स्थान त्याचं डोंगराच्या रांगेतील एका दरीत. लाल रंगाचे पाणी... लालेलाल सापच जणू... पुढे जाऊन गडप होत होती कुठेतरी. " तुमच्या दोघांचं.... पाऊस आणि तू... " सुप्री हसायला लागली. आकाशला हि हसायला आले त्यावर. 

" पाऊस !! ..... पाऊस ना, खूप जिव्हाळ्याचा आणि तेव्हढाच कमजोरीचा विषय आहे माझा...  जास्त करून 'कमजोरी 'च आहे असं म्हणालीस तरी चालून जाईल. चारचं महिने येतो वस्तीसाठी, पण पूर्ण वर्षभरासाठी डोक्यात काही ना काही भरवून जातो. त्यातलं बरंचसं चांगलंच असते, तरीदेखील काहीतरी वेगळं.. नेहमीच्या जगण्यापेक्षा अगदी भन्नाट करायला सांगतो.. दरवेळेस आला कि... मग काय, "मित्राचं" ऐकावंचं लागतं. त्यात, बोलणारं आणि अडवणारं कोणी नसेल.. सोबतीला, पाठीवरची सॅक आणि जमवून ठेवलेला अनुभव असला ना... नाही थांबवता येतं स्वतःला... निघून जातो मी ...कधी कधी अनोळखी वळणं , वाटा मिळतात. हरवतो कुठेतरी... पण मला काय वाटते सांगू, हरवलेलं बरं असते कधी कधी... त्याशिवाय , नवीन वाटा कश्या सापडणार ना... कसं ना.. उरलेल्या दिवसात , मन तुडुंब भरलेलं असते भावनांनी.. त्यांना मोकळी वाट मिळते ती "हा मित्र" आला कि.. आजूबाजूला कोण नसलं तरी चालेल, तसंच बसून राहायचं पावसात... ऐकायचं त्याला... प्रत्येक थेंबातून तो एक वेगळीच कहाणी सांगत असतो... त्याची आणि दुसऱ्यांची सुद्धा... भिजणारे खूप असतात, त्याही पेक्षा 'मित्राला' नावं ठेवणारे अधिक.. तरी, आयुष्यात एकदातरी... काहीच ठरवायचं नाही, मनात फक्त वारा भरून घेयाचा, पाठीवर सॅक चढवायची आणि या "मित्राचा" हात पकडून निघून जायचं, तो घेऊन जाईल तिथे.. ओळखीच्या वाटा अनोळखी करण्यासाठी आणि स्वतःला हरवून जाण्यासाठी... "    

                  सुप्रीला अचानक आठवलं ते. समोर तसंच दृश्य होते ना काहीस. एकटीच येऊन बसली होती कधीची. पावसाला मित्र मानणारा, असा जाऊच शकत नाही सोडून, त्या पावसाला तरी कसं जमणार होते ते.... मित्राला अडचणीत टाकायला. पण इतका वेळ आकाश का समोर आला नसेल. रागावला तर नसेल ना माझ्यावर... नाही, त्याला तर राग येतंच नाही कधी.. मग काय कारण असेल... सुप्री रात्र झाली तरी तेच ते विचार करत बसली होती.  

                 पुढचे २ दिवस असेच फिरण्यात गेले. सुप्री आणि तिचा ग्रुप , पुढे पुढे जात होते.. प्रत्येक गावात, प्रत्येक ठिकाणी.. तिला आकाशच्या खुणा सापडत होत्या. गावातले सांगायचे... भटक्या असा होता , तसा होता... बोलण्याची पद्दत.. कसा सर्वाना मदत करतो.. वगैरे. आता तर १०० % पक्के झाले होते कि ती आकाशच आहे. पण संजना जरा चिंतेत होती... कारण अमोल....... २ दिवस तर तो तिच्यासोबतच होता. सकाळपासून रात्रीपर्यंत. सुप्री तर नेहमीसारखी वागत होती त्याच्याबरोबर... परंतु अमोल मात्र वेगळा वाटतं होता संजनाला. 
" सुप्री !! जरा बोलायचं आहे तुझ्याशी.. " रात्रीचं जेवण झालं तर अमोल सुप्री सोबत गप्पा मारत बसला होता.
" येते... या अमोल सरांना राजा-राणी ची गोष्ट सांगते आहे.. नाहीतर झोप येतं नाही त्यांना... " सुप्रीच्या या डायलॉग वर अमोलसुद्धा हसला. 
" हसू नकोस... चल बोलायचं आहे " ,
" बसा.. ओ संजना मॅडम... किती छान वातावरण आहे... ",अमोल .... 
" नको... नंतर, उद्या बोलू... आता जरा सुप्री बरोबर पर्सनल बोलायचं आहे... " ,
" ok ok ... जा तुम्ही... आहे मी इथेच... वाट बघतो तुमची... ", 
" उद्या ... जमल्यास लवकर निघू... जमलं तर पहाटे ६:३० ला. तर आज सगळ्यांनी लवकर झोपा... " कोमलने आधीच सांगितलं. त्यामुळे सगळेच लवकर झोपायला गेले. 

