All the contents on this blog are Copyright Protected.

All the contents on this blog are Copyright Protected.

MyFreeCopyright.com Registered & Protected
Protected by Copyscape Duplicate Content Software

Saturday, 11 July 2020

" वादळ..... !! " ( भाग २ )


" जनाची नाही तर मनाची तरी लाज ठेव अमेय .." विभा रागात बोलली. अमेयचा पारा आधीच चढलेला.

" काय बोलते आहेस विभा ... ",

" मी काय बोलते आहे ते तुला कळते आहे... बरोबर ना ... " विभा रागातच होती.

" किती खर्च करतोस तिच्यावर... सुरुवातीला मैत्रिण म्हणून खपवून घेतलं... आता लाखाचा दागिना .... कहरच केलास अगदी... " ,

" विभा ... !! तोंड बंद कर .. माझे पैसे आहेत .... मी कोणावर , किती खर्च करावा , ते मी ठरवणार ... तुला काही कमी पडू देत नाही ना ... हेच खूप आहे तुझ्यासाठी... ",

" हेच खूप आहे ... ???? आणि माझं अस्तित्व , ते नाहीच आहे का .... तुझ्या आयुष्यात माझे स्थान , तिला कसे दिलेस तू .... लाज नाही वाटली का तुला... जरा तरी विचार करायचा माझा ... " विभाच्या या वाक्यावर अमेय चांगलाच तापला.

" निघू शकतेस माझ्या आयुष्यातून .... माझे प्रेम आहे मयूरीवर ... लक्षात ठेव .... तिला सोडू शकत नाही मी... आणि तुही आमच्या दोघांत कधीही येण्याचा प्रयत्न करू नकोस .... तुझी जागा आहे ना या घरात , त्यातच राहण्याचा बघ .... नाहीतर दारे उघडी आहेत... तुझी इच्छा... !! " असं म्हणत अमेय तावातावाने बेडरूम मध्ये गेला. ते शेवटचे शब्द विभाला लागले कुठेतरी. सामान भरले आणि निघून गेली माहेरी.



अमेय त्याच्या bike वर होता. विभाकडेच निघाला होता ना. डोळ्या समोरून भूतकाळ सर्रकन त्याच्या नजरे समोरून गेला. इतक्यात पावसाची एक बारीकशी सर भेटीस आली. तसही भिजण्यापासून दूरच रहायचा अमेय. शिवाय आता विभाचे गिटार आणि स्वतःचा कॅमेरा होता ना सोबतीला. भिजावे कसाला.... त्याने bike लगेचच रस्त्याच्या कडेला लावली. आणि शेजारचीच असलेल्या एका दुकानाच्या आडोशाला जाऊन उभा राहिला. ते दुकान उघडलेलं तरी कोणीच खरेदीला आलेलं दिसतं नव्हते. दुकानातल्या एका पोऱ्याने, त्याच्या मोबाईलवर गाणी लावलेली. " टिप-टिप बरसा पानी..... पानी ने आग लगाई " अमेयच्या कानावर आले ते गाणे... हसला किंचित .. पाऊस सुरु झाला नाही तर पावसाची गाणी आठवायला लागली लोकांना ......

" हो तर .... पाण्यानेच आग लावली .... माझ्या आयुष्यात ... " अमेय गाणे ऐकत जुने दिवस आठवू लागला.


अश्याच एका सेमिनारला अमेयला बोलवले होते. अर्थात तेव्हा सावली सारखी असलेली मयूरी सोबतच होती. वेळेच्या आधी १ तास तरी जाण्याची सवय अमेयला. ते सेमिनार सुद्धा अमेयच्या घरापासून अगदी जवळ. त्यामुळे अमेय सहज पोहोचला. मयूरीसुद्धा आलेली. पण आदल्या रात्री आलेला मुसळधार पाऊस आणि सकाळ पासूनच्या संततधार .... सेमिनारला ३-४ लोक आलेली फक्त. काय करणार , रद्द केले गेले सेमिनार.

" शी !! ... हा पाऊस ना ... भलत्या वेळी येतो आणि वाट लावतो... " अमेय चिडलेला.

" एवढा काय चिडतोस ... पाऊस किती रोमँटिक असतो ... " मयूरी लाडात म्हणाली. अमेयने एक त्रासिक नजर तिच्यावर टाकली.

" चल मग .. निघू ... तुही लवकर घरी जा ... नाहीतर अडकून पडशील ... " अमेय पावसाकडे पाहत बोलला.

" घरी काही काम नसेल तर ..... जाऊया का फिरायला ..... bike वरून ... " मयूरीने दबक्या आवाजात विचारलं.

" पावसाचे फक्त फोटो काढायला आवडतात मला. भिजायला नाहीच. मग ते सर्दी , खोकला , ताप ... कशाला हवे ते नसते ' ताप ' डोक्याला .... " ,

" चल ना .... एकतर आठवड्याने भेटतो आहोत .... तेही या सेमिनार मध्ये ... गेलोच नाही कुठे फिरायला..... प्लिज !! जाऊया ना .... मलाही कुठे आवडते भिजायला....आज वेळ आहे, जाऊया ना ... जास्त वेळ नको अगदीच १५ मिनिटे ..... प्लिज .... प्लिज .... प्लिज .... !! " मयूरीच्या मधाळ बोलण्याचा चांगला परिणाम झाला अमेयवर.

" चालेल ... चल ... पण जास्त नाही हा फिरायचे.... उगाचच आजारी पडलीस तर मला नावे ठेवशील. " अमेयने त्याचे सामान , कॅमेरा तिथेच सेमिनारच्या आयोजकांकडे ठेवायला दिले. ओळखीचे होते तेही. ठेवले सामान. bike सुरु केली आणि मयूरीला घेऊन निघाला.  


bike सुरु होती आणि यांच्या गप्पा ही .... आठवड्याने भेटत होते ना .... १५ मिनिटांसाठी बाहेर पडलेले , आता बरेच पुढे आलेले. समुद्रकिनाऱ्याच्या पाऊस अनुभवायला , अमेयने त्याची bike त्यादिशेने वळवली. छानच !! समुद्राचा धीर गंभीर आवाज .... त्यात मुरलेला थंडगार झोबणारा आणि वरून रिमझिम पाऊस ... अशी खमंग भेळ केलेली निसर्गाने ... अमेय सुखावला. मयूरीला दुरुनच काही दिसलं.

" ते बघ ... मला वाटते तिथे मक्याचे कणीस भाजत आहेत.. चल ना खाऊया... सॉलिड भूक लागली आहे मला... " अमेय तिचे सर्व ऐकायचा जणू... लगेच तिथे पोहोचला देखील. मस्त गप्पा मारत , मक्याचे २ - २ कणीस पोटात गेले सुद्धा. खाताना यांच्या लक्षात आलेच नाही कि पावसाचा जोर वाढलेला.

" निघूया घरी ... पाऊस चांगलाच कोसळतो आहे. " निघाले दोघे. bike जवळ आले आणि जोराची वीज कडाडली. मयूरीने अमेयला घट्ट मिठी मारली. अनपेक्षित होते ते. थोडावेळ दोघे तसेच पावसात. नंतर अमेय भानावर आला. मयूरीची मिठी सोडवली. तिनेहि " सॉरी " म्हटले. अमेयने bike सुरु केली आणि निघाले. पुन्हा एकदा वीज कडाडली आभाळात. मयूरी त्याला मागून घट्ट पकडून बसली. विभा अशी कधीच चिटकून , बिलगून बसत नाही, अमेयच्या मनात येऊन गेले.

" सॉरी यार ... मला या विजेची खूप भीती वाटते. अशीच बसून राहू का ... चालेल ना तुला... " ,

" एवढी घाबरतेस .... हाहाहा .... भित्री कुठली... " अमेय बोलला तशी मयूरी हसली. थोड्यावेळाने दोघेही एकमेकांच्या घरी पोहोचले , पण त्याच दिवसापासून दोघांना एकमेकांविषयी ... जास्त करून अमेयला तिच्या बद्दल काही खास वाटू लागलं.

आताही विजेचा अस्पष्ट असा आवाज त्याच्या कानी पडला. " त्या दिवशी सरळ घरी आलो असतो तर विषय पुढे वाढलाच नसता..... तरी काय .... या जर-तर च्या गोष्टी .... जाऊ दे .. " पावसाची सर आल्या पावली निघून गेली आणि पुन्हा विभाकडे जाण्यास निघाला. ५ मिनिटेच झाली असतील, जास्त पुढेही गेली नव्हती त्याची bike आणि पुन्हा पावसाची सर आली. करणार काय .... थांबला पुन्हा . " या पावसाचा ना असाच ताप असतो .... नुसता चिकटपणा .... चिखल ... सगळीकडे नुसतं ओलं ओलं ....  धड प्रवास सुद्धा करू देत नाही हा ... " मनातच पावसाला शिव्या घालत अमेय आडोशाला उभा होता.


१०-१५ पावलावर वडापावची गाडी , त्यावर त्याने कांदाभजी तळायला घेतलेली. वादळ येणार असले , तरी पोटातले वादळ आधी शांत करायला हवे , असे मानणारे ४-५ जण , गाडीच्या अवती-भोवती उभे राहून वडापाव - कांदाभजी वर ताव मारत होते. अर्थातच कांदाभजीचा खमंग सुवास अमेयच्या थेट मनात भरला. " एवढ्या सकाळी ... वडे - भज्या खात आहेत .... भूक तरी कशी लागते सकाळी सकाळी... " सकाळचे १० वाजत होते. तो म्हणाला खरा , पण त्याच्याही तोंडाला पाणी सुटलेले. नास्ता कुठे केलेला त्याने, विभा माहेरी गेल्यापासून नास्ता बंदच. कधीतरी सोसायटी खाली असलेल्या मिठाईवाल्याकडून सामोसा आणून खायचा . तोच नास्ता ... पण विभा सारखं कोणाला जमणार. असा पाऊस सुरु झाला कि कांदाभजी करायची ना ती... गुपचूप करायची. एकदम surprise देयाची मला . गरमा - गरम , कुरकुरीत कांदाभजी - वाफाळता , तिच्या हातचा चहा..... बाहेर पाऊस आणि मग खाण्यात रमलो कि गिटार घेऊन खिडकीपाशी बसायची...... वेडाच करून टाकायची ना ती... अमेयला खुद्कन असू आलं.



विभा - अमेयचे arranged marriage... दूरच्या ओळखीने दोघांचे लग्न जुळले. अमेय तसा यात न पडणारा. तो त्यावेळेस बँकमध्ये जॉब करायचा. काम एके काम. लग्नाचे वय झाले म्हणून लग्न करावे, यासाठी पहिलेच स्थळ बघायला गेला अमेय. वरचेवर बोलणी झाली. विभाने होकार कळवला, कारण अमेय आधीच बोलला होता  कि जी मुलगी मला पसंत करेल , तिला मी पसंत करिन. त्यावेळी अमेयने विभाला फारसे निरखून पाहिले नव्हते. मोबाईल वर काय ते बोलणे होयाचे. भेटणे असे नाहीच. तेव्हा नवरात्रीचे " दिवस " होते. अमेयला भारी आवड गरबा खेळायची. रोजच जायचा. अमेयला प्रत्येक दिवशी वेगवेगळ्या ठिकाणी गरबा खेळायला आवडायचे. विभाही गरबा खेळायला जायची पण तिच्या सोसायटी समोर असलेल्या मैदानात.

दसऱ्याच्या दिवशी , सकाळीच विभाने मोबाईल वरून अमेयला दसऱ्याच्या शुभेछया दिल्या. नेहमी सारखे बोलणे झाले. गरब्याचा विषय ओघाने निघाला.

" मी जाते कि गरबा खेळायला.... आमच्या सोसायटी समोर मोठे मैदान बघितले ना तू .... आमच्याकडे आलेला तेव्हा... तिथेच जाते मी... ",

" मला तर गरबा आणि दांडिया .... दोन्ही खेळायला आवडतात.... मी तर दररोज वेगवेगळ्या ठिकाणी जातो... मज्जा वाटते.. " ,

" गरबा खेळायला कि मुलींना बघायला जातोस ... " विभाने मजेदार टोमणा मारला. अमेयला आवडला टोमणा.

" तस समजू शकतेस... पण मी छान नाचतो हा ... बाकीच्या मुलांसारखा फक्त मुलींना बघत राहत नाही हा ... " दोघेही हसले. बोलणे झाले. दसऱ्याची पूजा झाली. संध्याकाळ होताच अमेय गरब्याची तयारी करू लागला. मित्र खाली bike घेऊन उभा होताच. त्यांचे आजचे जाण्याचे ठिकाण ही ठरलेले. अमेयच्या मनात काय आलं. त्याने मित्राला विभाच्या इथे जाऊ असे सांगितले. अमेयने रस्ता दाखवत मित्रालासुद्धा सोबत आणले. तेव्हा रात्रीचे ८ वाजत होते. गरबा ९ वाजता सुरु होणार अशी माहिती मिळाली. जास्त कोणी आलेले हि नाही. एक तास काय करावे , म्हणून त्याचा मित्र " मैदानात पाय मोकळे करून येतो " असे म्हणत निघून गेला. अमेय मात्र एका ठिकाणी उभा राहून त्या गेटमधून येणाऱ्या प्रत्येकावर नजर ठेवत होता. विभाला surprise देयाचे होते ना.  तो तरी तिथे किती वेळ उभा राहणार. अमेय अर्ध्या तासातच दमला. मित्राला शोधण्यासाठी तोही मग मैदानात फिरू लागला. आता तर बऱ्यापैकी गर्दी झालेली. नटून-थटून आले होते सर्वच. अमेय मित्राला शोधत शोधत मैदानाची एक फेरी मारून आला. " कुठे गेला हा... " म्हणत पुन्हा त्याच जागी येऊन उभा राहिला. घड्याळात पाहिले तर ९:१५ झालेले. मित्राला शोधण्याच्या नादात विभाचा विसरच पडला त्याला. नजर फिरवत मित्राला शोधत होताच, तीच त्याची नजर गेटमधून आत येणाऱ्या विभावर खिळली. सोबत २ मैत्रिणी होत्या.



अमेय तर बघतच राहिला. पहिल्या भेटीत दिसलेली विभा आणि आता समोर दिसणारी विभा , किती फरक. छान चुडीदार , नक्षीकाम केलेला पायघोळ झगा , असे काय म्हणता येईल ते , असे परिधान केलेलं. मोरपंखी रंगाचा तो ड्रेस , विभावर आणखीच खुलून दिसत होता. त्याच रंगाची ओढणी तिच्या गळ्याभोवती. दुरूनच तिच्या गळ्यातील सुंदर अशी मोत्याची माळ अमेयच्या नजरेत भरली. त्यालाच शोभेसे असे कानातले डूल आणि हातात नाजूक अश्या बांगड्या. कपाळावर बरोबर मध्यभागी एक लहानशी चंद्रकोर बिंदी... मेकअप शिवायच होती ती, तरी इतकी सुंदर .... मैत्रीणी सोबत ती गप्पा मारत अमेयच्या अगदी बाजूने चालत गेली. तिने लावलेल्या सुगंधी अत्तराचा गंध अमेयच्या नाकात शिरला आणि एकंदरीत तिला बघून वेडा झालेला तो , आता पहिल्यांदा कोणाच्या तरी प्रेमात पडला. तीच वेळ होती, अमेयला पहिल्यांदा कोणी इतके आवडले होते. बोलता बोलता विभा त्या गर्दीत मिसळून ही गेली. नजरेआड झाली तसा तो भानावर आला. अमेय टाचा उंचावून तिला शोधू लागला. एव्हाना गरबा सुरु झालेला , त्याचबरोबर खूप गर्दीही वाढत चाललेली. विभा कुठेच दिसतं नव्हती.


तिला शोधतच अमेय फिरत होता. मध्ये मध्ये तिचे 'दर्शन' होयाचे, लगेच गर्दीत गायब. गरबा खेळायचे सोडून अमेय तिलाच शोधत फिरत होता. होणारी बायको असली तरी अमेय प्रथमच इतका उतावीळ झालेला. खरं तर , हे सर्व पहिल्यांदाच अमेयच्या बाबतीत घडत होते. विभा त्याला त्या गर्दीत दिसत तर होती , पण जवळ जाई पर्यंत दुसरीकडे निघून गेलेली असायची. शेवटी दमून तो गर्दीतून बाहेर आला. कपाळावरचा घाम पुसला. आणि तिथूनच विभाला शोधू लागला.

" भेटली का .... जिला मघापासून शोधतो आहेस ती ..." अमेयच्या मागून आवाज आला.

" नाही ना ..... क्षणभर दिसते आणि लगेच नजरेआड होते. शोधावे तरी कसे... " अमेय अजूनही विभाला शोधत होता. मागे न बघताच त्याने उत्तर दिले.

" ती एक म्हण ऐकली आहे का ... काखेत कळसा, गावाला वळसा... " मागून पुन्हा कोणीतरी बोलले.

" काय ...... कळले नाही मला ... " अमेय मागे बघत बोलला. मागे विभा ....हसत त्याकडे बघत होती. केव्हढ्याने दचकला अमेय. गडबडला... हातातल्या दांड्या उडाल्याच. विभाला केवढे हसू आले त्याची तशी स्थिती पाहून.

" म .... मी .... त.... ते ..... ब ... शो ... " अमेयला तिच्याशी धड बोलताही येतं नव्हते.

" हि कोणती भाषा ...   म .... मी .... त.... ते ..... ब ... शो ..  मला नाही कळत हि भाषा... " विभाच्या या वाक्यावर अमेयला हसू आलं. सावरला तो.

" तुला तर मी खूप आधीच बघितले होते. तू बोललास ना ... चांगला गरबा खेळतो मी , कसा खेळतोस ते बघायचे होते.... झाला असेल ना तुझा गरबा खेळून ... " विभाने हसतच त्याला टोमणा मारला.

" हो ना .... झाले नाचून .... किती वेळ नाचवलेस ... घाम काढलास अगदी... लग्नाआधीच इतकं नाचवलेस , लग्नानंतर काय होईल , देव जाणे ... " अमेय बोलला तसे दोघेही हसू लागले. arranged marriage चे love marriage मध्ये असे रूपांतर झाले.


अमेयला क्षणात सर्व आठवलं. पाऊसही थांबलेला , वाऱ्याने चांगलाच जोर धरलेला. वादळ जवळ येतं होते. रस्त्यावर एक वेगळीच शांतता होती. रस्त्यावर वर्दळ नव्हतीच. अमेयने bike वरचे पाणी पुसले. शेजारून एक टेम्पो त्याच्याच धुंदीत गेला. मोठ्या आवाजात लावलेली गाणी , साहजिक अमेयचे लक्ष वेधले त्याने. कानावर गाणे आले.

" देर ना हो जाए ,कहीं देर ना हो जाये...... आजा रे, के मेरा मन घबराए...... " अमेय तो टेम्पो नजरे आड होईपर्यत त्याला बघत होता. विचार आला मनात..

" हो .. हो ... लवकर निघायला हवे .... पाऊस पुन्हा येण्या आधी विभाकडे पोहोचू .... " पुढल्या १५ मिनिटात अमेय विभाच्या सोसायटी बाहेर होता. पावसाने बराच काळोख केलेला. थंड वाराही आता सोबत करत होता भरलेल्या पावसाला. विभाचा फ्लॅट समोरच, अगदी सोसायटीच्या गेटसमोरच. bike वरून उतरला. पाठीला गिटार लावली. खास विभासाठी आणलेली त्याने. हलके हलके पावले टाकत विभाच्या दारासमोर येऊन उभा राहिला. दाराची बेल वाजवायची हिंमत होत नव्हती. तरी आत जावेच लागणार. शेवटी बेल वाजवली त्याने. काळजातली वाढलेली धडधड त्याला स्पष्ठ जाणवत होती. विभाला भेटणे खूपच गरजेचे आहे. तिच्या वडिलांचा खास राग अमेयवर. त्यांनीच दार उघडले तर... काय बोलू आपण ... काही बोलू शकू का .... अमेय हेच विचार मनात घोळवत तिथे उभा होता. कोणीतरी दार उघडलं. " पप्पा .... इतका वेळ कुठे राहिलात .... पाऊस बघा .... " विभा दरवाजा उघडत बोलली पण तिचे बोलणे अर्धवट राहिले. अमेयला बघून पुढे बोलू शकली नाही. अमेय सुद्धा तिच्या कडे बघत उभा होता. अगदी दुसऱ्या भेटीत जसे एकमेकांना बघत होते , तसेच आताही उभे राहिलेले.

" आत नाही बोलावणार का मला ... येऊ शकतो ना आत... " अमेय बोलला. विभा भानावर आली.

" हो ..... हो .... ये ... ना .... आत.." विभा त्याला आत घेऊन आली. अमेय सोफ्यावर बसला.

" पाणी आणते थांब ... " म्हणत विभा आत पळाली.

अमेय घर न्याहाळू लागला. एका कोपऱ्यात असलेल्या खिडकीपाशी रेडिओ सुरु होता. सकाळी रेडिओ ऐकायची अमेयचीच सवय विभाला लागलेली. छान वाटलं अमेयला. विभाला घर सजवायची आवड होती, तिनेच सजवले असणार , अमेय मनात बोलला. अमेयने कानोसा घेतला, विभाचे आई-वडील घरात नाही वाटते. मघाशी ही दार उघडताना " पप्पा उशीर केलात " असंच विभा बोलली. अमेय विचार करत होता , तर विभा पाणी घेऊन आली. गटागटा पाणी पिऊन टाकले. ग्लास खाली ठेवला.

आता !!.....

काय बोलावे तेच कळेना दोघांना . विभा तिच्या ओढणीशी उगाचच बोटांनी खेळत होती. अमेयच बोलला मग.

" कशी आहेस विभा .... !! " ,

" कशी दिसते तुला ... " विभाने लगेचच विचारलं . अमेय पुढे काही बोलू शकला नाही कि विचारू शकला नाही. अमेयने आणलेली गिटार , विभाचे लक्ष गेले त्यावर.

" तुझी गिटार ..... विसरलीस तू .... घाईत निघालीस ना ... येताना घेऊन आलो... ",

" विसरली नव्हतीच मी ..... " अमेयला विभाने पुन्हा निरुत्तर केले. अमेय पुन्हा गप्प झाला. पुढे विभाने त्याला विचारलं,

" वाळलास तू ...जेवत नाहीस का वेळेवर ... " ,

" कधी आईकडे जाऊन जेवतो , घरी स्वतःहून करायला कंटाळाच करतो मी... कधी कधी न जेवताच झोपी जातो... ",

" इतकं काम करतोस .... कि वेळेचं भान रहात नाही... " त्यावर जरासं हास्य दिसलं अमेयच्या चेहऱ्यावर ...

" काम नाही ...... मन लागत नाही त्या घरात .... तू गेल्यापासून... " अमेय पट्कन बोलून गेला. खरच !! विभा गेल्यापासून अमेय फारच कमी खायचा. विभाला भरून आलं.

" गिटार देण्यासाठी आलास ... " ,

" नाही ..... तुझ्या पप्पांनी बोलावलं होते. कुठे आहेत ते .. " ,

" मम्मी - पप्पा मॉर्निंग वॉक साठी गेले आहेत. पाऊस पडतो आहे ना मध्ये मध्ये ..... थांबले असतील कुठेतरी ..... पण तुला इतक्या सकाळी भेटायला बोलवलं ... कशाला .. " विभाने विचारलं. बाहेर कमालीच काळोख पसरत चालला होता.

" परवा बोलले कि रविवारी डिवोर्सचे पेपर्स घेऊन ये.. त्यासाठी .... " अमेय पुढे बोलू शकला नाही. कारण त्याने विभाच्या डोळ्यात पाणी बघितले.

" वारा सुटला आहे खूप ..... खिडकी बंद करून येते ... " विभा काहीतरी बहाणा करून त्याच्या समोरून उठली. आणि खिडकी जवळ आली. तिला वाईट वाटले हे अमेयला कळलं.

" थांब विभा ..... " अमेयही तिच्या मागोमाग. " मला नाही गमवायचे तुला. डिवोर्सचे पेपर फक्त कारण आहे. माझी चूक तेव्हाच कळली जेव्हा तू सोडून इथे आलीस. किती try केले तुला भेटायला, तुझ्याशी बोलायला.... तुझ्या समोर यायला लाज वाटायची आणि तुझ्या पप्पानी बोलूच दिले नाही. तुझ्या आईशी तेवढे नीट बोलणे होते. खरच विभा ... नाही गमवायचे तुला. " विभा आता रडू लागली.

" मग .... इतके महिने ...... एकदा तरी आलास का भेटायला .... आज , एव्हडे वादळ येते आहे .... तेव्हा आलास ... जराही काळजी नाही स्वतःची... आणि किती बारीक झाला आहेस ... मी गेली म्हणून काय झालं .... जेवायचे ना पोटभर... " विभा रडतच बोलत होती. अमेयचे डोळेही पाणावले.

" कसा जेवू .... चवच निघून गेली माझी... चल ना विभा .... चल ना घरी... ते घर तुझी वाट बघते आहे.... " अमेय बोलत होता. विभा त्याच्या गालावरून हात फिरवत होती. प्रेम हे असेच असते. दोघानी एकमेकांचे डोळे पुसले.

शांत झाले दोघे. " फोटोग्राफी करत नाहीस हल्ली. तुझ्या social network वर गेल्या काही महिन्यापासून एकही फोटो टाकला नाहीस तू ... " विभा...

" मनच लागत नाही, ती नजर कुठेतरी हरवून गेली आहे. तुझ्या येण्याने सर्व काही ठीक होईल. येशील ना सोबत ... तुला सोबतच नेणार आहे मी. " अमेयच्या या बोलण्यावर हसली विभा. पण तिचे ते हसू फारच क्षणिक ठरले. विभाला मयूरी आठवली. अमेयला तिने थेट प्रश्न केला.

" आपल्या दोघात आलेल्या तिसऱ्या व्यक्ती मुळे आपल्यात दुरावा आला. तिचा प्रश्न तर अजूनही तुझ्या आयुष्यात असेल ना .... माझ्या येण्याने पुन्हा प्रश्नचिन्ह उभे राहील तुमच्या दोघात... " अमेयने हात जोडले.

" नाही नाही विभा ... हात जोडून सांगतो... खरच .... ती नाही आता माझ्या कोणत्याच गोष्टीत... आणि पुन्हा कधीच ती माझ्या आयुष्यात येणार नाही , किंवा अशी चूक पुन्हा नाही .... कधीच नाही.... वचन देतो तुला... " विभा काही बोलली नाही...

" पण पप्पाना कसे समजावशील.... " विभाने विचारलं.

" आधी सांग ... प्रेम आहे ना माझ्यावर ... " अमेयने उलट प्रश्न केला. विभाने त्याचे हात हातात घेतले...

" खूप ... खूप प्रेम करते तुझ्यावर ... घर सोडून आली तरी तुझाच विचार... मम्मी सांगायची ना तुमचे फोनवरचे बोलणे... रडायचा तू बोलताना ... तेही सांगायची... का वागलास असा तू .... मला नाही सोडायचे होते तुला .... " दोघांनी एकमेकांना घट्ट मिठी मारली. थोडावेळ तसाच गेला.

सावरले दोघेही. " चहा ठेवू का ... " विभाने विचारलं.

" हो हो .... चालेल ना .... तुझ्या सोबत तुझ्या हाताचे जेवण , चहा ... खूप मिस केले मी. टोपभर चहा केलास तरी चालेल.... " अमेयच्या बोलण्यावर विभा हसतच किचन मध्ये गेली. अमेय खिडकीपाशीच उभा होता. चहा उकळत ठेवून विभा काहीतरी घेऊन बाहेर आली.

" हे बघ ... तुझी आठवण म्हणून तुझे डेनिमचे जॅकेट सोबत घेऊन आलेली मी... " विभा त्याला जॅकेट दाखवत म्हणाली.

" अगं ते .... " अमेय पुढे बोलणार तोच विभाचे आई-वडील आले. अमेयला बघून तिचे पप्पा संतापले.

" एवढ्या लवकर आलास ..... १०:३० च वाजत आहेत... एव्हडी घाई झाली आहे का तुला डिवोर्सची.... " ,

" तस नाही पप्पा... " पुन्हा त्यांनी अमेयला मधेच थांबवले.

" पप्पा अजिबात बोलायचे नाही.... " ,

"ok ... ok ... सर , माझे ऐकून घ्या... मी विभाला भेटण्यासाठी आलो फक्त... तिच्याशी बोलायचे होते मला.... " ,

" तिच्याशी बोलायला इथे बोलावले नाही.... डिवोर्सचे पेपर्स आणलेस का .. " विभाचे वडील ऐकायला तयारच नव्हते.

" अहो ... त्याचे ऐकून तर घ्या .... काय बोलतो ते बघा .. " विभाची आई बोलली.

" चूप बस्स तू ... या अश्या मुलींना फसवणाऱ्या माणसाला तर घरातही घेऊ नये कोणी.. " अमेयला याचा राग आला पण स्वतःला त्याने शांत केले.

" पप्पा ... सॉरी !! सर .... चूक झाली .... मान्यही केले. आणि त्याचा पश्चाताप सुद्धा होतॊ आहे. मला विभाला नाही सोडायचे. प्लिज ... !!! ऐकून तर घ्या.. तिला पुन्हा कधीच त्रास होणार नाही... " ,

" आणि झालेला त्रास ... तो विसरून जायचे का आम्ही..... विभाने.... ते काही नाही ... डिवोर्सचे पेपर्स दे आणि चालता हो माझ्या घरातून .... ",

" अहो सर .... पण तिला तरी विचारा .. तिच्या मनात काय आहे ते ... बोल विभा... " अमेयने विभाकडे पाहिलं.

" पप्पा .... मला नको आहे डिवोर्स... त्याच्यावर माझा पूर्ण विश्वास आहे... मीही त्याला माफ केले आहे .... नका ओरडू त्याला... " विभा बोलली. पण तिचे वडील रागातच.

" तू तर बोलूच नकोस .... त्याच्यावर विश्वास ठेवूनच लग्न लावून दिले होते , काय केले याने ..... चांगला जॉब सोडून घरी बसला होता. तू मदत केलीस म्हणून ..... आताही काय केले तुझ्याशी त्याने .... दुसरी बाई आणणार होता ना घरात ... " विभाला ओरडले. आता अमेयकडे बघत म्हणाले. " ये ... तू .... पेपर दे .... आणि निघ .... "

अमेयने त्याच्या बॅगमधून पेपर बाहेर काढले. बॅग उघडताच आत ठेवलेल्या मोगऱ्याच्या गजऱ्याने आपले अस्तित्व दाखवले. सुगंध दरवळला. अमेयने विभासाठीच आणलेले ते , बोलता बोलता विसरून गेला. विभाच्या वडिलांनी पेपर निरखून बघितले.

" हे काय ... अडाणी आहेस का ... सही करून आणायला सांगितले होते ना ... एकही केली नाहीस.... ",

" नाही केली सही .... आणि करणार हि नाही.. एवढं वाटते ना ,.... तर आधी विभाला सही करायला सांगा .... तिला मी नको आहे हेच मान्य करीन. तिने सही केली तरच मी सही करीन ... " इतकं बोलून अमेयने बॅग उचलली आणि घराबाहेर आला.  



बाहेर सोसाट्याचा वारा ... संध्याकाळी ७ वाजता होणारा काळोख ... सकाळीच झालेला. वादळ आणखी जवळ आले वाटते , अमेय वर आभाळात बघत होता. विभाही दारात आली. तिथे खिडकीपाशी सुरु असलेल्या रोडिओ वर छान गाणे लागले.

" मेरा कुछ सामान......  तुम्हारे पास पड़ा हैं, सावन के कुछ भीगे भीगे दिन रखे हैं..... " गाणं ऐकून अमेयला गजऱ्याची आठवण झाली.

" तुझ्यासाठी आणलेले... तुला आवडतात ना.... घे .... " विभाने ओंजळीत घेतले. पुन्हा पाणावले डोळे. तिलाही काही आठवलं. ते डेनिमचे जॅकेट बाहेर आणले तिने... " भिजत जाणार का .... " विभा पुढे काही बोलणार इतक्यात तिच्या वडिलांनी तिला जोराने हाक मारली. विभा रडतच आत गेली. तिच्या वडिलांनी त्याच्या समोरच दरवाजा धाड्कन बंद केला. अमेय थोडावेळ थांबला. विभाची वाट बघत. त्याला अपेक्षा होती, विभा येईल म्हणून.... आलीच नाही ती. एका चुकीची एवढी मोठी शिक्षा मिळेल असे वाटले नव्हते त्याला. विभा नाही माफ करणार , माफ केले तरी तिच्या वडिलांच्या पुढे जाईल असे नाही वाटत.. तिचे वडील आम्हा दोघांना वेगळे करूनच राहतील आता, असा विचार मनात घर करू पाहत होता. वारा प्रचंड वेगाने वाहत होता. अमेयने bike सुरु केली. पुन्हा एकदा त्याने मागे वळून पाहिलं. विभा आलीच नाही.... निघाला शेवटी.


डोळ्यात पाणी घेऊनच निघाला. १० मिनिटात पावसाने सुरुवात केली. पावसाचा तसाही कंटाळा करणारा अमेय , भिजणार नव्हताच. आता तर गिटारही नव्हती सोबतीला. कॅमेरा बॅगमध्ये सुखरूप होता. पावसाच्या पाण्याने भिजण्याचा काही प्रश्न नव्हता. तरी अमेय थांबला. पाणावलेल्या डोळ्यांनी त्याला पुढचा रस्ता अस्पष्ठ दिसत होता. bike एका बस स्टॉप पाशी उभी करत तिथेच जाऊन बसला. जोराचा पाऊस. अमेय पाऊस बघत बसला. अंगावर शिरशिरी येतं होती. त्यात विभाच्या आठवणीही गडद होऊ पाहत होत्या. त्या आठवणी त्याला आणखीच भावूक करत होत्या. पावसाचा जोर आणखीच वाढला. त्या बस स्टॉपच्या मागे असलेल्या चहाच्या टपरीवर रेडिओ सुरु होता. " कमाल आहे... आज सर्वाना सकाळीच गाणी ऐकायची आहेत का ... .. " मनात म्हणत कोणते गाणे लागले आहे ,ते ऐकण्याचा प्रयत्न करू लागला. सुरु असलेले गाणे त्याच्या आवडीचेच....

" लगी आज सावन की फिर वो झड़ी है........ " खास आवडीच्या मोजक्या गाण्यातले हे एक ..... पण आज ते गाणे ऐकून त्याच्या मनात भलतीच कालवाकालव झाली. नकोच ऐकायला ते गाणे... अमेय डोळे मिटून बसला. अचानक त्याला कोणीतरी रडते आहे , असा भास झाला.



त्याने बघितले , त्याच्याच पायाजवळ कुत्र्याचे एक लहान पिल्लू , स्वतःच्या अंगाचा गोळा करून बसलेले... पूर्ण भिजलेले ... थंडीने कुडकुडत होते... त्याच्याच रडण्याचा आवाज तो. अमेयने त्याला उचलून घेतले. अंगावरच्या डेनिमच्या जॅकेटची आठवण झाली. विभाला सांगायला विसरलो... जॅकेट माझे असले तरी ते मयूरीने गिफ्ट म्हणून दिलेले. तीची काहीच आठवण नको होती त्याला. जॅकेट अंगावरून काढले, त्या लहानग्या पिल्लाला अमेयने जॅकेट मध्ये गुंडाळले. थंडी कमी झाली त्याची. अमेयने पावसाकडे पाहिलं. विभा निघताना बोलली होती , " भिजत जाणार का ... " तिचे ते शब्द आठवले त्याला. बसल्या जागेवरून उठला. पावसाकडे पाहत म्हणाला,

" सकाळ पासून मला भिजवायचा प्रयत्न करतो आहेस ना ..... घे .... भिजव किती ते ... बघूया आधी कोण थकते ते ... तू कि मी ... " अमेय पावसात येऊन उभा राहिला. पाठीवर बॅग लावली. bike वर येऊन बसला. त्या पिल्लाकडे पाहिले एकदा , आता ते पिल्लू जॅकेटमध्ये छान बसलेले, चांगलीच ऊब मिळत होती त्याला.

अमेय किंचित हसला त्याला बघून.... लगेच विभाचे शब्द पुन्हा आठवले त्याला.... " भिजत जाणार का .... " विभाला काय बोलू आता.... कसे समजावू तिला .... अश्या आडोशाच्या काय फायदा .... घरचं गळते आहे माझे ... ती गेल्या पासून ... अमेयने पावसात सुद्धा येणारे अश्रू पुसले ओल्या हातानेच. घरी तरी कसा जाऊ .... काय राहिले आहे आता तिथे.... bike सुरु करून वेगळ्याच दिशेने निघून गेला. कदाचित ...... फाटलेले आभाळ जोडायचे होते .... त्यालाच... !!


============================= क्रमश:===================









Friday, 19 June 2020

" वादळ..... !! " ( भाग १ )


" भरून भरून.........  आभाळ आलंय ,  भरून भरून........." अमेयने रेडिओ लावला तसे पहिले गाणे हेच लागले. रविवारची संथ सकाळ, अमेय नेहमी सारखाच सकाळी लवकरच जागा झालेला. जागा झाला कि सर्वात आधी रेडिओ लावायची सवय , या आधुनिक युगात रेडिओ ऐकणारा निराळाच व्यक्ती, त्यातूनही FM वर लावणारी मराठी गाणी जास्त आवडीची. हे गाणं लागलं आणि अमेय सुखावला.

" हम्म .... पावसाळा सुरु होतो आहे वाटते... जून महिना लागलेला दिसतो ... " त्याचे आजकाल लक्ष नसायचे , कोणता दिवस , कोणता महिना ... कश्यात काही नाही. खिडकीजवळ जाऊन बाहेर आभाळात पाहिले त्याने.

" पावसाचा एक साधा काळा ढग सुद्धा नाही... आणि यांनी गाणी लावायला सुरुवात केली. कोणीतरी जाऊन सांगावे यांना .... बाबांनो ... धीर धरा अजून , पाऊस आला कि लावा पावसाची गाणी. " स्वतः बोलून स्वतःशीच हसला.



खिडकी तशीच उघडी ठेवून तो दिवसाच्या तयारीला लागला. अंघोळ वगैरे उरकून फ्रेश झाला. " थोडा चहा टाक गं .... " अचानक बोलून गेला. पुढच्याच क्षणाला त्याला आठवलं कि आपण घरात एकटे आहोत. हल्ली असाच एकटं बडबडायाची सवय लागली होती त्याला. तसाच ते ओले केस पुसत तो किचन मध्ये आला. गॅसवर एका भांड्यात पाणी उकळत ठेवले. साखर टाकली , त्याला हवी तितकीच. चहा म्हणजे अमेयचा जिव्हाळ्याचा विषय. चहा तयार होयाची वाट बघत होता. अचानक खिडकीतून जोराचा वारा आत शिरला. चहा पावडर पाण्यात टाकली तेवढयात.


खिडकीचे दारे लावून घेऊ म्हणून खिडकीपाशी आला. फ्लॅट मध्ये राहत असला तरी खिडकीला त्याने खास बनवून घेतलेली लाकडी दारे, लावून घेतलेली . रेडिओ वर गाणी तशीच सुरु होती....

" आला-आला वारा.....  संगे पावसाच्या धारा..... , पाठवणी करा सया निघाल्या सासुरा.....    " खिडकी बंद करायला आलेला अमेय , थंड वाऱ्याच्या स्पर्शाने तिथेच रेंगाळला. तसाच त्या खिडकीतून येणाऱ्या वाऱ्यात सामील झाला. चेहऱ्याला होणार तो थंड स्पर्श त्याला तिथून जाऊ देत नव्हता. किंबहुना त्याला तिथून जायचे नव्हते.

काही आठवलं त्याला .... लख्ख आठवलं. " काही गोष्टी विसरायचा असतील ना .... हे मन ... हे साले मन पण ना ...टोचत राहते सारखे... नुसतं टोचत राहते. अगदी डोळ्यात पाऊस साठेपर्यंत .... टोचत राहतात आठवणी.... " अमेय मनाशी भांडत होताच , घरभर पसरलेला चहाचा सुगंध त्याच्या नाकात शिरला. वाफाळलेला चहा त्याने मोठ्या कपात ओतला. दूध हळू हळू ओतत , त्याला चहाचा हवा तसा रंग येईपर्यंत दूध त्यात ओतले. सकाळीच येणारा पेपर वाचत चहा घेयाची सवय . पण आज त्याचा खिडकीशी याराना वाढलेला. चहा घेऊन तिथेच आला पुन्हा. चहाचा पहिला घोट घेणार होताच , तोच रेडिओ वर " breaking news " आली. " एक मोठ्ठ वादळ शहराच्या दिशेने सरकते आहे. " पुढचे काही ऐकण्या आधीच त्याने रेडिओ बंद करून बाजूला ठेवला.

" हम्म .... पाऊस सुरु झाला नाही आणि वादळं यायला लागली. " स्वतःच्याच विचारात. थंड वाऱ्याचा जोर आणखी जरा वाढलेला जाणवला त्याला. खिडकीतून दिसणारे बाहेरचे जग ... चहाच्या प्रत्येक घोटासोबत स्वतःमध्ये सामावून घेऊ लागला.

" गेल्या पावसाळातली भेट आमची... नाही नाही .... पावसा आधीची ओळख .... तीही फोटोग्राफर ..... नावालाच फोटोग्राफर.... एका फोटोग्राफीच्या सेमिनार मध्ये ओळख झालेली. तशी ती नवखीच. तिच्याशी असे खास काही आकर्षण नव्हते सुरुवातीला. सेमिनार मध्ये आलेल्या पैकी एक ... अशीच ओळख... आणि तसेही माझी बायको तिच्या पेक्षा जास्त देखणी. त्यामुळे खास करून मुलींशी असे मुद्दाम बोलणे नाहीच माझे... हा .... तिच्यात काही तरी नक्कीच वेगळे होते. त्याशिवाय का तिच्याकडे आकर्षित झालो मी.. "

वाऱ्याचा जोर किंचित वाढलेला. सोसायटी खालीच असलेल्या मिठाईच्या दुकानात शेवया तळल्या जात होत्या. येणाऱ्या वाऱ्यासोबत तोही सुगंध अमेयच्या घरात पसरला.

" मुकुंदाने शेवया करायला घेतल्या वाटते... काही म्हणा .. चव आहे त्याचा हाताला.. तशी आमच्या " हिच्या " हाताला सुद्धा चव आहे. चहा तर तिनेच करावा. पाहता पाहता २ कप संपून टाकायचो. " अमेयला बायकोची आठवण आली. समोरचा पिंपळ , पानांची सळसळ करत माझ्याकडेच पाहतो आहे , असे क्षणभर अमेयला वाटले.

" सोबत हवी होती अजून तिची. तरी तिचे बरोबर होते म्हणा , घरात लग्नाची बायको असताना , ४ वर्षाचा सुखी संसार असताना ..दुसऱ्या कोणाचा विचार मनात आणणेही पापच .... तस तिने आधीही माझ्या खूप चुका पोटात घातल्या. लग्न झाले आणि ४ महिने जॉब सोडून या फोटोग्राफीच्या मागे लागलो. त्यातले २ महिने असाच घरात बसून, एक शब्द बोलली नव्हती मला. स्वतः काम करून माझेही पोट भरायची. जोपर्यत फोटोग्राफी करून पैसे कमावले नाहीत , तोपर्यत या बेकार माणसासोबत छान जमवलं तिने..... दुसरी बाई ... मुलगी... हि तर अक्षम्य चूक होती ना .. " अमेय मनात बोलत होता. कपातला चहा मात्र येणाऱ्या थंड वाऱ्यासमवेत थंड होत होता.  


रविवारची सकाळ , रस्त्यावर गर्दी असायची .. आज कमीच होती. त्याच्या घरातून समोरच असलेला मासळी बाजार दिसायचा. आणि बाहेर बसणारे भाजीवाले. रविवार म्हणजे जास्त गर्दी होणार दिवस. अमेय तिथूनच भाजी घेऊन यायचा.

" आज फारशी गर्दी नाही. वादळाला घाबरले वाटते सर्व. " अमेय त्याच दिशेने पाहत होता.

" हिला फारच आवड जेवण करायची. बरेच दिवस झाले ... दिवस कुठे ... महिने झाले ... तिच्या हाताचे खाऊन ... " तो मासळी बाजार आता कुठे सुरु होत होता. अमेयला नॉनव्हेज आवडायचे खास करून. " नेहमीच माझ्याच आवडीचे जेवण असायचे, करायची ती.. किती आठवणी काढू तिच्या... रागावूनच गेली. शेण खाल्लेलं ना मी... आईही , अश्याच शब्दात बोलली होती मला... आणि आज ... divorce चे पेपर घेऊन बोलावले आहे तिच्या वडिलांनी.... किती माफी मागितली तिची... रागात होती तरी जाताना वाईट वाटलेले तिला... कळले होते मला. " जोराचा वारा खिडकीला आदळून आत शिरला....