                    अमोल मात्र २ दिवस खूष होता. सुप्रीला आणखी समाजवे , असं त्याने ठरवलं होते. म्हणून तिच्यासोबतच रहावं हे त्याने ठरवलं आणि केलं सुद्धा. खूप छान होती ती फीलिंग. २ दिवसात त्याने तिला खूप मदतही केली होती. सुप्रीसुद्धा आकाशचे कळल्यापासून जरा मोकळी झाली होती मनाने... खुलली होती. तिच्यातला बदल आपल्यामुळेच आहे, असं वाटतं होते अमोलला. ती आपल्यासोबत किती खुश असते, हे अमोलच्या मनात कुठेतरी कोरलं जातं होतं. तिला आपण आवडतो, आपली सोबत तिला सुखावते, असा समज अमोलला झाला. त्या स्वप्नातच तो झोपी गेला. 

" काय करते आहेस तू ... " संजना जवळपास ओरडलीच सुप्रीला. 
" काय होतंय नक्की तुला.. " सुप्रीला प्रश्न पडला. 
" दोन दिवस झाले... बघते आहे मी. अमोल सर तुला सोडतच नाही आहेत. त्याच्या मनात काय आहे माहित आहे ना तुला.. तरी तुही का अशी वागते आहेस.. " ,
" संजना,... आधी शांत हो... " सुप्रीने संजनाला शांत केलं. 
" मला माहित आहे अमोल सरांच्या मनात काय आहे ते... ते तर आधीपासूनच माहित आहे मला. ",
" मग ? " ,
" त्यांना आकाशबद्दल काहीच माहित नाही. आणि त्यांना माझ्या बद्दल हि माहित नाही. त्यांना सांगायचे होते. आता वेळ आली आहे असं वाटते आहे... " ,
" मग सांगून टाक ना.. त्यांच्या मनात काही वेगळं येण्याआधी... बघ, आता आकाशसुद्धा आला आहे.. कसं सांभाळणार आहेस दोघांना तू... " संजना बरोबर बोलली. सुप्री रात्रभर विचार करत होती. 

=========================================================

सईची सकाळ लवकर झाली. सकाळी ७ चा अलार्म असला तरी एक तास आधीच, म्हणजे ६ वाजता जाग आली. बाहेर आली तर सगळीकडे धुकं पसरलेलं, आकाश बाहेरच उभा. सईला तंबूमधून बाहेर आलेलं पाहिलं त्याने. 
" काय झालं आहे नक्की... एवढं धुकं कसं... " सई आकाश जवळ येतं म्हणाली. 
" मलाही कळत नाही आहे.. असं पहिल्यांदा झालं आहे.. मला वाटते ना.. वादळाची शक्यता आहे.. " सई घाबरली.. 
" वादळ !!......  आता येते आहे का " सईने घाबरत विचारलं. या दोघांचा आवाज ऐकून बाकीचेही बाहेर आले. 
" आता नाही येतं, तसं वाटते आहे मला ... कारण पावसात असं दाट धुकं पडते ना.. तेव्हा वादळ येणार असते असं गावातले म्हातारी लोक बोलतात... " आकाश सारखा वर आभाळात बघण्याचा प्रयन्त करत होता. पण काही दिसेल तर शप्पत. 
" then.... what to do... " एकीने मागाहून विचारलं. 
" निघूया आताच " आकाश त्याचेही सामान आवरू लागला. 
" पण कुठे जायचे.. " सईचा प्रश्न. 
" एखाद्या उंच ठिकाणी... या गावात तरी कमी आहेत अश्या जागा.. मला वाटते नदी पलीकडे जावे लागेल.. निघूया का.... " आकाशने विचारलं. तसे सगळेच निघाले. 

==========================================================

तिथे कोमलने ठरवल्याप्रमाणे , पहाटे ६:३० ला  निघाले. " इतक्या लवकर का निघालो आज. " एका मुलीने विचारलं. झोपचं पूर्ण झाली नव्हती कोणाची. अमोल सहित बाकी सर्वच आळसावले होते. 
" या नदीच्या पलीकडे एक गाव आहे.. तिथे जायचे आहे.. आणि तिथे जायचे असेल तर लवकर निघावे लागेल... नाहीतर रात्र होईल पोहोचेपर्यंत. म्हणून लवकर.. " अमोल धावतच पुन्हा सुप्री जवळ आला. एकत्रच चालत होते दोघे... 
" केवढं धुकं आहे ना... खरंच धुकं आहे कि कुठे आग लागली आहे... " अमोलच सुरु झालं. 
" काय अमोल सर... एवढं पण नाही समजत का.. धुकं आहे... माझ्यासोबत राहू नका जास्त... असेल तेवढी हि निघून जाईल बुद्धी.. " सुप्री हसत बोलत होती. 
" चालेल... पण छान वाटते तुझ्याबरोबर.... अगदी हलकं वाटते. तुझ्यासोबत बोलताना... " ,
" काय होतंय नक्की... ताप वगैरे आला आहे का तुम्हाला.. उगाच झाडावर चढवू नका... उतरता येत नाही मला. " आजूबाजूचे सर्वच हसले. 

            कोमल सुद्धा हसत होती. पण खरंच,  इतकं धुकं कधी पाहिलं नव्हतं. तिच्या अंदाजाप्रमाणे, पुढे १० मिनिटांवर एक लोखंडी पूल असायला हवा. इथे शेजारी कोण चालत आहे ते दिसत नव्हतं, पुढचा पूल काय दिसणार. " थांबा इथेच... तो ब्रीज कोणत्या दिशेला आहे ते बघून येते.. " असं म्हणत कोमल पुढे निघून गेली. 

==============================================================

" माझ्या अंदाजानुसार, इथेच कुठेतरी एक लोखंडी पूल आहे. त्यावरून पलीकडच्या गावात जाऊ शकतो. " आकाश आजूबाजूच्या परिस्तिथीचा आढावा घेत होता. 
" इतकं का धुकं पसरलं आहे. " सईचा प्रश्न.
" वैज्ञानिक कारण माहित नाही, पण गावात जुन्या लोकांकडून ऐकलं आहे... हे धुकं म्हणजे ढग असतात एकप्रकारचे ... असे वादळी वारे वाहू लागेल ना. कि वारा काय करतो, मोठया काळ्या ढगांना जागा करून देण्यासाठी , हे पांढरे ढग बाजूला करतो.... त्यांना ढकलून देतो. मग हे पांढरे ढग, वाट मिळेल तिथे पळतात. एखादा ढग जरी खाली आला ना... मग त्याच्या मागोमाग बाकीचे ढग सुद्धा खाली येतात. म्हणून हे धुकं, असं बोलतात. आणि असं असेल सुद्धा. वर आभाळात गर्दी झाली आहे काळ्या ढगांची. " आकाश बोलत होता. काळजीपूर्वक चालत होता. 
" पर.. तुफान आ रहा है ना ...then, हम उपर क्यू जा रहे है.. because, it too windy up there ... right .... ? " सईच्या मित्राचा प्रश्न बरोबर होता. 
" प्रश्न बरोबर आहे... पण आपण आता ज्या ठिकाणी चालत आहोत ना.... तो नदीचा किनारा आहे... वादळात नदीला अचानक पूर येतो. त्या पाण्यापासून वाचण्यासाठी वरच्या ठिकाणी जावे नेहमी. वरच्या ठिकाणी , वारा -पाऊस  या पासून वाचू शकतो. पण पाण्याची ताकद माहित नसेल तुम्हाला कदाचित... " आकाश बोलता बोलता शांत झाला. " पाण्याचा आवाज येतो आहे बघा.... आपण तरी दूर आहोत नदी पासून, तरी आवाज येतो आहे. " सारेच कान देऊन ऐकू लागले. खरंच पाण्याचा जोरात आवाज येतं होता. आवाज ऐकूनच काटा आला अंगावर. 

===========================================================

" मला भेटला तो लोखंडी ब्रिज, चला पटपट... " कोमल पुन्हा या सर्वा जवळ आली.. " पटपट कसं चालणार... पुढचं काही दिसत नाही. " एक जण पट्कन बोलून गेला. तरी जावेच लागणार होते. पुढच्या १५ मिनिटात, ते पोहोचले तिथे. आणि सर्वाना नदी दिसली. 
" बापरे !! " सुप्री घाबरली.. 
" काय झालं ... " अमोल मागेच होता. 
" पूर येतो आहे नदीला... " आधीच त्या आवाजाने सगळे घाबरले होते. त्यात सुप्री बोलली , आणखी घाबरले. 
" तुला कसं माहित... " अमोल नदीच्या दिशेने पाहत बोलला. 
" आकाशने शिकवलं आहे... " सुप्री पट्कन बोलून गेली. अमोल जरा आश्चर्यचकित झाला. तरी त्याचं लक्ष नदीकडे होते. सुप्रीने जीभ चावली. 
" चला लवकर... हा ब्रिज ओलांडलाच पाहिजे... " कोमल बोलली. 
" अरे पण , काही दिसतंच नाही... कसं जाणार पलीकडे... " सगळेच त्या नदीपासून दूर थांबले होते. 