" कदाचित हे येऊ घातलेलं वादळ ... तिच्या आणि माझ्या वेगळे होण्यात बाधा आणत असावे. " घड्याळात पाहिलं तर सकाळचे ९ वाजत होते .

" निघू का .... एवढ्या सकाळी .... तेही रविवारी, सुट्टीच्या दिवशी , इतक्या लवकर जायला नको. किंवा आज नकोच जायला... उद्या घरी येताना जाईन ... " अमेयने कपात पाहिलं तर चहा बाकी होती अजून. थंड झालेली चहा. अमेय चहा ओतून देण्यासाठी पुन्हा किचन मध्ये आला. किचन मधल्या खिडकीतून आभाळाचा एक छान तुकडा दिसत असे. त्या किचन मधल्या खिडकीत अमेय - विभाने बराच काळ व्यतीत केला होता.


" विभा " .... अमेयची बायको. जानेवारीच्या २ऱ्याच तारखेला दोघांचे जोराचे भांडण झालेलं. कारण ..... कारण अमेयची मैत्रीण... close friend म्हणा. तिच्यावरून आधीही लहान भांडणे झालेली. पण त्यादिवशी भांडणाचे कारण मोठे आणि खर्चिक होते. विभा साधी सरळ मुलगी. अमेयचे arrange marriage. खूप प्रेम बायकोवर. तरी आपल्या संसारात कोणी परका तिसरा व्यक्ती नको होता विभाला. अमेय तिच्यावर बराच खर्च करायचा . अर्थात त्याने कमावलेल्या पैशाचे गणित विभाने कधीच विचारले नाही. शिवाय अमेय त्या close friend वर किती खर्च करतो ते माहित होते विभाला. मूग गिळून गप्प राहायची. आधी अगदी नजर लागावी अशी अमेय-विभाची जोडी. पूर्ण सोसायटी मध्ये यांच्यासारखी गोड जोडी नव्हती. अमेयला कधी कधी स्वतःच्या भाग्यावर गर्व वाटायचा, कि इतकी सुंदर व्यक्ती माझ्या आयुष्यात आली. made for each other जणू . पण अमेयला काय झाले, अगदी दुसरीच्या मागे लागला. १ जानेवारीला सोन्याचा मोठा किमती दागिना गिफ्ट केला तिला आणि विभाचे डोके आणखी फिरले. डिसेंबर पासूनच या दोघांत जरा धुसफूस सुरु होती. त्यात तेल ओतायचे काम स्वतः अमेयनेच केले.

जोराचं भांडण झाले. अमेय रागात काही-बाही बोलून गेला. विभा आतून खूप दुखावली. तिचे सर्व सामान भरले आणि माहेरी निघून गेली. अमेयचा राग २ दिवस तसाच होता. डोकयात काय सुरु होते त्याच्या , त्यालाच माहित. त्या रागातच त्याने त्या जवळच्या मैत्रिणीला लग्नाची मागणी घातली. सुरुवातीला तिला हा " joke " वाटला. परंतु अमेयने seriously विचारलं तेव्हा तीही गंभीर झाली. " मित्र म्हणूनच ठीक आहोत... " असे ऐकल्यावर अमेयचा पारा आणखी चढला. तिथेही भांडण. शेवटी अगदी तोंडावर नकार देऊन तीही तडतडत निघून गेली. अनपेक्षित होते ते अमेय साठी. पुढल्या २ दिवसांनी राग शांत झाल्यावर अमेयचे डोके ठिकाणावर आले. दोघींची आठवण सातत्याने येत होती. जास्त करून विभाची. " तिची काय चूक होती यामध्ये . चुकलो तर मीच.. इतका का चुकलो मी .... कळलंच नाही. " अमेय त्या खिडकीतून दिसणाऱ्या आभाळाच्या तुकड्याकडे पाहत होता. आताशा कुठे सकाळ होत होती. आणि आभाळ ढगांनी भरायला सुरुवात झालेली.

" खरच वादळ येते आहे... हवामान खाते सुधारले वाटते... अंदाज बरोबर लागला म्हणायचा. " अमेय स्वतःशीच हसला. अमेय आधी बँकमध्ये काम करायचा. अचानक फोटोग्राफीने डोकयात शिरकावं केला. लग्नानंतर फोटोग्राफीच्या मागे हात धुवून लागला. अर्थात जे करायचा ते अगदी मनापासून. काही महिन्यातच तो छान फोटोग्राफी शिकला. छानच असायचे त्याचे फोटो. त्यातून हे असे पावसाळी फोटो छान असायचे. पण त्याने काय पोट भरणार, काहींनी त्याचे प्रदर्शन भरवण्याचा सल्ला दिला. विभाकडून काही पैसे " उसने " घेऊन एक प्रदर्शन भरवले. प्रदर्शनाचे पहिले २ दिवस रिकामेच गेले. तिसरा दिवस खास होता. त्यादिवशी खूपच गर्दी झालेली, शिवाय २ फोटोही विकले गेले. तिथून सुरु झाले. पुढल्या २ दिवसात सर्व फोटो विकले गेले. त्या गोष्टीने अमेयचा आत्मविश्वास वाढला. पुढल्या महिन्यात सुद्धा आणखी एक प्रदर्शन भरवले त्याने. २ दिवसातच अमेय पुन्हा " श्रीमंत " झाला.

मग काय !! अश्या लोकांना फेमस होयाला वेळ लागतो का ... दर २ महिन्यांनी अमेय असे प्रदर्शन भरवायचा, सर्वच फोटोग्राफ विकले जायचे. तेही मोठ्या किंमतीला. फेमस झाला तस फोटोग्राफीच्या सेमिनारला बोलवणे यायचे. नवीन फोटोग्राफरना मार्गदर्शन करावे म्हणून अमेयला बोलवायचे. जॉब पेक्षाही जास्त कमाई होत असे. शिवाय त्याला वाटेल तसे जीवन तो जगू शकत होता. विभा ही खुश. लग्नानंतर अमेय जॉब सोडून भलतंच काही करत होता , हे तिच्या आई-वडिलांना आवडले नव्हते. तरी विभा अमेयच्या पाठी खंबीर उभी राहिली. तिचा तिच्या नवऱ्यावर विश्वास होता. तसं बघावं तर विभा होती म्हणूनच अमेय इतकी मोठी मोठी यशाची पावले टाकत होता. फक्त एका वळणावर तो चुकला. विभाने फक्त घर सोडलेले , मनात मात्र मीच असणार हे अमेयला माहित होते. विभाच्या वडिलांनी divorce चा निर्णय लादलेला.


भांडण होऊन ६ महिने झाले. ना अमेय विभाकडे गेला , ना विभाकडून कोणी अमेयकडे आले. अमेयने ३-४ वेळा विभाशी फोन वर बोलण्याचा प्रयत्न केला पण तिच्या वडिलांनी बोलूच दिले नाही. अमेयला त्याची चूक पूर्ण उमगली होती. विभाने माफही केले असेल. पण बोलणेच होत नव्हते. ३ दिवसापूर्वी तिच्या वडिलांनी अमेयला divorce चे पेपर पाठवून दिले. विभा घरातून गेल्यापासून अमेयचे चित्त थाऱ्यावर नसायचे. सुरुवातीला रिकामे घर एकट्याला खायला उठे. दिवसभर कॅमेरा घेऊन फिरायचा. मात्र संध्याकाळ झाली कि घरी परतावे लागे. दिवस कसातरी फिरण्यात , फोटो काढण्यात निघून जायचा. रात्र कशी घालवावी हा मोठा प्रश्न. अमेयचे आईवडील २० मिनिटावर राहायचे. लग्न होण्याआधी अमेयने हा आताचा फ्लॅट घेतलेला. विभाने घर सोडल्यापासून बराच वेळेला अमेय आईकडे जायचा. मुलाकडून मोठी चूक झालेली , आई चुका पोटात घालते. अमेय तसा गुणी मुलगा , हे आईलाही माहीत. तरी चूक ती चूकच. अमेय फक्त जेवायला जायचा आईकडे. स्वतःच्या हातचे किती करून खाणार. बोलणे असे नसायचे. आईकडे आला तरी गप्प गप्पच.

छान बाल्कनी होती तिथे. तिथून अमेयचा फ्लॅट दिसायचा. अमेय आईकडे आला कि हमखास त्या बाल्कनीत जाऊन स्वतःच्या फ्लॅटची ती खिडकी बघत उभा राहायचा. काय माहित काय सुरू असायचे त्याच्या डोक्यात. आईने जेवायला हाक मारली कि शाळेतल्या मुलासारखा गपगुमान ताटात वाढलेले खायचा आणि " येतो " म्हणत निघून जायचा. आईला त्याचे दुःख कळायचे पण ती तरी काय करणार बापडी. अमेयच्या डोळ्यात दिसायचे तिला. विभाला शोधायचा तो. आपल्या घराकडे असे वेदनेने कोणी बघते का... सांगा मला. कदाचित विभा  आज तरी घरी आली असेल आणि त्या खिडकीत उभी असेल , हेच अमेय बघायचा.

अमेय आज सकाळपासूनच विचार करत होता. घटस्फोट नको आहे , तरी तिच्या घरी मी नको असेन तर सही करू. सही करण्याआधी एकदा तरी विभाला भेटणे आवश्यक आहे. माझ्या मनात तिच्यासाठी जे काही आहे , तेच तिच्या मनात आहे का ते जाणून घेणे गरजेचे होते. तितक्यात त्याचा मोबाईल वाजला. बघतो तर केबल वाल्याचा फोन.

" ओ साहेब ... गेल्या महिन्यापासून केबलचे पैसे नाही दिलेत. या महिन्यात तरी सुरु करू का केबल. " अमेयच्या लक्षात आलं. गेल्या महिन्यापासून केबल बंदच आहे.  टीव्ही तरी कोण बघते आता. " नको ... राहू दे बंद , मला जेव्हा पाहिजे असेल तेव्हा सांगीन. " म्हणत त्याने कॉल कट केला. विभा असताना लाडिक भांडणे होयाची टीव्ही वरून. अमेयला फुटबॉलचे जाम वेड. रात्र रात्र जागून फुटबॉलच्या मॅच बघायचा. विभाच्या आवडीच्या टीव्ही सीरिअल सुद्धा वाहून जायच्या त्यात. बोलायची विभा ," दोन टीव्ही आणूया घरात.. नाहीतर मीच जाऊन बसते ... शेजारी ... टीव्ही बघायला.. " तो काही राग नसायचा. विभा कशी ..... शांत मुलगी. अमेयचे वेड माहित होते तिला. स्वतःच्या आवडी-निवडी वर तिने अमेयसाठी पाणी सोडले होते. आणि अमेयने काय केले. तस बघावं तर अमेय सुद्धा विभाची खूप काळजी घेयाचा.

अमेय आठवणीतून जागा झाला. विचार केला. त्याची फोटोग्राफीची बॅग उचलली. कॅमरा भरला त्यात .....त्यातच ते डिवोर्स आणि इतर पेपर भरले, निघाला. bike घेऊन जाऊ का.... विचार करतच बिल्डिंग खाली आला. वारा वाहत होता. सकाळीच वादळाची सूचना ऐकली होती त्याने रेडिओवर. जाऊयाच bike घेऊन. विचार करत bike जवळ आला. विभाच्या आवडीची bike हि , नाहीतर अमेयचा प्रवास पायीच. विभा बोलली , मला नाही आवडत पायी पायी.. ठीक आहे , घेऊ bike . अमेयला गाडी घेयाची होती. त्याचा प्रवास हा नेहमीच जवळपास असायचा. वाटलंच तर पब्लिक ट्रांसपोर्ट चा वापर. गाडी घेयाची होती कशाला तर फोटोग्राफीसाठी कुठे दूर जाणे झाले तरच आणि प्रदर्शन लागेल तेव्हा तिथे जाण्यासाठी. विभाचा हट्ट की bike घेऊ, तुझ्या मागे बसून फिरायचे आहे मला. मग काय , विभा साठी bike आणि स्वतःसाठी गाडी घेतली अमेयने. पैशाची कमतरता नव्हती त्याला. फोटोग्राफी करून किती पैसे कमवायचा अमेय हे विभाला माहित. पण तो ती कमाई उधळू नये याची काळजी विभाला असायची. विभाने bike वर बसता यावे यासाठी ८- १० किलो वजन कमीही केले होते. अमेय सुद्धा तिला वेळ मिळेल तेव्हा फिरायला घेऊन जात असे. परंतु गेल्या पावसाळ्यापासून अमेयच्या मागची सीट कोणी वेगळीनेच बुक केलेली. विभाने किती वेळा त्यादोघांना bike वरून फिरताना बघितले होते. बाहेरून कोणी सांगण्या आधीच तिला ते कळलं होते. तरी मौन राहायची नेहमीच.

अमेयने एकदा नजर टाकली bike वर. किती महिने वापरलीच नाही. बहुदा डिसेंबर मध्ये विभा सोबत bike ने गेलेलो. त्यानंतर नाहीच. हेल्मेट घालून bike सुरु केली. व्यवस्थित सुरू झाली bike, " नीट पकडून बस हा ... " अमेय ओघात बोलून गेला. क्षणभर त्याला , त्याच्या खांद्यावर कोणीतरी हात ठेवला आहे असेच वाटले. विभा तशीच त्याच्या खांद्याचा आधार घेऊन मागे बसायची. आठवण आली , कंठ किंचित दाटून आला. निघाला bike घेऊन.

वारा तर रोजच्या मानाने जास्तच होता . अमेयचा वेग कमी होता. रविवारची सकाळ झालेली. साधारण सकाळचे ९:३० वाजले होते. रस्तावर जास्त कोणी नव्हतेच, गाड्याही कमी होत्या. वादळाचे सर्वानी मनावर घेतलेले दिसते, अमेय स्वतःशीच हसला. बाजूलाच असलेली चहाची टपरी नजरेस पडली. विभाच्या हातचा चहा पिऊन जमाना झाला , असेच वाटले त्याला. स्वतःच्या हातची चहा पिऊन कंटाळा आला कि तो या टपरीवर यायचा. शिवाय आजची सकाळची चहा तशी आवडली नव्हती त्याला.  सकाळची स्पेशल कडक चहा आवडीची. थांबला. bike फुटपाथ शेजारी लावून हाताने खूण केली. त्याला बघून चहावाला समजून गेला. लागलीच तो तयारीला लागला. अमेय bike वर बसूनच चहाची वाट बघू लागला आणि आसपासचा अंदाज घेऊ लागला. पुढील १० मिनिटात चहावाला त्याची स्पेशल चहा घेऊन आला. छान सुगंध चहाचा. पहिल्या घोटातच फ्रेश वाटले त्याला. इतक्यात समोरून एक मुलगी घाईघाईत चालत गेली. " मयूरी !! " क्षणभर अमेय चमकला. त्या मुलीने चेहऱ्यावर रुमाल लावला होता. नंतर अमेय सावध झाला. " ती इथे कुठे येईल ... " ओळखीचे ड्रेसिंग असल्याने अमेय फसला.


मयूरी नाव तिचे. एका फोटोग्राफीच्या सेमिनार मध्ये भेट झालेली. नवीनच कॅमेरा घेतला होता म्हणून आलेली सेमिनारला. तिथे आलेल्या पैकी हि एकच अशी कि तिचा आणि फोटोग्राफीचा काहीही संबंध नव्हता. उगाचच यायचे म्हणून आलेली. शिवाय त्या सेमिनार मध्ये सांगितलेले तिच्या नक्की डोक्यावरून गेले असणार , हे अमेयला तेव्हाच कळले होते. त्यादिवशीच त्याचे पहिले बोलणे झालेले. जास्त काही बोलले नाहीत फक्त कॅमेरा कसा सेट करायचा , लेन्स कशी साफ करायची हेच. दुसऱ्या सेमिनारला सुद्धा आलेली. त्यादिवशी आलेली ती तिचा नवीन कॅमेरा देण्यासाठी. का , तर फोटो काढता येत नाहीत म्हणून. अमेयला हसू आलं. त्याला काय वाटलं कोण जाणे. तिला सेमिनार संपेपर्यत थांबायला सांगितले. संपले तसे अमेय तिच्या जवळ आला.

" उद्या मी एका ठिकाणी जाणार आहे फोटो क्लिक करायला . तुही येऊ शकतेस, कॅमेरा घेऊन. " अमेय मयूरीला बोलला.

" मला येत नाहीत फोटो काढता. म्हणून हे खेळणे तुम्हाला देयाला आली. मला कुठे घेऊन जाता. " मयूरी मुद्दाम बोलली.

" घाबरू नकोस... फी घेणार नाही. फ्री मध्ये शिकवतो तुला...असे समज .... तुझा कॅमेरा मला नको... तो तुझ्या आवडीने घेतलास ना ... तो तूच वापरावा असे मला वाटते... म्हणून बोललो मी. " अमेय तिला मदत करावी म्हणूनच बोलला. तिने हो - नाही करत मान्य केले.

अगदी ठरल्याप्रमाणे, दोघे गेले. काही फोटोग्राफीच्या ट्रिक शिकवून आणि स्वतःची फोटोग्राफी करून दोघे आपापल्या घरी गेले. असा त्यांच्या मैत्रीचा प्रवास सुरु झालेला. पुढे तिच्या प्रत्येक सेमिनार मध्ये ती असायचीच. कधी कधी अमेयला विचारून त्याच्या सोबत जायची फोटो काढायला. छान जमायचे दोघाचे. मैत्री वाढत गेली. काही दिवसांनी एकमेकांचे मोबाईल नंबर exchange झाले. मग कधीतरी फोनवर गप्पा होयाच्या. हळूहळू चॅटिंग सुरू झाले. अमेयच्या वागण्यातला बदल विभाला समजला होता. मोबाईलचे अजिबात व्यसन नसलेला , आता सतत मोबाईलवर वरचेवर बघत असायचा. आधी कॉल आला कि ५ ते १० मिनिटात ठेवणारा , आता अर्धा - पाऊण तास ... कधी एक तास बोलत असायचा. अमेय - विभाचे bike वरून फिरणेही कमी झालेलं. विभाची जागा मयूरीने कधी घेतली हे अमेयला कळलंच नाही. अमेयची घरी येण्याची वेळ बदलली आणि विभाला काळजी वाटू लागली. त्या दोघांना जेव्हा विभाने पहिल्यांदा बघितले होते तेव्हाच वाईट वाटलेले. तरी त्यांची फक्त मैत्री असावी असेच वाटले होते.  


" इतका कसा गुंतलो तिच्यात .... कळले नाही. " अमेय चहाचा आस्वाद घेत विचार करत होता. योगयोग बघा किती तो .... टपरीवर सुद्धा मराठी गाणी लावली होती त्याने. लता दीदींचे गाणे लागले होते .... 
" असा बेभान हा वारा 
कुठे ही नाव मी नेऊ?
नदीला पूर आलेला...
कशी येऊ? कशी येऊ? "

गाणे ऐकत त्याचे लक्ष वर गेले. वर एक मोठा काळा ढग दिसला त्याला. असं वातावरण त्याला आवडायचे. पाऊस नाही आवडायचा. त्यात फोटो काढणे आवडायचे. मयूरीने नंतर कुठे फोटोग्राफी केली एव्हडी. सोबत असायची पण बरेचदा कॅमेरा आणायची नाहीच. माझ्या सोबत वेळ घालवायचा असायचा तिला. त्या काळात एक वेगळीच धुंदी होती डोळ्यावर. सारखी मयूरीच दिसायची मला. त्या धुंदीत विभा पार झाकोळून गेलेली ना.

अमेयचा चहा संपला. वारा तर वाहतच होता. वर आलेला एकमेव काळा ढग, त्यातून सैरभैर उडणारे पक्षी... किंचित त्यामधून डोकावणारी सूर्य किरणे... अगदी छान वाटावे असे काहीसं .... अमेयचा हात कॅमेराकडे गेला. पण पुढच्याच क्षणाला त्याने विचार झटकून टाकला. विभा गेल्यापासुन कशातच रस वाटेना. त्यातून " डिवोर्स "...... मनाला पटत नव्हते तिला सोडणे, सोडायचे नव्हतेच तिला. अमेय सतत प्रयत्नशील असायचा. तिच्याशी बोलणे नसले तरी तिच्या आई-वडिलांची सतत मनधरणी सुरू असायची. तिची आई , तिला अमेयचे बोलणे पटले होते. मात्र वडील रागात होते. त्यांनीच तर नोटीस पाठवली होती. इतके दिवस विभाला का भेटलो नाही , हेच अमेयच्या मनात सारखे. म्हणून आज निघाला होता.

चहा संपला, अमेय bike सुरु करणार तोच त्याला दूरवर एक मुलगा गिटार घेऊन जाताना दिसला. " एवढ्या सकाळी हा वेडा गिटार घेऊन निघाला .... " अमेयला हसायला आलं. पण लगेच त्याच्या डोक्यात काही आलं. तशीच bike उलट दिशेने आपल्या घराकडे वळवली. घरी आला आणि काही शोधू लागला. पुढल्या १० मिनिटात त्याला हवी असलेली वस्तू मिळाली.


" गिटार " , विभाची गिटार .... विभाला आवडायचे गिटार वाजवायला. रिकामा वेळ मिळाला कि विभा गिटारच्या तारांवर सुरेख ताल धरायची. शिकलेली ती गिटार वाजवायला. हि गिटार तर अमेयने वाढदिवसाचे गिफ्ट म्हणून दिलेली. कधी कधी अमेय थकून संध्याकाळी घरी आला कि विभाला खास आग्रह करून काही ऐकवायला सांगायचा आणि विभाही त्याचे मन कधी मोडत नसे. कान तृप्त होईस्तोवर अमेय डोळे मिटून ऐकत बसायचा.

आज त्याने ती गिटार बाहेर काढली. त्याच्या तारांवरून हात फिरवला. विभा किती प्रेमाने काळजी घ्यायची.मगाशी निघताना बंद करायचे विसरलेल्या खिडकीतून थंड हवा आली आणि तिने अमेयला पुन्हा जवळ बोलावले. विभा त्या खिडकीपाशी बसूनच गिटार वाजवत बसायची. वाऱ्याने उडणारे तिचे केस , तालात तल्लीन झालेली विभा आणि त्याच्या ओठांवर येणारे हलकेसे हसू .... ते बघून दिवसभराचा शरीराचा क्षीण कुठल्या कुठे पळून जायचा. अमेयला शहारून आले. निघावे जलद विभाकडे असे मनात म्हणत अमेयने खिडकी बंद केली , गिटार तशीच पाठीला लावली. बिल्डींग खाली आला आणि जलदच bike सुरु करून निघाला.