पलीकडे, आकाश , सईचा ग्रुप येऊन पोहोचला. तेही पाण्याला बघून घाबरले. " पण जाणार कसं... ब्रिज चांगला आहे का ते सुद्धा माहित नाही... " तेही थांबले. 
" एक काम करूया... मी पुढे जाऊन बघतो. " ,
" नको... wait... तू नको जाऊस.. दुसऱ्या कोणाला तरी पाठवू... तुलाच माहित आहे इकडचं... तू कुठे हरवला तर कुठे जाणार आम्ही... " सई काळजीने बोलली. आकाशला केवढं हसू आलं. लाजली सई त्यावर. " ok ok नाही जात ", त्या ६ जणांमध्ये २ मुली , ४ मुलं. त्या मुलांपैकी धडधाकट असलेल्या एकाला पुढे पाठवलं. चाचपडत तो एका बाजूने धरून चालत पुढे गेला. पलीकडे गेला सुद्धा. पलीकडे उभ्या असलेल्या सुप्री-संजनाच्या ग्रुपला दिसला तो. कोमल गेली पुढे. 

" चांगला आहे ना ब्रिज... " ,
" मुझे मराठी नही आता... " त्याने उत्तर दिलं. 
" ब्रिज बराबर है ना... हमे उस तरफ जाना है... " ,
" हा.. मेरा भी ग्रुप उधर है... उनको यहा आना है... " कोमल आणि त्याचं संभाषणं सुरू होते. 
" तो एक काम करते है.... मै अभी रिटर्न जाता हू.... आप अपने ग्रुप को left side से ले आना...मै right side से मेरे दोस्तो के साथ आता हू... ब्रिज पर कुछ दिख नही रहा... ऐसे चले तो आपस मै टकरा जायेंगे... चलेगा ना.. " ,
" Done ... " कोमलला पटलं. सारेच त्या ब्रिज जवळ आले. सईचा मित्र पुन्हा दुसऱ्या बाजूला गेला. त्याने काय घडलं ते सांगितलं. उजव्या बाजूने सईचा ग्रुप निघाला हळूहळू. आकाश मात्र सगळ्यांत शेवटी जाणार होता. तिथून कोमल आधी निघाली. तिच्या मागोमाग बाकीचे. सुप्री का कुणास , मागे थांबली. 

                  इतकं धुकं त्या नदी आणि पुलावर, कि उजव्या-डाव्या बाजूने जाण्याचा निर्णय योग्य होता. समोरचं , आजूबाजूचं अजूनही दिसतं नव्हतं, तरी फक्त अंदाज लावून चालायचे ठरवलं होतं सगळ्यांनी. पण त्या धुक्यामुळे या सर्वांची भेट टळली, नाहीतर तेव्हाच आकाश सुप्रीच्या ग्रुपला दिसला असता. सर्व त्या धुक्यात शिरले तसे शेवटी आकाशहि शिरला. आकाश आत गेला आणि कोमल-संजना दुसऱ्या बाजूने बाहेर आल्या. सुप्री दुसऱ्या बाजूने येणाऱ्या ग्रुप मध्ये आकाशलाचं बघत होती. सईचा पूर्ण ग्रुप बाहेर आला. यांचा सर्व ग्रुप पुढे निघून गेला होता, सरतेशेवटी... आता पलीकडून कोणी येणार नाही... हे सुप्रीला कळलं आणि ती सुद्धा त्या धुक्यात शिरली. जोराचा वारा आला. सुप्रीने डोळे बंद करून घेतले. तिला सगळीकडून धुक्यानी लपेटून टाकलं. आकाशच्या बाजूचे धुकं विरळ झालं आणि तो त्यातून बाहेर येताना वेगळाच भासला सईला. आकाश पुढे निघून गेला. धुक्याने पुन्हा आपली जागा घेतली. सुप्रीने डोळे उघडले, मागे वळून पाहिलं... मागे आता पुन्हा धुकं होते. सुप्रीने उसासा टाकला आणि पुढे गेली. 

              थोडेच चालले असतील. सुप्रीचं लक्ष सहज वर आभाळात गेलं. वादळ येते आहे. सुप्रीच्या मनात आलं लगेच. त्यात नदीला पूर येण्याची शक्यता तिने मघाशीच सांगितली होती. " कोमल !! आता आपल्याला पटापट चालावे लागेल. पाऊस येतो आहे मोठा.. आणि जमलं तर एखाद्या उंच ठिकाणी जावे लागेल.. " सुप्रीने आता पर्यंत सांगितलेल्या सगळ्या गोष्टी बरोबर होत्या. म्हणूनच कोमलने सुप्री बोलल्याप्रमाणे करायचं ठरवलं. 

              आकाशचा अंदाज बरोबर होता. तिथून पुढे एका डोंगरवजा ठिकाणी चढाई केली त्यांनी. विजेचा अस्पष्ट आवाज आला. आकाशचे लक्ष वेधलं त्याने. " बोललो होतो ना.. या गावातल्या लोकांचं कधीच चुकत नाही. " सर्व जण वरती पाहू लागले. ढग वर आभाळात , एकमेकांभोवती गोल गोल फिरत होते. आणि आता वाराही वाहू लागला होता. त्यामुळे दाट धुकं आता विरळ होतं चालले होते. " पण tent कुठे लावायचे... वाराही आहे ना... " सई आकाशला थांबवत म्हणाली. " तंबू नको... राहणार नाहीत ते जोराच्या वाऱ्यात.. जास्त असते तर काही प्रयत्न केला असता. आपल्याकडे मोजून ६ तंबू आहेत... त्यापेक्षा एखादी गुहा... वगैरे असेल तर बघा सगळ्यांनी... तिथेच थांबू " सईने बाकी ग्रुपला समजावलं आणि सगळे लागले कामाला. 

============================================================

" कधी कधी ' पहाट ' आळसावलेली असते. तिला झोपेतून बाहेर यायचे नसते, धुक्याची चादर अंगावर लपेटून घेते मग..... पुन्हा पुन्हा .....समोरचं काही दाखवत नाही आणि तिच्या सोबतीला आपल्याला हि ओढून घेते धुक्यात... नदीचे काठ , मग आवाज देऊ लागतात.... दूर व्हा !! दूर व्हा !! ... वाटा हरवून जातात आणि वारासुद्धा वैरी वाटू लागतो... तेव्हा समजून जायचे.. काळ्या ढगांची सेना येतं आहे... वादळाला घेऊन... " 

आकाश बोलायचं असं... .. सुप्रीला आठवलं. वादळ येते आहे, याच्या खुणा त्याने अश्या सांगितल्या होत्या सुप्रीला. हे सर्व सुखरूप होते... पण नाही... आकाशने सांगितलं होते, असं वातावरण तयार झाले ना कि नदी पासून दूर राहायचं. वरच्या बाजूला, उंच ठिकाणी जायचे. सुप्री अशीच एक जागा बघत होती. 

" या बाजूला उगाच आलो... त्या बाजूला उंच जागा तरी होती. " सुप्री बोलत होती. 
" मग आता जाऊया का पुन्हा मागे.. " एकीने विचारलं. 
" नको... आता तेवढा वेळही नाही आहे... पुढे गावात पोहोचायला ही वेळ लागेल... " बोलता बोलता सुप्रीच लक्ष एका ठिकाणी गेलं. " तिथे .... वर जाऊया... " सुप्रीने बोट दाखवलं. 
" आता वर कशाला.. " अमोल वैतागला. 
" नदीला पूर येतो.... वादळात, आणि आताही नदीचं पाणी वाढले आहे... पाण्यापासून दूर रहावे अश्यावेळी... आकाशने सांगितलं आहे असं.. " सुप्री पुन्हा अजाणतेपणी बोलून गेली. आणि झपझप पावलं टाकतं पुढे गेली. " आकाश ? " हे नावं आताच २ वेळेला ऐकलं मी... आपल्या ऑफिस मध्ये तर कोणी नाही आकाश नावाचा... मग कोण... विचार करतच अमोल चालू लागला. 

सुप्रीने बरोबर जागा निवडली. नदीपासून दूर आणि बऱ्यापैकी वर होती. सपाट जागा..... आजूबाजूला झाडे नाहीत ... होती ती खूप दूर होती. एका बाजूला मोठा कातळ ( खडक ) त्यामुळे जोराची हवा अडली जाणार होती. राहिला प्रश्न तंबूचा.. तर सुप्रीच्या लक्षात होते, एकदा असाच प्रसंग होता. जोराचा वारा वाहत होता. पाऊसहि येणार होता. संशक्षण हवेच म्हणून आकाशने सांगितलं " सर्वच तंबूंची गोलाकार रचना करावी, एकमेकांना चिटकून... आणि त्यांची तोंडे (दरवाजे ) आतल्या बाजूला करावीत , म्हणजेच सर्वच तंबू जोराच्या वाऱ्यापासून सुरक्षित राहतील. " सुप्रीने तसंच सांगितलं आणि सगळे कामाला लागले. 