नजर भिरभिरतंच निघाला. इतक्यात दुकाने उघडतात ना.... मासळी बाजार सुद्धा इतका म्हणावा तसा भरलेला दिसत नाही. फुटपाथवर माणसांची ये-जा आणि रस्त्यावर गाड्याही कमीच. वारा जोराने वाहत होता. अमेयची bike एका सिंग्नलवर थांबली. तिथून जवळच एक मुलगी फुले घेऊन बसायची. रोजच छान छान फुले असायची तिच्याकडे. विभा तिच्याकडूनच रोज देवा साठी फुले घेयाची... मोगऱ्याचा गजरा तिला जास्तच आवडायचा. केसात माळायची नाही कधीच , तरीसुद्धा रोज २  गजरे घेयाची आणि देवघरातील गणपतीच्या पाया जवळ ठेवायची. अमेयला ती मुलगी दिसली.

लागलीच त्याने bike तिथे वळवली. विभा माहेरी गेल्या पासून तिच्याकडे येणे नाहीच. जरा अवघडल्या सारखा अमेय तिच्याकडे आला.

" दादा !! किती दिवसांनी आलात, ताई सुद्धा येतं नाहीत .... गावाला गेल्या आहेत का ... " तिच्या कोणत्याच प्रश्नाचे उत्तर देणे अमेयने टाळले.

" मोगरा ........ मोगऱ्याचे गजरे आहेत का ... तुझ्याकडे .... " चाचपत बोलला अमेय.

" आहेत ना दादा ... रोजच असतात.... आणि रोजच हे दोन गजरे लपवून ठेवते. ताईंना आवडतात ना , किती दिवस झाले ... रोज २ गजरे बाजूला काढून ठेवायची. तुम्ही कोणी आला नाहीत तर जाताना त्या समोरच्या वडाखाली कसलीशी एक तुटलेली मूर्ती आहे... तिच्या जवळ ठेवून निघून जायची, खरंच दादा .....  तुम्हाला बघून खूप बर वाटलं...  "

तिने अमेयला २ गजरे बांधून दिले. अमेयने त्याचा सुवास मनात भरून घेतला, अशी हि विभा .... नाते जोडून ठेवते ... तिच्यासाठी हि मुलगी गजरे ठेवून देयाची... जरासा भावुक वाटला अमेय. घेऊन जाऊ विभासाठी..... खिशातून १०० ची नोट काढली आणि तिला दिली , " दादा .... सुट्टे नाहीत आहेत माझ्याकडे..... आज वादळ येते आहे ना ... सकाळ पासून आलेच नाही कोणी फुले घेयाला... " अमेयने बळेच तिच्या हातात ती नोट कोंबली...

" राहू दे ... राहू दे .... तुझ्या ताईकडून गिफ्ट समज... " अमेयच्या त्या बोलण्यावर छान हसली ती.

" सांभाळून जा दादा... वादळ येते आहे... "

अमेय bike वर येऊन बसला. तिचे शेवटचे वाक्य त्याच्या कानात राहिले. " वादळ येते आहे ... " अमेयने गजरे सांभाळून बॅगमध्ये ठेवले. पाठीला लावलेली गिटार सरळ केली. " वादळ " या विषयाचे सकाळ पासून गुणगान ऐकत होता तो. हसायला आले त्याला. " वादळ .... हम्म ... आताच्या वादळात , वादळासारखे काही राहिलेच नाही... पचवता येतात हल्लीची वादळे... ज्याचे घर आधीच मोडकळीस आलेले आहे , त्याला कसली भीती या अश्या वादळांची " अमेयने पुन्हा एकवार आभाळात पाहिले. आता बऱ्यापैकी आभाळाने त्याचा निळा रंग सोडून काळा रंग आत्मसात केला होता. वाहणारा थंड वारा चेहऱ्यावर घेतला , डोक्यावर हेल्मेट घातले आणि bike सुरू करून निघाला विभाच्या घराकडे.


================= क्रमश : ==============    


Saturday, 18 April 2020

" माझं - तुझं .... " ( season 1 - episode २ - मोबाईल )


" तू जाने ना.......तू ....... जाने ना......." निनाद तार स्वरात गाणं गात होता. हेमांगी जेवण बनवत होती. आज शनिवार ... weekly off , दोघांनाही... दुपारी जेवणासाठी इडलीचा बेत ठरवला होता हेमांगीने. निनादचा आवाज ऐकला आणि त्याला " नक्की काय झालं " हे बघायला किचन मधून बाहेर आली. कानात इअरफोन लावून निनाद गाणं गात होता. हेमांगी बाहेर आलेली बघून त्याने पट्कन कानातून इअरफोन काढले.

" बघ ... तुलाही माझा आवाज आवडला ना ... ",
"आवाज ऐकूनच बाहेर आली मी...... " ,
" शेवटी तुलाही मान्य करावं लागलं ... मी किती छान गातो ते .... " निनाद स्वतःची स्तुती करण्यात मग्न. हेमांगीने टाळ्या वाजवल्या.
" मी मोठा गायक होणार बघ.... तुला काय वाटते , मला आणखी तालीमीची गरज आहे ना ... मी काय बोलतो, गाण्याचा क्लासच लावतो उद्यापासून ....... उद्यापासून कशाला ... आताच जाऊन चौकशी करतो , जमल्यास admission पण घेऊन टाकतो. काय म्हणतेस ... " निनाद भुवया उडवत म्हणाला.
" काही नको .... " हेमांगी म्हणाली. " मला वाटलं , स्वतःच स्वतःचा गळा दाबतो आहेस कि काय ... म्हणून बघायला बाहेर आली. " हेमांगी हसतच किचनमध्ये गेली पुन्हा. निनाद तिच्या मागोमाग.

निनाद नाराज झालेला... " कसली आवड नाही तुला .... नवऱ्याचं कौतुक करावं जरा .... " हेमांगी इडली काढत होती.
" कौतुक तर आहे तुझं ..... पण गाणं .... नाही जमणार तुला ..... हे खरं .. " पुन्हा नाराज झाला निनाद .... मोबाईल किचन मधेच ठेवून बाहेर गेला. हेमांगीला गंमत वाटली. गॅसवर इडलीचे भांडे ठेवून बाहेर आली. रुसलेल्या नवऱ्याला हसवूया म्हणून बाहेर येतं होती. तर निनादचा मोबाईल वाजला. तो तर किचन मधेच ठेवून गेलेला. तिने बघितला. " निनाद ....निनाद ....तुला कॉल आला आहे कोणाचातरी... " तिने आतूनच आवाज दिला.

मोबाईल घेऊन हॉलमध्ये आली.  " नि .... ना .... द .. !! कोणाचा तरी कॉल आहे ... " निनाद हॉलमध्ये सोफ्यावर गाल फुगवून बसला होता. हेमांगीच्या हातात मोबाईल बघितला.
" तुला मी १०० वर्षपूर्वी सांगितलं आहे... माझ्या मोबाईलला हात लावू नकोस म्हणून..... " निनाद बोलला आणि हेमांगी जागच्या जागी थांबली.
" ok .... जिथे होता तिथे ठेवते .... येऊन घे " तुझा मोबाईल ".... " केस उडवत हेमांगी किचन मध्ये निघून गेली.
" थांब....थांब....हेमा ... अगं मस्करी केली ... हे बघ हसते आहे मी .... हि...हि...हि...!! सहज बोललो , दे मोबाईल... "
निनाद तिच्या मागोमाग ... हेमांगी कसली ऐकते त्याचं.. किचनमध्ये इथे होता तिथेच ठेवून दिला तिने. निनाद मोबाईलपर्यंत पोहोचला तोवर कॉल बंद झालेला. निनादने बघितला.
" बॉसचा कॉल आलेला... बापरे !!! ..... हेमा ...दिला असता वेळेत तर बोललो असतो ना ... काय तू .... " निनाद नकारार्थी मान हलवत म्हणाला. हेमांगीने कमरेवर हात ठेवले.
" बघ ... माझ्याकडे वेळ नाही ... जेवण करायचे आहे... एकदाच सांगते, .... इडली सोबत चटणी पाहिजे ना ... मिक्सरमध्ये वाटायची आहे... जास्त बोललास ना अजून त्या चटणी सोबतच तुझा मोबाईल मिक्सर मध्ये टाकीन.... चालेल तर सांग... " निनाद मोबाईल घेऊन बाहेर पळाला.

हेमांगीने तिचे काम संपवले आणि निनाद कुठे गेला हे बघायला बाहेर हॉलमध्ये आली. नव्हता तिथे ... रागात बोलली त्याला ... नाराज झाला असेल ...... गेला कुठे हा ... हेमांगी विचार करत बेडरूममध्ये गेली. बघते तर बेडरूमच्या गॅलरीत मान खाली घालून बसलेला. खरच नाराज झाला हा ... हेमांगी जवळ जाऊन बघते तर पुन्हा कानात इअरफोन लावून बसलेला. हेमांगीने बाहेर काढले ते...
" मला वाटलं नाराज झाला आहेस ... म्हणून बसला असा तू ... हातात पुन्हा खेळणं घेऊन बसला आहेस .. " ,
" हि... हि... हि... " , निनाद खोटे खोटे हसला ...
" सारखं सारखं काय मोबाईल... सकाळी उठल्या पासून ... रात्री बेडवर सुद्धा .... तेच "  ,
" cool down !! cool down !!.... ठेवतो बाजूला मोबाईल ... " निनादने लगेच मोबाईल खिशात टाकला.
" खिशात नाही ..... " हेमांगी ओरडली.
" मग हातात ठेवतो ... " ,
" तरी पण तेच .. " आता निनाद घाबरला.
" सॉरी सॉरी ... हा बघ ... ठेवला बाजूला ... " तिथे शेजारीच असलेल्या टेबलावर ठेवून दिला.
" आता कस ... शाब्बास !!! good boy ..... " हेमांगीने त्याच्या पाठीवर शाबासकी दिली. " इडली तयार आहे.... अरु आणि संदीप कडे घेऊन जा जरा ... " निनादला बोलली पण निनाद गाल फुगवून उभा. तिला हसू आलं.
" काय झालं रे ... " ,
" दिसत नाही का ... राग आला आहे मला.. हे बघ .... रागाने गाल फुगले आहेत माझे.. ",
" हो का .... बर ... मग गाल फुगवून बोलता येते का माणसाला..... " हेमांगी स्वतःच्या बोलण्यावर हसू लागली.
" शी यार ..... रागावू पण देत नाहीस .. जरा तरी घाबर मला .... मी किती घाबरतो तुला .... " ,
" शाब्बास पोरा .... असाच घाबरत रहा .... " हेमांगीने पुन्हा पाठीवर थाप मारली.
" जाऊन ये आधी .... इडली गरम आहे , लवकर देऊन ये ... तू आलास कि घाबरते हा तुला ..... " तिने हातात २ डबे ठेवले निनादच्या.
" कमाल आहे तुझी .... " म्हणत संदीपकडे गेला. एका हाताने बेल वाजवली. संदीपाने उघडला दरवाजा.
" Hi वहिनी ... कमाल आहे का ... " निनाद बोलला. संदिपा confused... " सॉरी सॉरी ... संदीप आहे का .... " ,
" असं बोला ना भावोजी .... संदीप आताच बाहेर गेला आहे ... पाय मोकळे करायला ... " ,
" वा !! तुम्हाला पण सुट्टी असते शनिवार - रविवार ... पण बिजनेस आणि सुट्टी ... " ,
" अहो भावोजी... आम्हीच ठरवलं आहे अशी सुट्टी घेण्याचे.. रविवारी फक्त सुट्टी असते सर्वांना... आज सुरू असते ऑफिस.. बाकीचे आहेत ना काम करणारे ... ते सांभाळतात एक दिवस... " ,
" छान छान ... पण मला भावोजी बोलू नका ... खूप मोठा असल्यासारखे वाटते... नावाने बोलू शकता.... " संदिपाने मान डोलावली.
" एकेरी बोलीन हा .... " ,
" thank you .... इडली दिली आहे हेमाने ... संदीपला पण द्या ... येतो मी... अरुच्या घरीही असतील ना सर्व आज .... ",
" हो हो ... सर्वच भेटतील तुला .... " निनाद अरुकडे गेला.

अरुनेच दरवाजा उघडला. " Hi डुग्गु .... " ,
" Hi अरु .... आज चक्क घरात तू .... आईने बाहेर काढलं नाही तुला ... " निनाद तिची मस्करी करत म्हणाला.
" हो .... असणारच ना मी घरी....हे नवे घर आहे .... जुने घर सोडून आलो ना आम्ही... तसं तर माझ्या पप्पानी सिगरेट तर कधीच सोडून दिली. तुला सांगते ना डुग्गु ... सिगरेट मुळे खूप धूर होतो... मला नाही आवडत धूर .. तो ना ... आमच्या जुन्या सोसायटी मध्ये कधी कधी धुरवाला यायचा.. ते मच्छर असतात ना त्यांना पळवण्यासाठी ..... धूर आला कि मीही पळायचे.... एकदा तर माझा दुसरा नंबर आलेला पळण्याच्या शर्यतीत .... " अरु बोलतच होती आणखी पूढे , निनादने एक इडली पट्कन तिच्या तोंडात कोंबली. " आई - पपांनाही दे ... एकटी नको खाऊस.... " निनाद सटकला तिथून.

निनाद आला घरी पण मोबाईल जवळ नाही हे लक्षात आलं. घाबरला. " हेमा !! हेमा !! "  ओरडतच तो आत आला. हेमा किचन मधून जेवण बाहेर घेऊन येत होती.
" एवढी भूक लागली तुला ..... वाढतेच आहे ... तुला आवडते म्हणून इडली केली मी... " ,
" अगं तस नाही... " ,
" इडली नको ..... कमाल करतोस हा तू ... सकाळीच सांगायचे होते मग ... केली नसती इडली .... " ,
" अगं आई ..... ऐकून तर घे ... एकतर अरु पासून कशी सुटका केली ते मलाच माहित ... निदान तू तरी थांब... बोलू देशील का मला.... " ,
" म्हणजे तुला काय म्हणायचे आहे .... मी तुला बोलू देत नाही ... हे साफ चुकीचे आहे ... " निनाद आता खरच वैतागला.

" एकच सांग ... माझ्या डोक्यावरचे केस तू उपटतेस कि मी स्वतः उपटू ... " निनाद म्हणाला. हेमांगी हसत होती. मुद्दाम करत होती ती.
" अगं , माझा मोबाईल कुठे आहे ते विचारत होतो मी.... ",
" आधी जेवून घे ... मग मोबाईल ..... " .
" दे ना गं .. प्लिज .... कोणाचा तरी कॉल आला असेल... दे ना ... पाया पडतो तुझ्या... प्लिज.....प्लिज.....प्लिज.....!!  " ,
" आधी पाया पड .. मग देते... " शेवटी निनादला पाया पडायला लागलेच.
" दे आता .. " ,
" माझाकडे नाही मोबाईल .... तू विसरलास... तू मघाशी बेडरूम मध्ये ठेवला तिथेच आहे. " हेमांगी बोलली. निनाद आत जाता जाता थांबला. हेमांगीला जीभ काढून दाखवली आणि बेडरूममध्ये गेला.

हेमांगीने वाढायला घेतलं. निनाद मोबाईल घेऊन आला.
" वाईट ...... अगदी वाईट असतात काही माणसं ... " निनादने हेमांगीला टोमणा मारला.
"असू दे वाईट .... तूच नाही का सांगितलं मला ... १०० वर्षांपूवी , मोबाईलला हात लावू नकोस म्हणून.. " हेमांगीने उलट टोमणा मारला.
" पाप लागते असे ... समजलं ना ... कोणाच्या भावनांशी खेळायचे का ... " ,
" हो का ... मग काय तुझ्यासारखं सारखे सारखे मोबाईल वर खेळायचे असतं का ..." इडली खात हेमांगी म्हणाली.
" एक तर game आहे ... त्यात पण ५ life संपल्या कि खेळू शकत नाही.... म्हणे सारखा सारखा game ... " ,
" मोबाईलला तर चिकटलेला असतोस... दिवस रात्र .... आणि किती जुना आहे तो ... इतके नवीन नवीन फोन आले आहेत... घे ना नवीन .... एवढ्या मोठ्या पोस्ट वर आहेस ना ... तुला तुझे office colleagues काही बोलत नाहीत .. " ,
" असू दे ..... जुना असला तरी माझा पहिला मोबाईल आहे हा ... एक मिनिट ..... तरीच ... ऑफिसमधला एक जण त्यादिवशी बोलला...ऑफिसची इमारत जुनी आहे कि माझा मोबाईल... थांब.... त्याला बघतोच सोमवारी.... " निनाद हातातली इडली चुरगळत म्हणाला.
" तरी बरा चालतो.... तुझा जुना मोबाईल... " हेमांगीने पुन्हा टोमणा मारला.
" असू दे हा ... जुना ...... old is gold .... ",
" बघत काय असतोस इतका त्यात ... " ,
" मी जास्त काही ठेवतच नाही यात काही ... एक game .... you tube , आणि whatsapp .....  मेमरी कमी आहे ना म्हणून... you tube वरच गाणी ऐकतो.... एक मिनिट... तू संशय घेते आहेस का माझ्यावर ..... तुला काय वाटते ... सारखा मोबाईल वापरतो म्हणजे माझं काही लफडं सुरु आहे ... असच वाटते ना ... बोल ... " हेमांगी हसली त्यावर...
"चल ... झालं ना खाऊन ... मी आवरते .... " हेमांगी भांडी आवरू लागली.
" ओ हेमा मॅडम ... उत्तर दिले नाही तुम्ही.... " ,
" तुझे काही बाहेर सुरू असेल ... असे वाटणे काय .... स्वप्नांत सुद्धा विचार येणार नाही कधी... " हेमांगी भांडी किचन मध्ये घेऊन गेली.


दारावरची बेल वाजली. निनादने पट्कन हात धुतले आणि दरवाजा उघडायला गेला. दारात अरुचे वडील आणि संदीप होता.
" काय करतो आहेस प्रीतम... " संदीपने निनादला विचारलं.
" निनाद ... निनाद .. नाव आहे माझं.... " ,
" तेच ते ... ये बाहेर गप्पा मारायला....काही करतो आहेस का  " ,
" नाही तस काही नाही ... हेमाला जरा मदत करतो आहे आवरायला. " निनाद बोलत होता तर हेमांगी बाहेर आली.
" Hi वहिनी.... इडली कमाल झालेली... " अरुचे वडील बोलले.
" thank you !! thank you !!..... दारात का उभे तुम्ही..... आत या ना ... " ,
" नको नको .... आम्ही याला घेऊन जायला आलो आहोत.. याला आवडते ना बोलायला .... गप्पा मारायला घेऊन जातो.... " ,
" जरूर घेऊन जा ... सारखा मोबाईल - मोबाईल .... निनाद जा तू ... मी आवरते..... " ,
" आणि हो .. वहिनी... आज रात्रीचे जेवण आमच्याकडे आहे हा .... तेच सांगायला आलो होतो. " , अरुचे वडील म्हणाले.
" कशाला उगाचच त्रास तुम्हाला ... " हेमांगीला बोलूच दिलं नाही पुढे.
" आग्रह करत नाही... तुमच्या मोठ्या बहिणीची ऑर्डर आहे असे समजा ... " अरुचे वडील हसत म्हणाले.

" जाऊ गं हेमा .... एवढा आग्रह करतात तर ..... नको करू रात्रीच जेवण.... " निनाद म्हणाला.
" चल मग ... येतो आहेस ना ... छान पैकी गप्पा मारू... " निनाद या दोघांसोबत निघून गेला. मोबाईल मात्र घरातच ठेवून गेला. हेमांगी तिच्या कामात गुंतून गेली.

तब्बल ३ तासांनी निनाद घरी आला. आला तोच मोबाईल , मोबाईल करत ...
" हेमा कुठे आहे माझा मोबाईल ... दे बरं ... " ,
" मी नाही घेतला... " हेमांगी म्हणाली. निनाद तिच्या पाया पडला.
" दे आता ... पाया पण पडलो. " हेमांगी हसू लागली.
" मी खरच सांगते आहे... मी नाही घेतला मोबाईल ... " ,
" दे ना यार ... खरं बोलते आहेस का ... " निनादच्या या बोलण्यावर तिने कमरेवर हात ठेवले.
" सॉरी सॉरी ... बघतो मीच कुठे आहे मोबाईल ते .... इथेच असेल .... " निनाद शोधाशोध करू लागला.
" थांब ... मी कॉल लावून बघते... रिंग तर वाजेल ना .... " हेमांगीने कॉल लावला तर स्विच ऑफ....
" बंद आहे तुझा मोबाईल... कुठे ठेवला होतास नक्की... ",
" नाही आठवत मला .... आपल्या घरात कोणी आलेलं का.... " ,
" नाही ... कोण कसं येणार ... दरवाजा तर बंद असतो आपला.... तू ना ... बाहेर विसरून आला असणार ... ",
" हो गं .... मी जाऊन येतो .... " निनाद धावतच बाहेर गेला.

संध्याकाळ झाली. काळोख झाला तेव्हा निनाद घरी आला. " गेला माझा मोबाईल .... आता काय करू मी.. "  रडक्या आवाजात निनाद म्हणाला. हेमांगीने त्याचा आवाज ऐकला. ती कोणतेतरी पुस्तक वाचत होती.
" मोबाईल शिवाय बाकी खूप गोष्टी आहेत..... पुस्तक वाच... TV बघ. " हेमांगी पुस्तक वाचतच म्हणाली. पुन्हा गाल फुगवून बसला निनाद.
" कोणाची तरी वाईट नजर लागली.... माझा बिचारा मोबाईल.... " निनाद पट्कन बोलला.
" पुस्तक फेकून मारिन हा ... समजलं ना ... आणि हे काय रडका चेहरा ... असं येणार आहेस जेवायला... " ,
" न...... को...... आ...... हे......  म...... ला...... जे...... वा...... य...... ला.... " निनाद हळूच पुटपुटला.
" मी काही केले नाही आहे... मी बाबा जाणार आहे जेवायला.... कोणाला माझ्या सोबत यायचे असेल तर येऊ शकतात... " पुस्तक बंद करून हेमांगी बेडरूममध्ये गेली.
" माझा मोबाईल ..... " निनाद रडक्या आवाजात सोफ्यावर हात पसरून झोपला.