========================================================

" उधर एक जगा है.. हम सब रह सकते है उधर ... " सईच्या मित्राने एक जागा शोधली होती. एक लहानशा भोगदा म्हणावा अशीच जागा होती ती. छान वाटली आकाशला.. " थांबू इथेच.. " आकाशने त्याची सॅक खाली ठेवली. 
" तुम्ही सर्व आतमध्येच थांबा.. मी बाहेरचा आढावा घेतो... " आकाश निघाला. 
" नको... तू पण थांब ना इथे... वादळ आहे ना बाहेर.. " सई घाबरत म्हणाली. आकाश हसला त्यावर... 
" मी आहे इथेच .. " आकाश आला बाहेर.  

========================================================

सर्व तंबू बांधून झालेले, सुप्रीने एक नजर टाकली त्यावर. सर्व ठीक आहे, असं मनात म्हणत ती त्यांच्यापासून जरा दूर आली. राहून राहून तिला वाटतं होते.... मघाशी जो ग्रुप शेजारून गेला... त्यात नक्की आकाश होता..... का माहीत नाही, पण तिला वाटतंच होतं. तो ग्रुप सुद्धा जास्त दूर गेला नसेल. उभ्या असलेल्या जागूनच ती दूरवर बघायचा प्रयन्त करत होती. काही अंतरावर मोठी होतं चाललेली नदी.. त्यापासून थोड्या अंतरावर, एक लहानसा तरी बऱ्यापैकी उंच असा डोंगर... त्यावरच ते गेले आहेत... असा अंदाज सुप्रीने लावला. 

अमोलने आधीच तिला जाताना बघितले होते जाताना. तरी त्याचं लक्ष वर आभाळाकडे होते. पाऊस खूप वेळा बघितला होता त्याने. वादळाची पहिलीच वेळ त्याची. आभाळ फक्त काळं - काळं दिसतं होतं. घड्याळात बघितलं त्याने.. सकाळचे १० वाजत आलेले, तरी सूर्यदेव काही दिसतं नव्हते. वारा सुरु होताच. सगळीकडे अगदी निराशेचे वातावरण वाटतं होते. अमोलच्या मनात चलबिचल सुरु झाली. तरी सुप्री एकटीच गेलेली आहे... पाऊस कधीही सुरु होईल... म्हणून अमोल मागोमाग गेला. 

===========================================================

आकाशला कळून चुकलं होतं. आजचा दिवस काही बरोबर नाही. दुपारचं जेवण सुद्धा कठीण आहे मिळणे, असंच वाटते. तो असाच चालत चालत आणखी बाहेर आला.खाली नजर टाकली तर पलीकडे त्याला गोलाकार तंबूंची रचना दिसली.. कुठे बघितलं आहे का हे मी.... पट्कन विचार आला त्याच्या मनात... नाहीच आठवलं... कोण आहेत हि माणसं... कोणी दिसते का बघू लागला... आणि जोरात वीज कडाडली. 

============================================================
 
अमोल चालता चालता जागीच थांबला. actually, घाबरला. सुप्रीने अमोलला येताना बघितलं.
" तुम्ही का आलात... पाऊस येईल कधीही... " ,
"अरे !! तू एकटी आलीस... तुझी काळजी मी घेणार नाही तर कोण घेणार.. " अमोल सुप्रीच्या समोर येऊन उभा राहिला. 
" तुम्ही जा आधी... इथे नका थांबू... " सुप्री जरा त्रासिक आवाजात बोलली. 
" तू पण चल ना.. तुझ्याशिवाय नाही जाणार... " सुप्रीच्या मनात आधीच घालमेल सुरु होती.त्यात अमोल. चिडचिड झाली तिची. 
" अमोल सर.... का करताय असं.. नाही आवडत मला... " अमोलला हे नवीन होतं. 
" तुझी काळजी... " ... 
" नका करू काळजी... प्लिज !!! " सुप्रीने त्याच वाक्य मधेच तोडलं. अमोल तिच्याकडे बघतच राहिला..... थोड्यावेळाने बोलला. 
" मी आधीच सांगणार होतो... तू मला खूप आधीपासून आवडतेस... तू येणार म्हणून मी या पिकनिक साठी तयार झालो. वाटलं हीच वेळ आहे तुला जाणून घेण्याची... म्हणून सतत तुझ्या सोबत आहे. चांगली वेळ बघून तुला propose..... " ,
" थांबा अमोल सर... " सुप्रीने पुन्हा त्याचं वाक्य तोडलं. त्याचबरोबर आभाळात आणखी एक वीज चमकून गेली. 
" पुढे काय बोलणार होता ते माहित आहे मला... मला नाही बोलायचं या विषयावर... " सुप्री आणखी त्रासिक झाली. 
" पण उत्तर दे ना.. मी आवडत नाही का तुला... सांग ? " ,
" तसं नाही... पण... " ,
" पण काय... " ,
" कारण माझं प्रेम आहे कोणावर तरी... खूप प्रेम... " सुप्री बोलत होती. सोसाट्याचा वारा सुरु झालेला, आभाळात विजा नाचत होत्या नुसत्या... 