काही वेळाने हे दोघे अरुकडे जेवायला आले. निनाद तसाच पडक्या चेहऱ्याने आलेला. " welcome !! या या .... तुमचीच वाट बघत होतो सर्व .... " अरुचे वडील होते स्वागत करायला. निनाद खोटे खोटे हसला.
" सर्व ... ?? म्हणजे .... " हेमांगीने विचारलं.
" संदीप आणि संदिपा सुद्धा आहेत... त्यांनाही बोलवतो आम्ही ..... एकत्र जेवलो कि जिव्हाळा वाढतो ना .... तसंही ते आणि आम्ही काय वेगळे आहोत का .... फॅमिली आहे तीही आमची... आणि तुम्हीही फॅमिली मध्ये आहात आता." अरुचे वडील बोलले ते ऐकून हेमांगीचे डोळे चमकले. निनाद आणि ते एकमेकांकडे बघू लागले. छान smile आली तिच्या चेहऱ्यावर. संदिपा आली किचन मधून बाहेर आली.
" हेमा ... दारातच उभी राहणार का ... आत ये ... निनाद .. तुला काय वेगळे सांगावे का ... चल .... " हेमांगी गेली किचन मध्ये. निनाद तसा नाराज होता, मोबाईलचा विचार सारखा... उगाचच बोलत बसला होता या दोघांसोबत. अरु मात्र गॅलरीत मोबाईलवर बोलत होती. निनादचे लक्ष राहून राहून तिच्याकडेच जात होते. जुने दिवस आठवले त्याला... बसल्या बसल्या स्वप्नांत गेला. त्याला दिसू लागलं, मोबाईल वर गाणी ऐकत आहे, game ची एक level पूर्ण केल्यावर नाचत होता slow motion मध्ये... कानात इअरफोन लावून मोबाईल सोबत डान्स करत होता... काय ते दिवस होते ....
" मित्रा .... अरे काय बोलतो आहे मी .... लक्ष आहे कि नाही.... " संदीपने त्याला त्या slow motion स्वप्नातून बाहेर काढलं.
" चला जेवायला.... " हेमांगीने सर्वांना आवाज दिला. सर्वांनी हात धुतले आणि जेवणाच्या टेबलावर जमले. छान बेत जमवला होता. निनादचा मूड नव्हता. त्याने सर्व जेवणाकडे एकदा नजर टाकली. डोळे विस्फारले त्याचे...... मोबाईलची बिर्याणी.... हा काय प्रकार आहे. त्याने बाजूच्या भांड्यात पाहिलं. भरलेला मोबाईल... दुसरीकडे मोबाईलचा ज्युस... मोबाईलचे सलाड.... मोबाईलची कढी ... निनाद डोळे चोळू लागला.
" काय झालं संदीप... " संदीपने निनादला विचारलं.
" त्याच नाव निनाद आहे ... संदीप ... तुझे नाव आहे रे ... " अरुच्या वडिलांनी संदीपला सांगितलं.
" हा तेच ते ... " सर्वच निनाद कडे पाहू लागले. " मी जरा तोंड धुवून येतो ... " निनाद वॉश बेसिन कडे जाऊन तोंड धुवून आला. जागेवर बसला. पुन्हा त्याने सर्व पदार्थाकडे नजर टाकली. आता सर्व नॉर्मल दिसत होते. " करा सर्वांनी जेवायला सुरुवात.. " निनादच बोलला.

जेवत तर होता. तरी त्याचं फारसे लक्ष नव्हते त्यात. संदिपाला कळलं ते.
" काय झालं निनाद .. जेवणात लक्ष नाही... " ,
" काही नाही ... असंच .. " निनाद खोटं खोटं हसला.
" मी सांगतो ... " संदीप म्हणाला. " त्याचा मोबाईल हरवला आहे. " हेमांगीने निनाद कडे पाहिलं.
" तो पण माझ्या सोबत मोबाईल शोधत होता. " निनाद हळू आवाजात म्हणाला.
" हरवला म्हणजे .... " अरुच्या आईने विचारलं.
" हरवला म्हणजे हरवला ... दुसरे कसे सांगणार ... " निनाद म्हणाला.
" जुनाच होता ... हरवला ते बरंच झाल. " हेमांगी भरली वांगी खात म्हणाली.
" मोबाईल हरवला म्हणजे कमालच झाली. " अरुचे वडील म्हणाले.
" होय .... आता काय करणार... " निनाद म्हणाला.
" हो ..... कोण काय करणार ... तरी मोबाईल हरवला म्हणजे.... " अरुचे वडील म्हणाले.
" जाऊ द्या ओ ... फारच दुःख वाटते मला ... " ,
" दुःख तर होणारच ना ... मोबाईल हरवला म्हणजे.... " अरुचे वडील पुन्हा बोलले.
" पुरे ... " अरुची आई बोलली.

" तसा हि जुना होता ... actually , मोबाईल जास्त वापरणे म्हणजे वाईट सवय .... हो ना अरु .. " हेमांगीने चुकून शांतपणे जेवणाऱ्या अरुचे नाव घेतलं.
" हो तर .... मोबाईल जास्त वापरणे म्हणजे वाईट सवयच... , मला बघ डुग्गु... एकही वाईट सवय नाही.. सर्वच चांगल्या सवयी आहेत. आईला कामात मदत करते, कॉलेजचा अभ्यास करते, देवळात जाते. देवळाच्या शेजारी एक गाय असते, तिला खाऊ घालते. गाय चांगली असते. ती दूध देते. दूध मला आवडते म्हणून गाय मला आवडते. तशी म्हैस पण दूध देते. तो आमच्या कॉलेज मध्ये एक मुलगा आहे ना .. निशांत ...तो त्याच्या आईला म्हैस म्हणतो ... मारकुटी म्हैस .... " अरु बोलणे पुढे वाढवत होती तर अरुची आई मधेच बोलली.
" अरु बाळा .... जरा पाणी घेऊन येतेस का ... मी आणले आहे ते कमी वाटते मला... जरा घेऊन येतेस का "  अरु लगेच गेली.

" निनाद भावोजी .... नका टेन्शन घेऊ, मिळेल मोबाईल... घरात असेल तर .... नाहीतर नवीन घ्या... एका वस्तूसाठी आताची वेळ नका वाया घालवू...... " अरुची आई म्हणाली , ते निनादला थोडेतरी पटलं. नंतर छान पंगत जमली. छान झालं जेवण. हेमांगीने आवरायला मदत केली. गप्पा मारत मारत रात्रीचे १०:३० कधी वाजले कळलंच नाही. सर्व कामे झाली तसं निनाद-हेमांगी घरी आले. घरात आल्या आल्या दोघे झोपायला गेले.
" आठवण येते गं ... थोडीथोडी ... " निनाद हळूच म्हणाला.
" आईची का ... " हेमांगी केस बांधत होती.
" मोबाईलची ... " ,
" निनाद .... पुरे आता... उद्या नवीन घे , गेला ना तो जुना .... उद्या घरची साफसफाई करायची आहे... आहे ना लक्षात ... " हेमांगी बोलत होती.
" तेरे बिना भी क्या जीना.... " निनाद रडक्या आवाजात गाणं गात होता. हेमांगीने त्याला उशी फेकून मारली.
" चुपचाप झोप आता... नाटकं नकोत ... उद्या लवकर उठून सफाई करायची आहे... फिरून आल्यापासून जरा साफसफाई केली नाही आपण , चल झोप .. " हेमांगीने त्याला दम देऊन झोपवलं.
सकाळी ८ चा अलार्म लावला होता. हेमांगी जागी झाली. हेमांगीने बघितलं , निनाद नव्हता शेजारी. गेला कुठे. डोळे चोळत ती त्याला बघू लागली. बघते तर गॅलरीत बसलेला. हेमांगी जवळ आली.
" काय रे .... किती वाजता उठलास .... कि झोपलाच नाहीस .... " निनादच चेहरा प्रसन्न वाटत होता.
" झोपलो होतो कि ... किती दिवसानी अशी पूर्ण झोप झाली... " ,
" कसं काय ... रोज तर झोपतोस ना ... " ,
" रोज उशिरा झोपतो ... १२: ३० तरी होतात ..... ते you tube वर गाणी ऐकत असतो किंवा विडिओ बघत असतो. मित्रांसोबत whatsapp वर chatting ..... उशिराने झोप आली कि मोबाईल बाजूला ठेवतो. काल यातलं काहीच झालं नाही... ११ वाजताच झोपलो, रात्रीच जेवण खूप छान झालं आणि मोबाईलही नव्हता. पट्कन झोपलो. आताच म्हणजे ७:३० ला जाग आली. आपोआप .... छानच झोप मिळाली. " निनाद अंघोळीशिवाय प्रसन्न वाटत होता.
" चला देव पावला. काहीतरी डोक्यात गेलं .... " निनाद छान हसला. " कामाला लागू या ... दुपारच्या आत पूर्ण करू ... मग जेवणाचे बघता येईल. " हेमांगीचा प्लॅन पटला त्याला. दोघे लगेचच साफसफाईला लागले. आधी दोन्ही बेडरूम साफ करून झाले. त्यानंतर बाथरूम-टॉयलेट ... सर्वात शेवटी हॉलकडे आले. दोघेही दमलेले.

निनाद त्या सोफ्यावर झोपला. " निनाद यार !! एकतर घामेजलेला आहेस... सोफा खराब करशील ना ... " हेमांगी ओरडली त्याला.
" दमला गं तुझा नवरा ... सुपरमॅन नाही मी. तुझ्याकडे इतकी ताकद कुठून येते... कळत नाही. जरा विश्रांती घेतो मी. " ,
" नको ना निनाद ... घड्याळ बघ.. ११:३० वाजले... मला जेवणही बनवायचे आहे... उठ ना रे ... तेवढा सोफाच राहिला आहे फक्त... त्यावरच झोपला आहेस .. चल .. उठ .... दोघे मिळून साफ करू... " निनाद उठला शेवटी.
" ती सोफ्यावरची गादी... धूळ असेल त्यात.. बाजूला काढून दे ... मी झाडते. " निनादने ती गादी उचलली. आणि निनादचे लक्ष लगेचच त्या गादी खाली असलेल्या मोबाईल कडे गेलं.


" मिळाला !!! " निनाद केव्हढ्याने ओरडला. हातातली गादी त्याने खाली टाकली. हेमांगीने कपाळाला हात लावला. निनादने मोबाईल उचलून हातात घेतला. त्याचा किती वेळा kiss घेतला.
" शी ... निनाद ... !! मूर्खां .... धूळ - घाण लागली असेल त्याला.. त्याचा काय kiss घेतोस..... घाणेरडा कुठला .... ठेव तो आधी बाजूला.. " हेमांगी बोलली पण निनाद आनंदाने उड्या मारत होता.

" तरीच ... याची बॅटरी संपली, म्हणून कॉल लागत नव्हता. हा .... आठवलं.. मी काल मोबाईल सोफ्यावर ठेवून बाहेर गेलो होतो... या गादीच्या फटीतून खाली गेला असणार... thank you देवा ... माझा मोबाईल दिलास मला... हेमा ... चार्जिंग ला लावतो हा मोबाईल... " निनाद गेला बेडरुम मध्ये.
" करायचं का काम साहेब .... कि तुला game खेळायचा आहे... " हेमांगीने निनादला आल्या आल्या विचारलं.
" सवाल काय ... चार्जिंग झालं कि लगेच game सुरु .. अजून काय पाहिजे life मध्ये... " निनादच्या बोलण्यावर हेमांगीचा चेहरा बदलला.
" मस्करी केली गं पोरी ... चल काम संपवू ... " दोघांनी लगेच काम संपवले.

निनाद फ्रेश होऊन त्याच सोफ्यावर बसलेला. हेमांगी सुद्धा तयार झालेली. " साधंसं बनवते जेवायला... दुपारचे १२ वाजून गेले ना.. नाहीतर वेळ होईल जेवायला.... " हेमांगी त्याला सांगून किचन मध्ये जातच होती तर निनादने तिचा हात पकडून शेजारी बसवलं.
" नको काळजी करुस .... बाहेरून मागवू ... दमली असशील ना ... super woman असली तरी थकायला होते ना ... बाहेरून मागवतो मी ... माझ्या मोबाईल वरून .... " निनाद खुश होता.
" व्वा !! आज भलताच खुश आहेस... हा .... मोबाईल मिळाला म्हणून ना... असणारच खुश .... " ,
" मोबाईल मिळाला म्हणून नाही ... काही नव्याने कळलं ... अरुची आई बोलली ते , एखाद्या वस्तूत इतके गुंतणे वाईटच ... काल संध्याकाळ पासून मोबाईल हरवला.. त्या कालावधीत ... अरुचे पप्पा - संदीप ... यांच्या सोबत किती गप्पा मारल्या मी. नंतर अरुकडे जेवलो... तिथेही छान वेळ गेला. थोडावेळ आठवण आली मोबाईलची , तरी तो नव्हता तर जास्त काही फरक पडला नाही. आज बघ... झोप पूर्ण झाली. नंतर इतके काम केले. नाहीतर सकाळी सकाळी मोबाईल घेऊन बसतो मी.... कोणाचे msg आले का बघण्यासाठी.. आताही मोबाईल पूर्ण charge झाला आहे तरी अजिबात वाटत नाही तो हातात घ्यावा.. amazing feeling आहे हि ... त्यासाठी खुश आहे... " ,
" सुधारला नवरा माझा .... नजर काढू का ... नाहीतर तुझ्या मोबाईलचीच नजर लागेल तुला .. "
हेमांगीच्या बोलण्यावर हसला निनाद. मोबाईल बेडरुममधेच ठेवून हे दोघे एकमेकांसोबत खरोखरची " chatting " करू लागले.


======================== The end ================




Wednesday, 15 April 2020

" माझं - तुझं .... " ( season 1 - episode 1 - नवे शेजारी )


हि गोष्ट आहे निनाद - हेमांगी या जोडप्याची. त्यांच्या दैनंदिन आयुष्यात घडणाऱ्या गोष्टींची.... हलकं - फुलकं काही ( Note :- या कथे सारख्या अनेक कथा किंवा web series सध्या इंटरनेट वर उपलब्ध आहेत. तसंच काही लिहायचा एक छोटा प्रयन्त... season 1 यासाठीच कि , हे आवडलं तर पुढेही लिहू शकेन ... कथा आणि पात्र काल्पनिक आहेत आणि संबंध आढळलाच तर निव्वळ योगायोग समजावा ]

" निनाद ........ !!! " हेमांगीने जोराने हाक मारली.
" काय गं .... काय झालं .... " लिफ्टच्या बाहेर येत निनादने उत्तर दिलं.
" चावी कुठे आहे... " ,
" कसली चावी... " निनादच्या या उलट प्रश्नावर हेमांगीने कमरेवर हात ठेवले. आधीच प्रवास करून आलेले, त्यात फ्लॅटच्या दोन्ही चाव्या निनादने स्वतःकडे ठेवून घेतल्या होत्या.
" आपल्या गाडीची चावी हवी आहे मला.... देतोस " ,
" गाडीची चावी आता कशाला... गाडी काय वर घेऊन येतेस कि काय... मी बरोबर पार्क केली आहे हा गाडी... excuse me !!! तुला काय म्हणायचे आहे .... मला गाडी पार्क करता येते .... बरं का ... दे टाळी !!! "  निनादने टाळी साठी हात पुढे केला. हेमांगीचा पारा अजून चढला.
" अरे बाळा !!! आपल्या फ्लॅटच्या बाहेर उभी आहे मी .... तर त्याचीच चावी मागणार ना... " ,
" सरळ बोलायचे ना मग.... गाडीची चावी कशाला मागायची... " हेमांगी आता फक्त त्याचे डोक्यावरचे केस उपटायची बाकी होती. निनादला कळलं कि pressure cooker ची शिट्टी कधीही वाजू शकते. त्याने गपगुमान फ्लॅटची चावी हेमांगीच्या हातात दिली.

" ओ .... शूक्..... शूक्..... कोण पाहिजे तुम्हाला... " हेमांगी चावी लावत होती तर मागून आवाज आला. दोघांनी मागे वळून पाहिलं.
" दिवसा ढवळ्या चोरी करत आहात. तेही माझ्या समोर... अजिबात चोरी होऊ देणार नाही मी... चोरी करणे हा एक अक्ष्यम अपराध आहे. " त्याने तर सुरूच केले बोलणे. या दोघांना काही कळेना. टी-शर्ट.... हाफ चड्डी.... पायात चपला .... असे ते ध्यान.
" तुम्हाला काही गैरसमज होतो आहे... " निनाद बोलत होता तर त्याने मधेच थांबवले.
" कसला गैरसमज ... साक्षात माझ्या समोर घरफोडी करत आहात..... मी हे कदापि होऊ देणार नाही... " आता त्याचे बोलणे हेमांगीच्या डोक्यात गेले. आधीच वैतागलेली. त्यात हा कोण .... कोण जाणे...
" ओ मिस्टर..... हि चावी आणि हे कुलूप .... हे name plate  वर नावं आहे ना ... ते आमच्या दोघांचे आहे. आम्ही राहतो इथे... " ,
" हे कोण बोललं तुम्हाला कि तुम्ही इथे राहता ते " , " काय बोलतो आहे हा माणूस ... anyways ... " हेमांगी काहीतरी बडबडली आणि तिने दरवाजा उघडला. सोबत असलेल्या बॅगामधल्या काही ती आत घेऊन गेली.


" खरच ओ ... तुमचे घर आहे... " तो म्हणाला.
" आता हे कसं कळलं तुम्हाला... " ,
" तुमचा फोटो दिसला कि भिंतीवर ..... " दरवाजाच्या समोर असलेल्या भिंतीवर निनाद-हेमांगीचा मोठा फोटो होता.
" नजर छान आहे तुमची. एवढ्या दूरचे दिसलं तुम्हाला .... " निनादने स्तुती केली.
" मग काय .... असणारच .... उडत्या पक्षाचे मोजतो मी ..... पंख... " ,
" व्वा !!  व्वा !! .... " म्हणत निनादने हात मिळवला.
" तुम्हाला कधी पाहिलं नाही इथे... नवीन आहात का .... " त्याने विचारलं.
" सहा महिने झाले .... हा फ्लॅट घेऊन.... " निनाद बोलला खरा पण विचार करू लागला. " ओ .... नवीन आहात का .... हा प्रश्न मी विचारला पाहिजे तुम्हाला... तुम्ही नवीन आहात... " ,
" हो मग .... मी नवीनच आहे. दोनच दिवस झाले. आम्हीही नवीन फ्लॅट घेतला. तुम्ही आधी दिसला नाहीत कधी.... म्हणून वाटलं कि चोरी करत आहात. माझं नावं संदीप... " ,
" आम्ही ४ दिवस फिरायला गेलो होतो.... by the way .... माझं नाव निनाद ... "  पुन्हा दोघांची "हात मिळवणी " झाली.
" मग .... समीर राव ... कुठे गेला होता नवरा - बायको फिरायला... " संदीपने विचारलं...
" समीर ..... समीर कोण ... " निनादने विचारलं. ....
" तुम्ही... तुमचे नाव विसरलात तुम्ही... " ,
" अहो ... माझं नाव निनाद ... " ,
" तेच ते ओ ... " ,
" बरं जाऊ दे ... आम्ही ना ... " निनाद सांगत होता तेव्हाच हेमांगीने दारातून आवाज दिला.
" निनाद ... आपण कुठे कुठे गेलो होतो ते सांग... फोटो काढले ना आपण ... तेही दाखव.... कोणत्या विमानाने गेलो , कुठल्या हॉटेल मध्ये राहिलो होतो .. तेही सांग .... " , हेमांगी रागात बोलत होती.
" हा हा .... सर्व सांग मला महेश ... मला असे अनुभव ऐकायला खूप आवडतात ... " संदीप निनादला म्हणाला...
" महेश नाही ओ ... निनाद ... " ,
" तेच ते ... तुम्ही सांगा " ,
" चालेल... तुम्हीही फिरता वाटते... छान .... सांगतो हा मी सर्व डिटेल मध्ये... सर्वात आधी ना आम्ही.... " निनाद सांगत होता तर हेमांगी पुन्हा मध्ये बोलली.
" अरे बाळा !! उभा राहून कशाला गप्पा मारता दोघे. पाय दुखले माझे... खाली बसा ... नाहीतर खुर्ची देऊ का आणून... " ,
" चालेल वहिनी... नाहीतर राहू दे .... आम्ही इथेच बसतो दोघे... खाली.... " संदीप म्हणाला पण निनादने तिच्याकडे पाहिलं. पुन्हा ती कमरेवर हात ठेवून उभी. त्याला कळलं कि आता लवकर आत जायला हवे.
" ठीक आहे मित्रा .... पुन्हा कधी तरी .... मी जरा आता फ्रेश होतो ... भेटू नंतर ... " निनाद संदीपचा निरोप घेऊन आता गेला.
" वहिनी ... उद्या चहा साठी येतो हा मी .... thank you .... welcome !! "

" निनाद ... कोणासोबत बोलावे ... काय बोलवे ... कळते ना तुला ... " हेमांगी ओरडलीच.
" अरे , नवे शेजारी आहेत.. जरा ओळख नको का... एकतर आपण गेले सहा महिने फ्लोअरवर एकटे राहतं आहोत... "
निनादचे बोलणे बरोबर होते. नवीनच सोसायटी उभी राहिलेली. त्यात असलेल्या ५ इमारती पैकी एका इमारतीत ७ व्या मजल्यावर यांचा फ्लॅट होता. एका मजल्यावर ३ फ्लॅट फक्त. त्यातूनही यांनी जेव्हा फ्लॅट घेतला तेव्हा पासून हे एकटेच या मजल्यावर. त्यामुळे संदीपला बघून निनाद खुश झालेला.
" अरे हो .... पण आताच आलो कि नाही आपण...... उद्या भेटलो असतो... ",
" ठीक आहे ... सॉरी ना ... " ,
" हम्म .... आणि चहाची ऑफर का केलीस त्याला ... ओळख झाल्यावर बोलावलं असते ना ... " , हेमांगी म्हणाली.
" मी कुठे.... त्यानेच स्वतःच invite केलं स्वतःला .... मी काय करू ... जाऊ दे ना हेमा .... चहा तर मागतो आहे ना ... तेही उद्या सकाळी... किती पिणार तो चहा... एक कप ..... दोन कप.... चालेल ना ... please !!!  please !!!  please !!! " निनादनी जरा लाडी गोडी लावली तर हेमांगी हसू लागली. दोघे फ्रेश झाले.

बॅगेतून आणलेले सामान - कपडे पुन्हा जागच्या जागी लावत होते दोघे. तर दारावरची बेल वाजली.
" आता कोण .... " हेमांगी बोलली.
" मी बघतो थांब ... " म्हणत निनादने दरवाजा उघडला.
" ओ दादा .... किंवा काका ... १ मिनिट... काय बोलू तुम्हाला ... नावाने तर हाक मारू शकत नाही ... मोठे वाटता माझ्यापेक्षा... " एक मुलगी होती दारात.
" संदीप कडून आलीस वाटते ... " ,
" नाही नाही ... आमचे दुसरे घर आहे ... काय बोलू ते तर सांगा तुम्हाला ... " ,
" ह्म्म्म ... " निनाद विचार करू लागला ... " मोठा तर आहेच मी तुझ्यापेक्षा .... माझं वय ३३ ... तुझे किती ... " ,
" माझं ना .... थांबा हा.... मोजते... "  त्या मुलीने बोटांवर मोजायला सुरुवात केली. " निनाद ... कोण आहे ... " हेमांगीने आतून आवाज दिला.
" माझं वय ना .... २१ किंवा २२ असेल ... पण तो संदीप दादा आहे ना ... तो मला " वय वर्ष १० " असे बोलतो ... का ते माहित नाही... मग मीही दादा बोलते तुम्हाला... " ,
" चालेल ना ... " निनादने तिच्याशी हात मिळवला. " नाव काय तुझं .... " ,
" माझं नावं अरुंधती ..... लाडाने मला अरु बोलतात.... मला ना साखर आणायला पाठवले आहे तुमच्याकडे .... आहे का ... " ,
" आहे ना ... ये अशी घरात ... दारात काही मागू नये... " म्हणत निनाद तिला थेट हेमांगी कडे घेऊन आला. हेमांगीने तिच्याकडे पाहिलं... " हि कोण आता ..." असा प्रश्न तिच्या चेहऱ्यावर..
" अगं... हीच नाव अरुंधती .. लाडाने अरु अशी हाक मारतात ...... " निनादने ओळख करून दिली.
" Hi ताई ... कश्या आहात... " ,
" Hi .... मी ठीक .... " हेमांगीने उत्तर दिलं.
" तुम्हाला काय बोलतात लाडाने .... " अरुने निनादला विचारलं.
" मला .... " निनाद विचार करू लागला. " बाळा बोलते हि .... पण लाडात नाही ... रागात .. बरोबर ना हेमा ... " बोलत निनादने टाळीसाठी हात पुढे केला. हेमांगीने त्याचाकडे फक्त एक नजर बघितलं.
" हा ...... हि .... हिला साखर हवी होती.... " निनाद घाबरत म्हणाला.
" हा ताई .... मला साखर हवी होती... " अरुने सोबत आणलेली वाटी पुढे केली. हेमांगीने पुन्हा निनादकडे रागात पाहिले. निनाद ' हाताची घडी आणि तोंडावर बोट ' असे करून उभा राहिला.

" काय नावं तुझं ... अरु ... हा ... अरु ... आम्ही दोघे आताच बाहेरून प्रवास करून आलो आहोत. बघते आहेस ना ... सर्व सामान लावायचे आहे अजून... नंतर ... नाहीतर उद्या देते हा साखर ... आता नाही देऊ शकत... " ,
" चालेल ना ताई ... आताच हवी आहे असे काही नाही... आई बोलली कि तुमच्याकडून साखर घेऊन ये... म्हणून आले. आई - बाबा असे मला बाहेर पाठवत असतात मध्ये मध्ये ... तो संदीप दादा बोलतो कि मी खूप बडबड करते ना ... म्हणून असे मला बाहेर काढतात. काय माहित... तुमच्याशी ओळख पण नाही ... आईने पाठवलं म्हणून आली मी तुमच्याकडे ... " हे ऐकून हेमांगीने हात लावला डोक्याला.


" तुम्ही नवीन आहात ना ... " अरुने निनादला विचारलं. निनाद अजूनही तसाच उभा , त्याला माहित होते .... आणखी काही बोललो तर हेमा जीव घेईल.
" आम्ही जुने आहोत ... तुम्ही नवीन आहात.... आता मी सामान लावू का ... तू उद्या येशील का सकाळी. " हेमांगी अरुला बोलली.
" चालेल चालेल.. उद्याच येते मी साखर घेयाला .... मदत करू का सामान लावायला .... " ,
" नको नको ..... हा आहे ना .... तो लावेल सामान ... " निनादकडे बघत हेमांगी बोलली.
" Bye ... " म्हणत अरु निघून गेली.


आता हेमांगीने निनादकडे मोर्चा वळवला. " साखर .... !! seriously ... निनाद ... चाळीत आहोत का आपण ... साखर द्या ... पीठ द्या ... मीठ द्या .... कसा आहेस रे तू ... "  हेमांगी तशी प्रेमळ होती पण सकाळपासूनच तिचा मूड खराब होता. त्यात इथे आल्यापासून काही ना काही होतंच होते. निनाद शेपूट पायाखाली घालून उभा...
" इथे इतके सामान पडले आहे... आणि ते सोडून बरा गप्पा मारत असतो तू ... " ,
" काय गं हेमा .... किती गोड होती ती... डायरेक्ट दादा बोलली मला... तुला ताई ... अजून काय पाहिजे life मध्ये... " निनाद आरामात सोप्यावर बसला.
" हो का ..... ठीक .... हे सामान तू लाव हा सगळं ... मी आत जाऊन झोपते ...अजून काय पाहिजे life मध्ये...... " तणतणतच हेमांगी बेडरूममध्ये गेली.
" अगं .... " निनाद बोलेपर्यंत गेलीही ती. बिचारा निनाद ... बसला सामान आवरत. १५ मिनिटांनी राग निवळला तशी हेमांगी बाहेर आली. बघते तर निनाद एकटाच आपला ... confused झालेला सामान बघून... काहीतरी करण्याचा प्रयत्न ... त्याला बघून हसू आलं तिला.

" किती तो लाडाचा नवरा माझा... " म्हणत ती निनाद जवळ आली. गालगुच्च्या घेतला त्याचा.
" मला वाटलं खरोखर झोपली तू ... आराम कर जा तू ... मी लावतो सामान .... " निनादच्या बोलण्यावर हसू आलं तिला.
" किती रे भोळा तू ... बोलायला आवडते ना तुला खूप ... " ,
" अगं ते काय ... असंच ते ... नवीन शेजारी .... तेही २ -२ ... एकावेळेस .... मज्जा वाटली मला.... बोलायला आले ना कोणीतरी ... " हेमांगीने लाडाने त्याच्या केसातून हात फिरवला.
" सॉरी निनाद ... रागावले तुझ्यावर... पण मी वैतागलेली.... त्यात तुझे हे ... गप्पा मारणे .... असो ..... सॉरी .... चल , मीही मदत करते सामान लावायला .... " निनाद आनंदाला.
" चांगले आहेत गं ते ... आपलेच शेजारी आहेत ना .... " हेमांगी हसू लागली. " तू हसतेस ना ... तेव्हा फार छान वाटते... असे वाटते कि आताच पाऊस पडायला लागेल. " निनाद चेहऱ्यावर पाणी पडते आहे अशी acting करू लागला.
" हो का .... बराच आहेस तू .... "

" please ... रागावू नकोस कधी .... भीती वाटते .... " ,
" का .... मी कुठे काय केले अजून तुला... " ,
" म्हणजे काही करणार आहेस का ... " निनाद खरच घाबरला. हेमांगी पुन्हा हसू लागली.
" किती घाबरतोस रे .... काही करणार नाही तुला.. " निनादला बरं वाटलं. दोघे कामात बिझी झाले. खूपच सामान होते. निनादने हळूच विचारलं.
" मी काय बोकतो ..... सॉरी बोलतो .... हेमा .... " ,
" अरे किती घाबरतोस .... हा .... हा.... हा ... " हेमांगी अजूनच हसायला लागली.
" OK .....मी काय बोलतो .... हेमा .... उद्याची सकाळ होयाला किती वेळ आहे अजून.. म्हणजे बघ हा .... आजची दुपार होईल आता .... मग संध्याकाळ ..... त्यानंतर रात्र ... तेव्हा जाऊन कुठे उद्याची सकाळ होईल ... " निनादचे बोलणे पटलेलं हेमांगीला पण तिने हसू आवरलं.
" कळते आहे ना तुला .... तुला जमत असेल तर आज संध्याकाळी बोलावू .... नाहीतर उद्या सकाळचा प्लॅन फिक्स करू... " हेमांगीला माहित होते. निनादला त्यांच्या सोबत गप्पा मारायच्या होत्या , ओळख करायची होती. निनादला असे मित्र जोडायला खूप आवडते.
" ठीक आहे .. जाऊन सांग त्यांना .... हा पण एक गोष्ट ..... हे सामान नंतर लावू ... आता घाईघाईत नको .... " ,
" yes ... yes ... thank you ... हेमा डार्लिग .. असा गेलो आणि असा आलो. " निनाद आमंत्रण देयाला बाहेर गेला. अरु समोरच उभी. तिलाच सांगतील कि दोन्ही फॅमिलीने चहा साठी संध्याकाळी घरी यावे.

संध्याकाळी ५ वाजता , दोन्ही फॅमिली यांच्या घरी अवतरले. दारावरची बेल वाजली. निनादने दरवाजा उघडला. " Hi .... " समोर संदीप , शेजारी त्याची बायको... मागे अरु , अरुचे आई-वडील.... निनादने स्वागत केले. सोफ्यावर बसले. संदीपने सुरुवात केली.
" बरं का .... हि माझी बायको संदीपा.... आणि हा अजिंक्य .... सकाळीच ओळख झाली आमची... " निनादकडे बोट दाखवत त्याने बायकोला ओळख करून दिली. हेमांगी confused ....
" अरे मित्रा...... माझं नावं निनाद ... अजिंक्य नाही... " ,
" हा ... तेच रे ते .... " , संदीप म्हणाला.
" सॉरी हा .... हा जरा विसराळू आहे .... नाव तर त्याला अजिबात लक्षात राहत नाही. बाकी काही विसरत नाही... पण नाव विसरून जातो... माझं नाव लक्षात राहावं म्हणून लग्नानंतर माझं नाव मीच " संदीपा " ठेवले..... संदीप- संदीपा... " ,
" व्वा !! छान ... " निनाद टाळ्या वाजवू लागला. हेमांगीने त्याच्या टाळ्या थांबवल्या.

" तुमच्या बद्दल सांगा ना काहीतरी ताई " संदीपाने हेमांगीला विचारलं.
" आम्ही दोघे आधी लहान घरात रहायचो. इथे २ bhk कमी किमतीत मिळाला म्हणून लगेच घेतला. दोघेही जॉब करतो ना ... मी government job करते. हा हि मोठया पोस्ट वर आहे. म्हणून घेऊ शकलो मोठे घर.. ",
" छान छान .... " , अरुचे वडील बोलले.
" संदीप जॉब करतो हा मीही... सकाळी तर चोर बोललास मला.. " निनाद स्वतःच्या बोलण्यावर हसू लागला.
" चोर बोलला .... कमाल आहे संदीप तुझी ... " अरुचे वडील बोलले.
" होते असे ... जाऊ दे ... " निनाद म्हणाला.
" तरीही ... चक्क चोर म्हणाला .... " अरुचे वडील पुन्हा ...
" जाऊ दे ... सोडून द्या ... " निनाद...
" OK .. ठीक आहे .. सोडून द्या तर सोडून द्या ... पण चोर म्हणाला ... " ,
" बस झालं .... " अरुच्या आईने त्यांना थांबवलं.

हेमांगीला गंमत वाटली. " तुम्ही काय करता पोटासाठी .. " हेमांगीने संदिपाला विचारलं.
" जेवतो आम्ही पोटासाठी.. " संदीपने चट्कन उत्तर दिले. तशी संदीपाने त्याला कोपरखळी मारली.
" माफ करा हा ताई ... याला मस्करी करायची सवय आहे. आमच्या दोघांचा बिजनेस आहे... अरुचे वडील आणि संदीप... यांचा import - export चा बिजनेस आहे... " ,
" व्वा !! छानच ... काय करतात  import - export .... पण हे विसरतात ना .. मग कस जमते... " ,
" मी पण असते यांच्या सोबत ... घरात बसून काय करायचे .... माझाही हातभार ... आम्ही ना फळ-भाज्या ... दूध ... म्हणजे सर्व खाण्याचे पदार्थ , वस्तू  import - export  करतो. " संदीपा बोलली.
" शिवाय आम्ही कधी कधी प्रदेशातून महागड्या वस्तू आणायचे कामही घेतो ..." अरुचे वडील म्हणाले.
" म्हणजे तुम्ही एकमेंकाना छान ओळखत असणार .... " निनादने दोघांना विचारलं.
" हो तर .... आम्ही आधी पासून शेजारी आहोत. पहिल्या सोसायटीचे काम सुरु झाले. शिवाय ती जागा आमच्या ऑफिस पासून जरा लांब होती. मग विचार केला कि नवीनच जागा घेऊ... इथून ऑफिस जवळ आहे , जागा मोठी आहे ... मीच निवडली जागा हि ... " संदीपने कॉलर वर केली स्वतःची.

" खूप छान .... " निनादचं लक्ष अरुकडे गेलं. आल्यापासून गप्प.
" तू का गप्प बसून आहेस .. बोल कि काही ... " निनाद म्हणाला.
" नको ..... " अरूचे वडील म्हणाले पण तोपर्यत उशीर झालेला.

" काय बोलू ..... " अरुने विचारलं.
" काहीही सांग ... म्हणजे तुमच्या जुन्या घरी ... तिथे तुझ्या मैत्रिणी असतील ना ... आठवण येतं असेल ना तुला ... मला तर माझ्या फ्रेंड्सची खूप आठवण येते .. " हेमांगी बोलली. तिने अरुला विचारलं खरं पण तीच लक्ष अरुच्या आईकडे गेलं. तिने कपाळाला हात लावला होता . अरुने बोलणे सुरु केले.
" हो ,हो ... मला माझ्या मैत्रिणीची खूप आठवण येते... छान आहेत सर्व ... पण तिथे एक मुलगा होता ना ... मी हळूहळू चालायची म्हणून मला गोगलगाय बोलायचा... गोगलगाय हळू हळू चालते ... कारण तिचे पायच नसतात... तिच्या अंगाखाली काही तरी चिकट चिकट असते... चिंगम पण चिकट असते. म्हणून मी ते खात नाही..... मला खायला खूप आवडते ... पण आई कशी बोलते कधी कधी... माझं डोकं नको खाऊस ... तुम्हीच सांगा ताई .. डोकं कस खाणार ... त्यापेक्षा मी आंबा खाईन .... मला आंबा खूप आवडतो खायला... पण तो आता मिळत नाही..... आता पेरू मिळतात ... पण पेरूला आंब्याची चवं नसते...माझे पप्पा पण बोलतात कधी कधी... हिच्या जेवणाला काहीच चव नाही... हॉटेल मधले बरे त्यापेक्षा.... " अरु बोलत होती तर तिच्या वडिलांनी तिच्या तोंडावर हात धरला .

" हिला बोलायला देत नाही आम्ही... एकदा सुरु झालं कि असंच तोंड बंद करावे लागते.. अरु .... चूप..... एकदम शांत... " अरुचे वडील तिला ओरडले. हेमांगीला किती हसायला आलं ते बोलणे ऐकून. तिच्यासोबत सर्वच हसू लागले. अरुला कळेना सर्व का हसतात ते. चहा वगैरे झाली.
" चला ताई .... मी तुम्हाला मदत करते. " संदीपा म्हणाली.
" कशाला मदत ... आणि ताई काय ... अरु लहान आहे , म्हणून ताई बोलते .. आपण तर एकाच वयाच्या आहोत ना .... नावाने बोलू शकतेस ... निनाद हेमा बोलतो मला... तुही बोल .... " ,
" चालेल ... हेमा .... मी करते मदत ... मलाही घरी काही काम नाही.... आणि मी बघितले , तुमचे सामान लावायचे आहे अजून... त्यात आम्हा सर्वाना चहाला बोलावले तू .... आल्या आल्या... एवढं छान स्वागत केले आमचे... जरा मदत केली तर कुठे बिघडलं.... आता तर मैत्रीण झाली आहे ना मी.. मदत तर हक्काने मागायची आता... " हेमांगीला किती बर वाटलं. अगदी जुनी मैत्रिण भेटली पुन्हा , असच वाटलं तिला. छान हसली ती संदीपाला बघून. अरुच्या आईने ही मदत करायला सुरुवात केली. हसत खेळत , गप्पा सोबत घर लावून झालं. निघाले सर्व आपल्या घरी.

जास्त करून हेमांगीला छान वाटलं.
" चहा छान झाला ... आता पुढचा प्लॅन आमच्याकडे ... जेवायचा.... " संदीपाने हेमांगीला सांगितलं.
" नक्की !! .. " ,
" नाही म्हणूच शकत नाहीस... मैत्रिण आहोत... मघाशी बोलले तसंच ... काही लागलं तर नक्की यायचं माझ्याकडे ... " ,
" प्रॉमिस गं....प्रॉमिस.... " हेमांगी हसत म्हणाली.
" आणि अनिकेत ... तुही ये घरी ... असाच ... गप्पा मारू ..... वेळ मिळेल तेव्हा नक्की ये .... " , संदीप म्हणाला.
" अनिकेत नाही रे बाबा .... निनाद ... ",
" तेच ते ... " सर्वच हसले. निघाले. अरु पुन्हा मागे आली.
" काय झालं ग .. " हेमांगीने विचारलं.
" काही नाही .. निनाद दादाला काही विचारायचे होते ... " ,
" विचार कि ... " ,
" मी लहान होते ना ... तेव्हा कधी रक्षाबंधन आले ना ... कि वाटायचे ... माझ्या सर्व मैत्रिणीना भाऊ आहे ... मलाही वाटायचे , माझाही भाऊ असावा ... मोठा भाऊ .... तुला सकाळी बघीतले ना तेव्हाच दादा सारखा वाटलास... म्हणून दादा बोलले. चालेल ना ... " ,
" हो तर ... हि ताई आणि मी दादा ... सकाळीच तर दादा बोललीस ना .... " निनाद म्हणाला. अरु थांबली थोडी...
" मी ना लहानपणीचं ठरवलं होते ... माझा कोणी मोठा दादा असेल ना ... तर त्याला डुग्गु बोलणार मी .... सर्वापासून वेगळं नाव काहीतरी... माझाच डुग्गु असेल तो ... मी बोलू की डुग्गु तुला .... चालेल ना तुला ... " मगाशी लहान मुलीसारखी बोलणारी अरु असे काही बोलेल असे वाटलं नव्हतं दोघांनाही. दोघे इमोशनल झाले.
" ठीक आहे हा ..... आजपासून मी तुझा डुग्गु .... हा पण जास्त बडबड नाही करायची हा ... नाहीतर बघ ... " ,निनाद म्हणाला.
" thank you डुग्गु ... " म्हणत अरुने निनादला मिठी मारली. आणि उड्या मारतच घरी गेली.


हेमांगीने हळूच डोळ्यातून आलेलं पाणी पुसले. निनादने बघितलं.
" काय गं .. काय झाल.... आता काय केले मी ... " हेमांगी रडता रडता हसत होती.
" काही केलं नाहीस रे ... सुखाचे पाणी आहे ते .... सकाळी वाटतं होते.. कोण हे ... कशाला हवेत शेजारी ... सहा महिने एकटे होतो ... तेच छान होते ... आता बघ, मला एका नवीन मैत्रीण भेटली. संदीप आहे जरा विचित्र तरी तुला मित्र भेटला. मोठ्या बहीण - भावासारखे अरुचे आई-वडील... आणि तुला लहान बहीण भेटली... एका दिवसात किती नवीन नाती तयार झाली ना ... " ,
" हो मग .... माझा अंदाज चुकतो का कधी ..... माझी निवड छानच असते .... हे शेजारी छान .. तुही छान ... सर्व कस छान छान ... खरतर मला thank you बोललं पाहिजे तू .... " निनाद पट्कन बोलून गेला. हेमांगीकडे घाबरतच पाहिले त्याने... हेमांगी हसत होती....
" thank you ... नवे शेजारी भेटले तुझ्यामुळे.... thank you डुग्गु !!!! .... " पट्कन गालावर एक kiss घेत हेमांगी आत पळाली... निनाद हसला. name plate जरा धूळ जमली होती, हाताने त्याने साफ केली , हसला आणि दरवाजा लावला.


============== the end ===============



Sunday, 12 April 2020

भटकंती .... नव्या वळणावरची !! .......( भाग ५ - अंतिम )



" या रानातून भटकताना , पायवाटांवरून चालताना एक वेगळीच भावना मनात उमटते. कोणी बनवल्या असतील या पायवाटा... गावातल्या जुन्या - जाणत्या म्हाताऱ्यांनी कि आपल्या पूर्वजांनी... नाही कळत ना !! थांगपत्ता न लागावा इतके गूढ आहे ना .... काय माहित, माझ्या सारखाच कोणी भटकंती करायला निघाला असेल आणि या पायवाटा तयात झाल्या असतील. रान-वनात चालताना .... या निसर्गात मिसळून जाताना ... या पायवाटा जन्माला घातल्या असतील त्याने. कदाचित महाराजांच्या शूर मावळ्यांनी यावरून आपले घोडे पळवले असतील, गनिमी कावा करताना स्वतः महाराजांच्या पावन चरणांचा स्पर्श या  पायवाटांनाही झाला असावा , कोणी सांगावे... !!! अशीच एखादी ..... अस्पष्ट , धूसर का होईना .... एखादीच पायवाट माझ्याकडूनही निर्माण व्हावी , तेव्हाच इतक्या वर्षांच्या भटकंतीचे सार्थक होईल , हीच या निसर्गाकडे प्रार्थना !! "  

सुप्रीने आकाशची डायरी आणली होती सोबत. त्यानेच हे असे लिहून ठेवले होते. आज पहाटेच जाग आलेली तिला. अगदी पहाटे ४ वाजता ..... आज त्या किल्यावर जायचे होते ना. रात्र संपून कधी पहाट होते असे झालेलं तिला. तिथला सूर्योदय आकाशचा favorite.... कदाचित आकाशची भेट तिथेच व्हावी, कोणी सांगावे. तिच्याच तंबूत बसून ती आकाशची डायरी वाचत होती टॉर्चच्या प्रकाशात. आकाशचे अक्षर, त्यावर हात फिरवला तिने. आपोआपच तिला समाधान लाभले. ती आता फक्त तिथे जाण्याची वाट बघत होती.