========================================================

आकाशचं लक्ष... त्या तंबूपासुन थोडं दूर गेलं. दोन व्यक्ती तिथे उभ्या दिसल्या. एक मुलगा आणि एक मुलगी... एकमेकासमोर उभे... चेहरे काय दिसणार एवढ्या दुरून... वादळात काय करतात हे दोघे... वारा इतका जोरात वाहत होता ना वरती.. पहिल्यांदा त्याला त्याच्या मोठ्या , वाढलेल्या केसांचा त्रास होतं होता... सारखे त्याच्या डोळ्यासमोर येतं होते. तरी आकाश त्यांना बघत होता. संध्याकाळ व्हावी इतका काळोख... त्यांना आधीच त्या तंबूंमध्ये जायला हवे. आकाश अजूनही त्या दोघांकडे बघत होता. 

==========================================================

" खोटं बोलतेस ना.. मला फसवण्यासाठी... " अमोलला वाटलं नेहमी सारखी मस्करी करत आहे. 
" नाही सर, खरंच... माझं प्रेम आहे एकावर... " सुप्री. त्यावर अमोलचा चेहरा पडला. 
" मी तुला गेले ६ महिने ओळखतो. एकदाही असं वाटलं नाही... तुझा कोणी बॉयफ्रेंड असेल असं. एकदाही भेटायला आला नाही... एकदाही फोन नाही किंवा तुझ्या तोंडून उच्चार नाही... प्रेम आहे त्याच्यावर ना... असतो कुठे तो... " अमोलचा स्वर बदलला. सुप्री काहीच बोलली नाही त्यावर. कुणीच काही बोलत नव्हतं. 
" सांग ना... कुठे असतो तो... " ,
" त्यालाच शोधायला आलो आहोत आपण... " सुप्रीने मान खाली करत उत्तर दिलं. 


" what !!! काय बोलते आहेस तू... आपण त्याला शोधायला आलो आहोत... म्हणजे ?? " अमोलच्या चेहऱ्यावर प्रश्नचिन्ह. 
" हो अमोल सर... आकाश एका वर्षापूर्वी अपघातात हरवला. त्याला शोधण्याचा खूप प्रयन्त केला आम्ही. सापडलाच नाही. आशा सोडून दिली होती मी. पण कोमलच्या मैत्रिणीला त्याच्या सारखाच एक या आसपासच्या गावात दिसला होता. त्यामुळेच हा पिकनिकचा प्लॅन केला. " अमोल हसला त्यावर. 

" एक वर्षांपूर्वी हरवलेला माणूस... त्याला शोधत आहात... वेडेपणा आहे हा.. " ,
" हो.. वेडेपणा आहे... वेडीच आहे त्याच्यासाठी.. खूप वेडी.. " ,
" अगं... पण तो आहे अजूनही.. कश्यावरुन... " अमोल रागात बोलला. 
" आहे... त्याच्या खुणा मिळत आहेत.. आहे तो... इथेच कुठेतरी आसपास.. फक्त समोर येतं नाही अजून... " ,
" सुप्रिया !!! ....... काय सुरु आहे... जो नाहीच आहे त्याची वाट बघते आहेस... आणि जो समोर आहे ... त्याची किंमत नाही. " ,
" तसं नाही अमोल सर... पण खूप प्रेम आहे आमचं एकमेकांवर... त्याच्या शिवाय कशी राहू मी .. आधी ४-५ वेळेला त्याला शोधायचा प्रयन्त केला, भेटलाच नाही... त्यामुळेच मी या ट्रेकिंग साठी तयार नव्हते. " ,

" तर हे कारण होते... मला वाटलं मी जातो आहे म्हणून तू माघार घेते आहेस.. " अमोल बोलता बोलता थांबला. कारण पाण्याचे काही थेंब त्याच्या गालावर पडले होते. " तुझं प्रेम होतं ना कोणावर.... मग इतक्या दिवसात एकदाही सांगावस वाटलं नाही तुला... आपण तर मित्र होतो ना आधीपासूनच... तेव्हा सांगितलं असतं तर मी तुझ्याबद्दल कधीच असा विचार केला नसता... " , अमोलच्या वाक्यात दुःखाची लकेर होती. 