ठरल्याप्रमाणे, सर्व पहाटे ५ वाजता उठले. आवरले सर्वानी आणि निघाले. पूजाचा अंदाज बरोबर होता. १५ मिनिटांनी ते त्या अर्धवट असलेल्या किल्ल्यावर पोहोचले. अजूनही सूर्योदयाला बराच अवधी होता. वातावरण फारच थंड झालेलं. " काही वेळाने पावसाला सुरुवात होईल असे वाटते... " कादंबरी नाराज झाली. सुप्री मात्र शांत होती. सुप्रीने टॉर्च सुरु केला. त्या उजेडात कळत होते कि आजूबाजूला धुकं होते. हळूहळू पूर्वेकडील डोंगराची शिखरे नारंगी होऊ लागली. तेव्हा कळलं कि गुडगाभर धुकं पायाशी आहे. पायाखाली जमीनच नसावी हेच खरे. आजूबाजूचे अर्धवट बांधकाम, त्याभोवती धुकं बिलगून बसलेलं. त्यामुळे काही वेळ का होईना... त्या बांधकामाला शुभ्र रंग चढला होता. थोड्यावेळाने सूर्यदेवाचे आगमन झाले तसे विरुद्ध दिशेला असलेल्या काळ्या ढगांच्या सैन्याकडे साऱ्यांचे लक्ष गेले.

आकाशला इथला सूर्योदय का आवडतो याचे वर्णन पूजाने आधीच केलेलं होते. आता ते प्रत्यक्ष समोर दिसत होते. भारावून जाण्यासारखे असेच काहीसं. स्वर्ग काही अंतरावरच आहे , असे भासावे असेच ते दृश्य. कादंबरीच्या डोळ्यात पाणी आले ते बघून. काही काळ सर्वानी ते पाहिल्यावर , वाऱ्याची एक अति थंड वाऱ्याची झुळूक आली. त्यानेच मग पावसाचा अंदाज सांगितला. तिथेच असलेल्या एका आडोसा खाली सर्व जाऊन बसले. पावसाच्या सरी रिमझिम बरसू लागल्या. त्यात दूरवर झालेलया सुर्योदयाने , ते पावसाचे थेंब सोनेरी केले होते. सुप्री- कादंबरी पावसाकडे पाहत होत्या. पूजा त्या दोघींजवळ आली.
" डब्बू आला असावा इथे... कदाचित काल ....." सुप्रीने चमकून पूजाकडे पाहिलं.
" तुला कस माहित... " , पूजाने एका दिशेनं बोटं करून तिथे बघायला सांगितलं. तिथे अर्धवट जळलेली लाकडं होती.
" शेकोटी पेटवलेली..... जास्त दिवसाचे नाही वाटतं... काल किंवा परवाचे वाटते ते... आकाशलाच माहिती आहे हि जागा... तो येतोच इथे... तोच आला असावा... " पूजा आत्मविश्वासाने बोलत होती. छानशी smile आली सुप्रीच्या चेहऱ्यावर. तिने पुन्हा आकाशची डायरी उघडली. सर्वच बसून होते. छान थंड वारा वाहत होता. पावसाची रिमझिम सुरूच होती. या वर्षांचा नवा पाऊस. नुकतीच सुरुवात होती ती पावसाळा ऋतूची. मातीचा ओला गंध अजूनही मोहवून टाकत होता. आकाशने त्याच्या डायरीत लिहिलेले काही वाचायला सुरुवात केली.
" पाऊस म्हटलं कि किती विषय निघतात. सुख-दुःखाचे , आनंदाचे , हसण्याचे , रडण्याचे सुद्धा. वाहवत जातात त्यातच सगळे. मलाही खूप काही सांगतो हा पाऊस. गप्पा मारतो माझ्याशी. त्याच्याही गोष्टी असतात बरं का... पहाटेचा पाऊस , मला जागे करायला यायचा... पहाटेच्या कोवळ्या उन्हातला पाऊस , झाडांना नवीन पालवी येणाचे दिवस , त्यांना नवीन चैतन्य देऊन नकळत निघून जायचा तो. कधी सांगून तर कधी फसवून. कधीच चिंब करून जायचा... मलाही तो हसवून , सूर्य देवाच्या चरणांना स्पर्श करून रात्रीला स्वतः सोबत घेऊन निघून जायचा.

दुपारचा पाऊस .... खास करून त्या उन्हालाही मिठीत घेणारा पाऊस.... तो डोळ्यांना सुखावणारा... कोणी किती काहीही बोलू दे... तो यायचाच वाऱ्याला सोबत घेऊन...कधी सुतासारखा सरळ रेषेत... तर कधी नशेत चालणाऱ्या माणसासारखा.... तिरका... तिरप्या रेषेत येणारा पाऊस... झाडेही डोलायची त्याच्या सोबत. ऊन-सावलीचा खेळ आणणारा दुपारचा पाऊस...

संध्याकाळचा पाऊस.... मला जास्त सुखावणारा..... कातरवेळी पाहुण्यासारखा येणारा.... सोबतीला मनात कालवाकालव करणाऱ्या आठवणींना सोबत घेऊन येणारा.... घराच्या खिडकीतून पाऊस बघताना.... हातात वाफाळलेला चहा आणि डोळ्यात जुन्या आठवणी... काय तो संगम ना !! संध्याकाळी भरून येणारं आभाळ त्यामुळे जरा जास्तच काळंभोर वाटायचे. पाऊस नसला तरी त्या भरलेल्या आभाळाने , सोबतीला असलेल्या थंड वाऱ्याने ... अंगभर शिरशिरी यावी !! आठवणीत जायचे उत्तम ठिकाण आणि वेळही. कधी कधी त्या भरलेल्या ढगांसोबत विजांचा अस्पष्ट प्रकाश आणि कडकडाट ... या संध्याकाळच्या पावसाला फक्त बघावे... मनात काहूर माजवणाऱ्या आठवणी सारखा उदास वाटतो कधी कधी तो... असा हा ओल्या सांज वेळी आलेला पाऊस , मित्रा सारखा एखादी कविता करवून घेयाचा किंवा न सुचलेली एखादी ओळ सुचवून निघून जायचा.

रात्रीचा पाऊस ... सहसा मला पुढच्या पहाटेची तयारी करायला सांगायचा. माझ्याच गुज-गोष्टी मला सांगायला रात्रीचा पाऊस यायचा...... मनात उरलेले काही चांदण्यांचे आवाज....  चंद्राची सुरेल गाणी.... रातकिड्याची गुणगुण.... हे ऐकायला रात्रीचा पाऊस माझ्या उशी शेजारी यायचा. आभाळभर तारका पसरून , पहाटेच्या झुंजूमुंजूच्या अर्धवट झोपेत .... माझी सोबत अर्धवट सोडून .. रात्रीचा पाऊस माझ्या पापण्यांआड निघून जायचा...

पावसाचं पाणी .... कधी डोळ्यातून तरळते .... ते सांगू शकत नाही. कोणीच सांगू शकत नाही.... पाऊस समजावा असे काही नाही. पावसाची पारायणं करावी लागतात.... पावसात मन रमावे असे काही नाही... मनात पाऊस असावा लागतो... पावसाला शोधावे असेही काही नाही, स्वतःला पावसात शोधावे .. आणि ..... आणि पावसाचे वेड असावे असे काही नाही...... त्यासाठी स्वतः पाऊस होयाला लागते.... "

सुप्रीचे वाचणे संपले. किती सुंदर लिहिले होते आकाशने. पूजा डोळे मिटूनच ते सर्व ऐकत होती. एकंदरीत सर्वच मंत्रमुग्ध झाले होते. बाहेर पाऊस आणि मनात शब्दांची मोहक वर्षा... पावसाला सर्व फक्त ऐकण्याचा प्रयन्त करत होते. पूजाने डोळे उघडले. काही विचार करूनच ती बोलली.
" हि सर्व ठिकाणे... आकाशची ' personal favorite'  ... त्यात पाऊस... या सर्व ठिकाणी त्याला ' त्याचं स्वतःचे ' काही सापडते ... म्हणून तो येतो इथे.. एकटाच... मला वाटते , त्याच ते ' मी पण ' असं हिरावून घेऊ नये कोणी... " पूजाच्या या बोलण्यावर सुप्री तिच्याकडे बघू लागली.
" कळलं नाही मला.... " ,
" मला वाटते ... तू , मी आणि कादंबरी ... आपण तिघीनीच राजमाची कडे निघायला हवे... फक्त आपण तिघी.. ",
" मग हा तुमचा ग्रुप ... ते कुठे जाणार... ",
" माझं इतकंच म्हणणं आहे कि तिथे गर्दी होऊ नये... इतके सर्व जाणार... त्याला ... डब्बूला त्याचा दिवस जगू दे.... ११ जून... सगळे जाऊन त्याचा आनंद का हिरावून घेयाचा... या बाकीच्या ग्रुपला सांगते मी ... कुठे जायचे ते .. एकदा का आकाशची भेट झाली कि आम्ही दोघी पुन्हा त्यांना जाऊन भेटूच... " पूजाचा प्लॅन पटला सुप्रीला. पाऊस थांबल्यावर बाकीच्या ग्रुपला सोडून तिघी निघाल्या.

========================================================================

" एक काम करूया का .... " आकाशने चालता चालता सलीमला विचारलं. नुकताच पाऊस पडून गेलेला. एक नवं चैतन्य घेऊन दोघे राजमाचीच्या दिशेनं निघालेले.
" कोणते काम ... " ,
" आज ९ तारीख... ११ जूनला पोहोचायचे आहे तिथे... आपण चालतो ही जलद.... ",
" मग थांबूया का .... " सलिमने विचारलं.
" बोलणे तर पूर्ण करू दे.. ",
" हा .... बोल बोल ... " ,
" मी बोलतो आहे कि मला त्याच दिवशी पोहोचायचे आहे... लवकर पोहोचून काय फायदा.. म्हणून विचार करत होतो.... जरा नव्या वाटेने गेलो तर... तुलाही परिसर पाहता येईल.... time pass होईल " ,
" चालेल ना ... तुझ्या मागोमाग निघालो ... तू बोलशील तिथे जाणार.... चल ... कुठल्या वाटेने जायचे ते सांग... " आकाशने आजूबाजूच्या परिसराचा अंदाज घेतला. एका बाजूने पुढे जंगल लागत होते. तिथूनच प्रवास करायचे ठरले.

सलीम तर आकाशच्या मागोमाग होता. जंगलच्या वेशीवर आले तस सलिमने आकाशला थांबवले. " मला वाटतं ना ... मी आधी या जंगलात येऊन गेलो आहे... " सलीम म्हणाला. आकाशला आधी तो गंमत करतो आहे असेच वाटले. पण जेव्हा ते जंगलात शिरले तेव्हा सलीम अगदीच सराईत पणे चालू लागला. पायवाटा त्याच्या ओळखीच्या होत्या, असं तो चालत होता. " कदाचित १-२ वेळा आलो असेन इथे... मला राजमाची ऐकून माहित आहे.... पण या रानात नक्कीच आलो आहे मी... " सलीमच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच आनंद होता ते बोलताना. आणखी पुढे चालून आल्यावर सलीम थांबला. " हो .... माहित आहे हा प्रदेश... ओळखीचे आहे हे सर्व... " त्याच्या चेहऱ्यावर जुनं काही सापडल्याचा आनंद होता.

" छानच ... इकडचे माहित आहे तुला... किती बरं वाटलं... " सलिमचे बोलण्याकडे लक्ष नव्हते.
" काय झालं मित्रा... कसला विचार करतो आहेस.. " आकाशने सलीमला विचारलं.
" मी इथल्या जागा आठवतो आहे... " पुन्हा तो बोलायचा थांबला. आकाशकडे पाहिलं त्याने.
" तू दाखवतोस ना पाऊस ... हे निसर्ग सौंदर्य... चल .... आता तू माझ्या विश्वात आला आहेस... " आकाशला काही कळेना ....
" काय नक्की " ,
" या जंगलात मी वर्षभर होतो. इथली सर्व झाडं ... पक्षी ... माझे मित्र आहेत... " आकाशला त्याचे तसे बोलणं आवडलं,
" चल... एका ठिकाणी जाऊ... बघू काही आहे का तिथे.... " आता आकाश ... सलीमच्या मागे मागे चालत होता. पुढे जंगल आणखी गर्द होतं गेले. सलीमला पुढील प्रत्येक जागा माहित होती. गर्द झाडी असली तरी सलीम सराईतपणे चालत होता. १०-१५ मिनिटे चालून झाल्यावर थांबले. " इथे बसुया... " आकाशने तिथली जागा साफ केली आणि दोघे बसले.
" या ठिकाणी ना ... खूप पक्षांची घरटी आहेत... निरखून बघितलंस ना तर तुला दिसतील. " आकाशने वर झाडांच्या फांद्यांवर नजर टाकली. खरंच !! किती घरटी होती वर. " इथे जवळपास वर्षभर होतो. एकदा असाच प्रवास करता करता संध्याकाळ झाली म्हणून आता बसलो आहोत ना , तिथेच थांबलो. इथून पुढे एक लहानसा झरा आहे. वर्षभर पाणी असते त्याला. तिथे गेलेलो संध्याकाळी. तिथे असलेल्या एका झाडावर, खालच्या फांदीवर एक पक्षाचे घरटे आकारास येत होते. पक्ष्याचे नाव नाही माहित, पण ते दोघे... नर-मादी .. दोघेही त्या अंधुक होतं चाललेल्या प्रकाशात सुद्धा घरटे पूर्ण करण्यात गुंतलेले. आवडलं मला. काहीतरी वेगळं दिसलेल. चल तो झरा दाखवतो. " म्हणत सलीम निघाला. आकाश मागे होताच. सलिमने एका झाडाकडे बोट दाखवलं.
" त्या फांदीवर होते ते घरटे..... मी ना .... त्याच्या बरोबर समोर एक झोपडी बांधली होती.... पहिले एक-दोन दिवस असाच बघत बसायचो ... मग कुतूहल निर्माण झाले आणि झोपडी बांधून त्यातून बघायचो त्यांना.... या आजूबाजूच्या झाडाच्या पानांची , लाकडाची एक झोपडी उभी केली होती. " फारच छान सांगत होता तो. आकाशला आवडलं
" अजून सांग ना ... अनुभव "

" आणखी ... अजून म्हणजे इथेच होतो वर्षभर, त्या नर- मादीच्या घरटे बांधणीपासून त्याच्या अंड्यातून आलेली इटुकली पिल्ले ... त्यांचे संगोपन ... सर्व बघितले. अश्या लहान लहान चोची... त्यांच्या आईने चोचीतून आणलेला खाऊ... तो खाऊ खाण्यासाठी चाललेली इवलीशी धडपड... त्यांचा छोटासा आवाज... छानच वाटायचे.... काही महिन्यांनी छोटी पिल्ले मोठी झाली. हळूहळू उडायचा प्रयन्त... पण लवकर शिकले ते उडायला. पंखात बळ आलं तसं घर सोडले त्यांनी... तेही बघितले मी... पुढील काही दिवस त्यांचे आई-वडील यायचे घरट्यात.. २ घटका थांबायचे. निघून जायचे... असे त्यानी ३-४ दिवस केले. नंतर तेही येईनासे झाले.... मग मीहि माझी झोपडी तोडून निघून गेलो पुढच्या भटकंती साठी... " ,
" राहिला कसा तू इतके दिवस... जेवण वगैरे... कसं काय जमवलंस तू " , सलीम स्वतःशीच हसला.
" जेवणाचं काय घेऊन बसलास... फळं - कंदमुळं खाऊन राहिलो ... या झऱ्याचं पाणी ... ते पियाचो... इतकंच !! हा भाग खूप आतमध्ये आहे ... कळलं असेलच तुला... वर्षभरात एकाही माणसाचे दर्शन झाले नाही मला. विचार कर ... त्यातून इथल्या बऱ्याच पक्षांचे आवाज काढायला शिकलेलो.. आता काही काहीच आहेत लक्षात. ते कसं बोलतात .. त्यांच्या भावना काय , ते कसे व्यक्त होतात हेही शिकलो होतो ... म्हणून तर इतका वेळ राहू शकलो. किती प्रकारचे पक्षी आहेत इथे .... तू कल्पनाही करू शकत नाहीस. कमाल !! हा एकच शब्द येतो या सर्वासाठी. " आकाश सुद्धा भारावून ऐकत होता.

" तू बोलतोस ते बरोबर ..... तूच खरे आयुष्य जगतो आहेस... मानलं तुला " आकाश म्हणाला. सलीम पुन्हा हसला.
" आज थांबू इथेच... तू छान छान दाखवतोस ना ... उद्या पहाटे मी दाखवतो काही छान ... निसर्गाचा चमत्कार म्हणा किंवा जादू.... बघण्यासारखे आहे ते ... " दिवस दुपारकडे झुकलेला.
" चालेल ... आपण आताच काही तरी बघू ....रात्री जेवणासाठी... आणि शेकोटी साठी लाकडे ही लागतील. " सलीमला पटलं ते. दोघे कामाला लागले.

================================================================
       संध्याकाळ झाली चालता चालता. या तिघीनी थांबायचा निर्णय घेतला. ज्या ठिकाणी थांबले होते तिथून एक सुंदर दृश्य नजरेत येतं होते. सूर्यास्त दिसत नव्हता तरी त्याची चाहूल तेवढी लागलेली. आभाळात आता पावसाचे ढग नव्हते. जवळपास मोकळे आभाळ. पावसाच्या दिवसात तरी असे मोकळे आभाळ दिसणे म्हणजे नवलच. संद्याकाळच्या सूर्याचे रंग आभाळात दूरवर पसरले होते. यांचे तंबू उभे करून झाले. आणि सुप्री ते आभाळातले रंग पाहत पुढे असलेल्या एका झाडाखाली जाऊन बसली. एकटीच !!  पूजाला कळलं ते. कादंबरी तिच्याकडे निघालेली . पूजाला आता सुप्रीची ही सवय माहीत झाली होती. " थांब कादंबरी... तिला अशी एकटी बसायची सवय आहे. नको डिस्टर्ब करुस तिला.." कादंबरीला समजावलं तिने. या दोघी मग मागेचअसलेल्या दगडावर जाऊन बसल्या. कादंबरीने तिथून तिची फोटोग्राफी सुरू केली. पूजा सुदधा तो समोरचा नजारा बघत होती.

          सुप्री स्वतःच्याच विचारात. आकाशची उणीव प्रकर्षाने जाणवत होती तिला. उद्याचा दिवस सोडाला तर परवा ११ जून. ४ वर्षांनी भेट होईल त्याची. कसा असेल. नेहमीच तो वेगळा वाटायचा. प्रत्येक वेळेस नव्याने भेटायचा. सुप्री स्वतःच्या विचारात , मधेच हसत होती. त्याच्या येण्यानेच आपल्या आयुष्यात आनंद आलेला. सूर्याच्या सोनेरी किरणासारखा आलेला आकाश. रात्रीचं आभाळभर चांदणं आलेलं त्याच्या सोबत. आणखी काय हवे होते मला. सुखावून गेलेली मी. आता सुद्धा ४ वर्षांनी भेट होणार... पुन्हा एकदा एक नवीन भेट होईल. कशी असेल ना भेट ती... बोलू दोघे कि फक्त आमचे श्वास बोलतील एकमेकांशी.... पाऊस असेल का तेव्हा... नसेल तरी आकाश घेऊन येईल सोबतीला. त्याच तर ऐकतो ना पाऊस. निदान भरलेल्या आभाळाखाली भेटू... येशील ना आकाश ... पाऊस घेऊन... वाट बघेन..... नाहीतर असे कर ना ... इंद्रधनू सुद्धा घेऊन ये सोबत.... पाऊस , वारा , दाटलेलं आभाळ , ऊन - सावली ... सर्व घेऊन ये ... तुझ्या सोबत हे सर्व अनुभवायचे आहे. बघ !! इवलीशी आठवण आली तरी डोळ्यात मेघ दाटून येतात. निदान या डोळ्यातल्या पावसासाठी तरी येशील ना ... वाट बघते आहे.

          सुप्री स्वतःशीच बोलत होती. त्या कातरवेळी मनाचा मनाशी संवाद सुरु होता. सुप्रीला दाटून आलेलं. सूर्य मावळला तरी तिचा "संवाद" अजून तरी संपला नव्हता. सुप्री साठी आजची रात्र मोठी असणार होती.

================================================================
आज सलीमने आकाशला जागे केले. " सॉरी !! मला वेळ माहित नाही. अंदाजने जागे केले तुला. निघूया का ... " आकाशने घड्याळात पाहिले. पहाटेचे ६ वाजत होते. आकाश पटकन तयार झाला.
" सामान राहू दे इथेच. आपल्याला त्या कड्यावर जायचे आहे. काम झालं कि पुन्हा खाली येऊ ..... " सलीम म्हणाला. आकाशला आठवलं. " काहीतरी छान दाखवतो" असं म्हणाला होता हा काल. तयार झाले तसे दोघे निघाले. हळूहळू चालत ते त्या कड्यापाशी आले. आकाशने पाहिलं , तिथे एक लहानशी गुहा होती.
" आत वाकून बघूया का ... " आकाशने सलीमला विचारलं.
" नाही .... नको ... थांब थोडावेळ.... " पहाट होत होती. सलीमने पहाटेचा अंदाज लावला.
" काही क्षणात सुरु होईल .... " सलीम पुटपुटला. आकाशने ते ऐकलं.
" काय ... सुरु .... " आकाश त्याला विचारत होता कि त्या गुहेतून एक पक्षी उडत उडत वेगाने बाहेर आला.
आकाशने त्या प्रकारचा पक्षी आधी कधी पाहिलं नव्हता. आसपासच त्याने वेगाने गोलाकार फेरी मारली आणि पुन्हा त्या गुहेत आला तसा निघून गेला. आता आकाशला प्रश्न पडला. यात काय छान होते..... सलीमला त्याने तसे विचारलेही....
" थांब जरा .... वाट तर बघ... तुम्हा शहराच्या लोकांना जरा धीर नाही... " आकाश शांत बसला. १० मिनिटे अशीच गेली. फक्त वाऱ्याचा आवाज. आकाशची चलबिचल सुरु झाली. पुन्हा काही बोलणार तर कसलासा आवाज येऊ लागला. बहुदा पंख फडफडण्याचा आवाज असावा. आधी अस्पष्ट असणारा आवाज हळूहळू मोठा होत गेला.
" काय .... " आकाश पुन्हा काही बोलणार इतक्यात त्या गुहेतून ... पंखांची प्रचंड फडफड करत एक मोठाच्या मोठा थवा बाहेर पडला. किती ते पक्षी.... बापरे !! जवळपास २-३ मिनिटं तरी तो थवा , या दोघांच्या डोक्यावरून जात होता. म्हणजे विचार करा किती मोठा थवा होता तो. ते सर्व सरळ रेषेत उडत गेले. " आता बघ ...... यांच्या कसरती... " सलीम उभा राहिला. तसा आकाश सुद्धा उभा राहिला. तो समोर उडत गेलेला थवा आकाशला दिसत होता. सलीमने त्याचा उजवा हात समोर धरला आणि डाव्या दिशेने नेला. त्या पक्षांनी सुद्धा आपला मार्ग त्याच दिशेनं केला. मग सलीमने हात खाली नेला तसे ते पक्षीही खालच्या दिशेने गेले. जणू काही सलीमचं त्यांना कसरती करायला सांगत होता. खाली जाऊन आणखी एका गोलाकार फेरी मारून ते पक्षी पुढे जात पुन्हा वरच्या दिशेने गेले. आणि पुन्हा त्या थव्याने एकदम खाली सूर मारला. आकाशला कळेना, सर्व गेले कुठे. जरा वाकून बघायला म्हणून पुढे वाकला. आणि सलीमने त्याच्या हाताने खालून वर अशी खूण केली. आकाश पट्कन मागे झाला तसा तो थवा... खालून वरच्या दिशेने वेगाने उडत गेला. किती तो पंखांचा आवाज , त्यातून निर्माण होणारी हवा... आकाश मागच्या मागे झाला. " बस खाली पट्कन ... " सलीमने त्याचा हात पकडून खाली बसवलं. तो वरच्या दिशेने गेलेला एवढा मोठा थवा.... त्याच वेगाने पुन्हा खाली येतं पुन्हा त्या गुहेत दिसेनासा झाला.