" sorry अमोल सर... मला तुमच्या मनातलं कळायचं. परंतु तेव्हाच तुम्हाला सांगितलं नाही हेच चुकलं माझं.. त्यावेळी , मी त्या धक्क्यातून बाहेर पडत होते. कोणतंही नवीन relation नको होतं मला. आता , आकाशही परत आला आहे... मग तुमचा विचार कसा करू मी... खरंच sorry ... मुलांनाही मन असते.. ते आकाशमुळेचं समजलं मला. तुम्हाला वाईट वाटू नये म्हणून आधीपासून तुमच्यापासून एक अंतर ठेवलं मी. तुम्हाला कळलं असेल ते कधी कधी.. पण खरंच , आकाश नसता तरी तुमच्या सोबत मी किती प्रामाणिक राहिले असते माहित नाही मला..त्याच्या शिवाय कोणीच नाही मनात... आता तर त्याचं अस्तित्व आहे... इथे सगळीकडेच.. प्लिज ... वाईट वाटून घेऊ नका.. तुम्ही खूप चांगले आहात.. तुम्हाला छान जोडीदार मिळेल. गणू तुमची इच्छा पूर्ण करेल ती. इथे माझंही आयुष्य पणाला लागलं आहे ना.. भेटलाच पाहिजे तो... आणि पुन्हा तुमची माफी मागते मी... खूप प्रेम आहे आकाशवर... माफ करा मला.. " सुप्रीच्या डोळ्यात पाणी आलं आणि निघून गेली ती. 

                  पुढच्या २-३ मिनिटात जोराचा पाऊस सुरु झाला. मुसळधार पेक्षा जास्त... असाच काहीसा. अमोल तसाच भिजत उभा.. पावसाचे थेंब चेहऱ्यावर नुसते टोचत होते... त्यापेक्षा जास्त टोचलं होतं ते मनाला. त्याच्या बाबतीत पहिल्यांदा होतं हे. काही गोष्टी स्वप्नांतच छान वाटतात... प्रेम करणे... चोरून बघणे... छान छान बोलणे... जागेपणी सर्व भास असतात... फक्त भास... सुप्रिया बोलली ते बरोबर. मुलांनाही मन असते... वाईट वाटते कधी मुलांनाही... अमोल तसाच कुठेतरी बघत विचार करत होता. काय विचार करून आलेलो या भटकंतीला, सुप्रीला समजून घेऊ आणखी... तिच्या जवळ पोहोचू... मनात जागा करू तिच्या. अमोलने नाराजीने मान हलवली. केवढा तो वारा सुटला होता. समोर, दूर असलेली पैकी एक -दोन झाडे पडताना हि दिसली अमोलला. विजांचा आवाज होताच.. आणखी काळोख होत होता... भीतीदायक वातावरण अगदी. प्रेम करते दुसऱ्या कोणावर.... नावं काय बोलली... हा ... आकाश.. बरोबर... आधीही दोन-तीनदा नाव घेतलं तिने.. जाऊदे... उगाचच प्रेम केलं तिच्यावर... आपलंच चुकलं. तरी कोण आहे हा आकाश... ज्यासाठी तिने मला नकार दिला... असा विचार करत होताच तो.. 

                   आणि केव्हढ्याने वीज चमकली... केवढा तो प्रकाश.. !! क्षणार्धात कोणी दिवा लावावा आणि चट्कन बंद करावा , असं झालं ते. अमोलचे डोळे दिपून गेले. अमोलने वरच्या दिशेला पाहिलं. समोरच्या डोंगरावर त्याला मानवसद्रुश्य आकृती दिसली. चेहरा तर दिसतं नव्हता. उंच ठिकाणी उभा आहे, त्याचं लक्ष आपल्याकडेच आहे, हे अमोलने ओळखलं....... मुसळधार , टोचणारा पाऊस.. सोसाट्याचा वारा आणि ती व्यक्ती.. त्याच्या मागे विजांचा कडकडाड होतं होता. इतक्या दुरुन सुद्धा त्याचे वाऱ्याने उडणारे केस अमोलला दिसतं होते. खरंच का, सुप्रीचा आकाश परत आला आहे का ... अमोल त्या पावसात अजूनही त्या समोरच्या व्यक्ती कडे बघत होता. पाठीमागे आभाळात सुरु असलेल्या... विजेच्या तांडवात, त्या प्रकाशामध्ये तो अजूनच उजळून दिसत होता.. एखाद्या युगपुरुषासारखा.. वादळात, अखंड पावसात...एका जागी पाय रोवून उभा... अमोलच्या मनात सुद्धा एक वादळ आकारास येतं होते. खरंच.. आला आहे का आकाश... मनात प्रचंड विचार आणि समोर विजेच्या खेळात उभा असलेला कोणी... अमोल अजूनही त्याच्याकडे बघत... सोबतीला वादळ होतंच... वर आभाळातही आणि मनातही ....... !!  


---------------------------------------------------------- to be continued

Followers

Google+ Followers