काही मिनिटांचा थरार !! आकाश स्तब्ध झालेला. काय बोलावे... शब्दच सुचत नव्हते. सलीम आकाशला बघत हसत होता.
" काय होतं हे ... भारी एकदम !! " आकाश म्हणाला.
" हा ना .... बरोबर बोलत होतो मी.... छान आहे ना हे ... " आकाश आता सलीमकडे वळला.
" तुला कस माहित.... आणि ते हाताने... तू जसा हात वळवत होतास तसे ते उडत होते.... i mean ... डोक्यात काही गेलेच नाही. " सलीमला कळलं आकाशला काय बोलायचे होते ते.
" अरे ... इथे वर्षभर होतो.... एकदा पहाटे असा खूप पंखांचा आवाज आला... बघतो तर हा मोठा थवा... मग काय ... पुन्हा कुतूहल... खूप निरीक्षण केले त्यांचेही. वेगळेच पक्षी आहेत ना .. हे ठिकाण माहित नाही कोणाला म्हणून ठीक.. नाहीतर इथं ही गर्दी केली असती माणसांनी... " सलीम हसून बोलला.
" किती महिने हे बघत होतो. सकाळ झाली कि इथे आणि या कसरती झाल्या कि खाली ते घरटे .... असा दिनक्रम असायचा. तो सर्वात आधी बाहेर आलेला ना ... तो त्यांचा लीडर ... म्होरक्या !! तोच आधी पहाट झाली का किंवा आजूबाजूचा परिसर बघायला बाहेर येतो आणि आत जातो.... मग त्याला ठीक वाटलं तरच तो या सर्वांना बाहेर घेऊन येतो ... एकत्र... त्या कसरती त्यांचा व्यायाम असेल किंवा काही वेगळे... ते करतातच... तो लीडर जसा उडतो , त्याच्या मागून बाकीचे उडतात... त्याचा एक ठराविक पॅटर्न आहे.... तोही इतक्या वेळा बघितला म्हणून कळला मला. तेच तर करत होतो मी.... थोड्यावेळाने ... जास्त उजाडलं कि येतील सर्व पक्षी ... एक एक करून .... दिवसाच्या कामाला लागतील. उदया पहाटे पुन्हा या कसरती... " ,
" wow !!! great !! amazing !!! काय बोलू.... बरोबर बोलतोस तू... माणसे येत नाहीत इथे तेच बरोबर... तरी सुप्रीला दाखवायला पाहिजे होते हे ... " आकाश चट्कन बोलून गेला.

==================================================================

" मी काय बोलते पूजा ..आकाश कुठे पोहोचला असेल आता .... " कादंबरीने पूजाला विचारलं.
" उद्या ११ जून आहे... हम्म , आज तो पायथ्याशी पोहोचला असेल. पहाटे त्याला राजमाची वर पोहोचायचे असते. आता तो खालीच थांबला असेल. " पूजा बोलली. तशी सुप्री आनंदली.
" म्हणजे आजच भेटेल ना तो आपल्याला.... " सुप्री आनंदाने बोलली. पूजाही हसली. आजच भेटेल , उद्या एकत्र गडावर जाता येईल मग, सुप्री मनात असा अंदाज लावत चालत होती.

सकाळचे ८ वाजत होते. यांचा प्रवास सुरु होता . निघाल्या तेव्हा कोवळे ऊन अंगावर घेऊन चालत होत्या. आताशा कुठे सकाळ झालेली आणि अंधारून आलं. तिघी थांबल्या.
" पावसाच्या मनात काय आहे ते देव जाणे... " पूजा पुटपुटली.
" नाही येणार पाऊस.. अंधार झाला आहे फक्त ... " सुप्रीने लगेच अंदाज लावला. तरी कादंबरी जरा घाबरली.
" वादळ वगैरे नाही ना .... गार वारा ही सुटला आहे... बाकी काही नाही .... कॅमेरा भिजायचा माझा ... " तिने लगेच कॅमरा झाकून ठेवला.
" पाऊस नाही संध्याकाळ पर्यंत तरी... पण आपल्याला जलद चालावे लागेल आता... " पूजाने सुद्धा तिच्या चालण्याचा वेग वाढवला.

===================================================================

इथे आकाश वेगळ्या वाटेने निघालेला. सोबत सलीम. पावसाने अंधार केला असला तरी पावसाचे कोणतेच चिन्ह नव्हते. आकाश अजूनही पहाटे बघितलेल्या पक्ष्याच्या कसरतीने भारावून गेला होता.
" तू ... मघाशी नाव घेतलेस ना एक .. " सलीमने आकाशला विचारलं.
" हा .... हो .... सुप्री ... सुप्रिया नावं तिचं .... " ,
" बायको ??? " ,
" नाही ... मैत्रीण .... पण होणारी बायको बोलू शकतोस ... " ,
" असं आहे तर .... मग तीही फिरत असते का ... " ,
" नाही... माझ्या सोबत फिरते तेवढंच.... खूप प्रेम करते... तिला सोडूनच तर ..... " आकाश पुढे बोलूच शकला नाही. कदाचित त्याला त्याची चूक कळली होती. आकाशने चालणेही थांबवले. जंगल संपून माळरान सुरु झालेले.
" का थांबलास ??? " सलीमने विचारलं.

" आठवण आली तिची. " आकाश बोलता बोलता आभाळाकडे पाहू लागला.
" तुला माहीत आहे का ... तिलाही आता अंदाज लावता येतो... ",
" तुझ्यासारखीच आहे का ती ... " सलीमच्या बोलण्यावर आकाश छान हसला. पायाखाली हिरवे , लुसलुशीत गवत होते. त्यातच बसला. समोर असलेले डोंगर आता त्या पावसाच्या काळ्या ढगात गुडूप होऊन जात होते. आकाश बोलू लागला.
" सुप्री !! देवाला पडलेलं एक सुंदर स्वप्न.... गणू .... गणपती बाप्पा ला गणू बोलते ती , बरं का ... त्याचीच कृपा आहे तिच्यावर. माझ्यासारखी काय .... कोणासारखीच नाही ती. एकुलती एक म्हणालास तरी चालेल.... गणूने सुद्धा तिला बनवले आणि तिच्या प्रेमात पडला. इतका कि तिच्या सारखं त्याला दुसरं बनवता आलंच नाही. या अश्या भटकंतीमुळेच माझ्या आयुष्यात आली ती. काय स्तुती करू तिची. रात्रीची चांदणी किंवा तारा तुटतो म्हणतात ना... तस झालं तर , तारा पडता क्षणीच तो लगेच टिपून घ्यावा. त्या चंद्रालाही त्याचा थांगपत्ता लागू नये याचा. त्या चांदणी सारखीच आहे ती ... तिचे सौंदर्य डोळ्यात काजळासारखं भरावे किंवा नाकातल्या नथे सारखे सजवावे. परी आहे ती. स्वप्नांत तर येतेच. पण स्वप्नांत सुद्धा स्वप्न दाखवते. स्वप्नाळू सुद्धा आहे हा ती. आवडते खूप मला... खूप प्रेम , ती आहेच सुंदर... मोठी असली तरी कधी कधी लहान गोंडस मुली सारखी भासते... इतकी गोड... बोलके डोळे... डोळ्यात तर अगदी बुडून जायला होते. रुसून बसते कधी ... ऐकत नाही ... त्यातही लाड करून घेते स्वतःचे.... भांडण तर नाही होतं , पण कधी कधी एकदम शांत होऊन जाते ... तेव्हा भीती वाटते .... आपलीच काही चूक झाली का , असे वाटतं राहते ... पण येते काहीवेळाने जवळ.... अशी आहे ती... पण बडबड खूप करते... मला तर बोलायला देतच नाही. माझा एक शब्द तर तिचे चार शब्द.. कधी कधी ६-७-८ शब्द ... हा ... हा ... हा ... !! तरी तिची smile .... कमाल !! त्या smile मुळेच तिच्या प्रेमात पडलो. मलाही आधी माणसं आवडायची नाहीत. तिच्यामुळे विचार बदलले माझे. एकदा तिने साडी नेसली होती. तेव्हाच माझ्या मनात भरली होती ती. तेव्हा पासूनच प्रेम तिच्यावर... तिला आवडायचो मी. माझ्या मनातलं सांगायला वेळ लावला मी. पण जेव्हा सांगितले होते तेव्हा डोळ्यात पाणी आलेलं.... तिच्याही आणि माझ्याही. खूप भावुक आहे ती... किती साऱ्या भावना आहेत तिच्याकडे .... मधेच एखादा जोक करते .. मधेच डोळ्यात पाणी... माझ्याकडे आहेत ना या सर्व feelings ... त्या सर्व तिच्यामुळेच ... ४ वर्ष झाली तिला आता बघून... कशी असेल , काय करत असेल... काय माहित... शेवटचे बघितले तेव्हाही तिने स्वतःचे रडणे सावरले होते. निघून गेली तेव्हा मन घट्ट केले होते. इतकी strong आहे ती....  अशी आहे माझी सुप्री ... माझा पाऊस .. !! "

" जाऊन भेट तिला .. माझ्यासारखा नको राहूस... इतकं प्रेम ... नको सोडू तिला... " सलीम म्हणाला.
" हो ... जाणारच आहे... उद्या राजमाची ची भेट झाली कि थेट तिला भेटायला जाणारा... तुझ्यामुळे जाणीव झाली मला... आधीच जायला पाहिजे होते मी... ते देखील येशील का शहरात... सोबत... " आकाशच्या स्वप्नावर सलीम काही बोलला नाही. खूप वेळाने सलीम बोलला.
" नाही... मी इथेच बरा आहे. आणि शहरात जाऊन काय करू सांग. कोण ओळखीचे नाही.... जे आधी ओळखत होते तेही आता ओळखणार नाहीत मला.... इतकी वर्ष झाली. आणि खरं सांगू .... हेच माझं घर आता... ते तिथे जाऊन .... नकोच ते... शिवाय तू आता एक नवीन स्वप्न दाखवलं आहेस मला ...या निसर्गात इतकी वर्ष फिरत असून सुद्दा मला त्याचे सौंदर्य बघता आले नाही, तू ते दाखवलंस... तेच आता नव्याने शोधीन... शहर नकोच ... " आकाश जाणून होता ते. त्याने जबरदस्ती केली नाही. त्यालाही आता कधी हा प्रवास पूर्ण करतो आहे असे झाले होते. संध्याकाळ झाली आणि पावसाची चाहूल लागली. आकाशने पटापट तंबू उभे केले... पावसाची चाहूल लागली असली तरी पावसाची चिन्ह दिसत नव्हती. आकाश त्याच विचारात. सलीम सुद्धा आभाळाकडे बघत होता.
" काय झालं ... " त्याने आकाशला विचारलं.
" पाऊस नुसता धरून राहिला आहे.. ",
" कदाचित उद्या तुला राजमाची वर भेटणार असेल तो ... " सलीमच्या बोलण्यावर हसू आलं आकाशला.
================================================================

संध्याकाळ होतं आलेली. पावसाने काळोख केलेला. या तिघी राजमाचीच्या पायथ्याशी आल्या. सुप्रीला तर आकाशची ओढ लागली होती. पूजा बोलल्याप्रमाणे आता तो पायथ्याशी असायला हवा होता. पण तो नव्हताच. पूजालाही नवल वाटलं.
" पूजा .... आकाश कुठे..... " सुप्रीने विचारलं. पूजा काय बोलणार.
" थांब... माझ्या आठवणीत तरी आणखी एक जागा आहे.... तिथे थांबायचो आम्ही..... चल... " पूजाच्या मागोमाग सुप्री पटपट चालू लागली. तिथेही आकाश नव्हता.
" कस काय .... आकाश गेला कुठे नक्की... " कादंबरीने पूजाला विचारलं.
" डब्बूच्या मागे तर आहोत आपण ... आणि तो इथे येण्यासाठी निघाला आहे हेही तितकेच खरे... " पूजा म्हणाली. सुप्रीला आता रडू येतं होते.
" थांब .. सुप्री ... रडू नकोस... कदाचित तो वेगळ्या वाटेने गेला असेल.. आपण किती शक्यता मांडल्या आधीही... हेही खरं असू शकते ना ... " पूजाने सुप्रीला धीर दिला.
" पण तो येईल ना उद्या .. " ,
" येणारच तो .... तो नाही चुकवत हा दिवस... आपणच त्याची वाट बघूया उद्या... आधी आपणच गडावर जाऊ... तू नको काळजी करुस ... " पूजा सुप्री शेजारीच उभी होती. सुप्रीचं लक्ष भरलेल्या आभाळाकडे गेलं.
" आज तर नुसता भरून राहिला आहे हा पाऊस ... कुठे आहे रे तुझा मित्र .... तुला तरी माहित असेल ना .... " तिच्या मनात कालवाकालव सुरु होती. आजची रात्रही संपता संपत नव्हती.

================================================================

पहाटे पहाटेच , आकाशने सलीमला जागे केले.
" काय झालं.... इतक्या लवकर जागं केलंस... " सलीम डोळे चोळत जागा झाला.
" अरे ... पाऊस येणार आहे ... जोराचा... तो येण्याआधीच जाऊ ना आपण .... म्हणून ... " सलीम पूर्ण जागा झालेला , वारा तर जोराचा होता ... सू .... सू.... करत जोराने वाहत होता.
" चालेल ना ... निघूया आताच.. " ,
" पावसात चालू शकतोस ना ... " आकाशने सलीमला विचारलं...
" अरे ... हा काय प्रश्न झाला का ... चल रे ... पावसाला नाही घाबरत मी... " सलीम म्हणाला. दोघांनी पटापट सामान आवरले. निघावे म्हणत होते तर पावसाला जोराची सुरुवात झाली. सोबत जोरदार वारा.... कसे निघायाचे... आकाशनेच मग " जरा पाऊस कमी होऊ दे .. मग जाऊया... " असं ठरवलं. निघणे थोडे लांबणीवर पडले.
                वारा - पावसाने आणखी एक तास घेतला. वाऱ्याचा वेग थोडा कमी झाल्यावर हे दोघे निघाले. निघताना आकाशने घड्याळात पाहिलं. पहाटेचे ६:३० वाजले होते. एक तास वाया गेला. नाहीतर आता पोहोचलो असतो. सूर्योदय झालेला तरी पावसाचे इतके गडद ढग आलेली कि सूर्याचे अस्तित्व नसल्यासारखे होते. शिवाय ज्या बाजूने ते चढत होते ती बाजूही आकाशला नवीन होती. वेगळ्या वाटेने आलेले हे. एक बरं कि पावसाचा मारा कमी झालेला. सलीम - आकाश चिंब भिजलेले. थोड्याच वेळात ते गडाच्या दुसऱ्या बाजूने वर पोहोचले. आकाशने खाली जमिनीचे चुंबन घेतले. सलीम तर राजमाची काय आहे , ते बघतच राहिला. असा हा पसरलेला डोंगर , त्यावर गड... तिथून दिसणारा आसपासचा हिरवा निसर्ग... काय वर्णावा.. हा माणूस .... आकाश ... इथे दरवर्षी न चुकता का येतो , ते सलीमला कळलं आता. आसपासच्या डोंगरावरून येणारे काळे ढग... हत्ती प्रमाणेच भासत होते. एकच गर्दी केली त्या ढगांनी. काही पक्षी ... जे पावसाच्या मेघांसोबत प्रवास करतात तेही मध्ये मध्ये " आम्हीही आहोत " म्हणत उडताना दिसत होते. समोरच्या दऱ्यामधून काही झरे ... आधीच ओसंडून वाहत होते. त्यांच्याही सफेद रंगाच्या रांगा लागल्या होत्या डोंगरांवर.... सलीमला कुठे बघू आणि काय काय बघू असं झालेलं. स्वप्नवत होते सर्व. अश्यातच पावसाने त्याचा वेग पुन्हा वाढवला.

" आकाश ... खूप खूप thank you .... मला इथे घेऊन आलास ... " सलीम आकाशला सांगत होता काही. आकाशचं लक्ष त्याच्याकडे नव्हते. त्याला दिसलेलं कोणीतरी.
" थांब सलीम .... तिथे आहे कोणीतरी... मी आलोच बघून... तू थांब इथेच.... " आकाश भरभर निघाला. त्याने दुरूनच जो अंदाज लावला होता तो खरा ठरला.... पूजा आणि तुझ्या सोबत कादंबरी ...
" निरू !! " पूजाला आकाशने मिठी मारली. " तू काय करते इथे... आणि कादंबरी ... तुही आलीस ...ग्रेट !! वाटलं नव्हतं तुम्ही इथे भेटाल ते.. ४ वर्षांनी भेटतो आहोत आपण ..... कशी आहेस निरू... " , पूजालाही आनंद झाला आकाशला पाहून.
" डब्बू .... वाळलास रे.... कसा दिसतोस बघ... माझं सोड ... माझ्यापेक्षा आणखी एक व्यक्ती तुझी खूप आतुरतेने वाट बघत आहे...गेली ४ वर्ष... " पूजाच्या बोलण्याचा अर्थ आकाशला कळला.

पूजाने त्याला समोर बघायला सांगितलं. पुढे कड्याजवळ कोणीतरी उभे होते. पाऊस प्रचंड वेगाने कोसळायला लागला होता. आकाशने ओळखलं तिला ... " सुप्री !! " मोठ्याने आवाज दिला आकाशने. त्या सोसाटाच्या वाऱ्यात , विजांच्या कडकडाटात कुठे जाणार आवाज....... म्हणतात ना ... मन जुळली असली कि काही वेळा बोलायची गरज पडत नाही.... का कुणास जाणे , सुप्रीने मागे वळून पाहिलं. त्याला पाहिलं आणि दोघे एकमेकांकडे चालत जवळ आले. दोघे काही न बोलता बराच वेळ एकमेकांना बघतच होते. पावसाच्या पाण्यात सुद्धा आकाशला सुप्रीचे भरलेले डोळे दिसून आले. आणि मिठी मारली तिला. दोघे एकमेकांना बिलगले. पावसानेही मेहरबानी केली. यांच्या प्रत्येक भेटीला हाही असतोच सोबत. किती ती घट्ट मैत्री आकाश आणि पावसाची.

पूजा - कादंबरी या दोघांजवळ आल्या. " आम्हीही आहोत इथे... " कादंबरी बोलली. पावसाने आवरतं घेतलं. गप्पा - गोष्टी सुरु झाल्या यांच्या. सलीम त्यांना दूरुनच बघत होता. आकाशच्या फार वेळाने लक्षात आलं. सलीमला त्याने जवळ बोलावलं.
" हा सलीम .... अर्थात त्याचं नाव वेगळं आहे... पण माझ्यासाठी सलीमच ... हा नित्य भटकंती करत असतो.. याने खूप मदत केली या प्रवासात ... खूप जवळचा मित्र झाला आहे माझा .... " कादंबरीने त्याला ओळखलं.
" तुम्ही जर त्या देवीच्या यात्रेत सांगितलं असत कि आकाश आहे सोबत ... एवढी धावपळ झाली नसती आमची... पण ठीक आहे .... सॉरी वगैरे बोलू नका आता ... " कादंबरीने आधीच सर्व बोलून टाकलं. सलीम बिचारा काय बोलणार .... गप्पच होता आणि हसत होता. बराच वेळ यांच्या गप्पा सुरु होत्या.

निघायची वेळ झाली. पूजा-कादंबरी भावुक झालेल्या. " निरू ... तुझ्यामुळे सुप्री पुन्हा भेटली... कसे आभार मानू... " ,
" वेडा आहेस का डब्बू .... गप्प ... काही काय बोलतोस .... हा पण एक वचन दे मला... यापूढे सुप्रीला कधीच सोडायचे नाही... अंतर नाही देयाचे तिला. दे वचन !! " आकाशने वचन दिलं.
" आणि तुही प्रॉमिस कर ... जेव्हा जेव्हा आजीला भेटायला येशील ना , तेव्हा तेव्हा मला जरूर भेटायला यायचे. आणि ११ जून ... आजचा दिवस... दरवर्षी आपण इथे भेटायचेच... " पूजाने प्रॉमिस केले आणि पुन्हा मिठी मारली आकाशला.
" मला विसरली लोकं ... एकतर शेवटी जेव्हा भेटलो होतो तेव्हा सांगितल नाही , तुम्ही ग्रेट फोटोग्राफर आहेत ते .... फोटोग्राफी शिकवायची नाही ते सांगायचे ना आधी .... " आकाशला हसू आलं कादंबरीच्या बोलण्यावर.
" नाही नाही... शिकवीन हा फोटोग्राफी..... जेव्हा जेव्हा वाटेल तेव्हा जरूर ये शहरात ... मी शिकवीन तुला... " कादंबरी आनंदली. राहता राहिला सलीम.
" तू शहरात आला असता तर बरं झालं असत ... पण फोर्स नाही करणार तुला.... " ,
" तुझ्यामुळे नवीन आयुष्य मिळालं आहे मला..... पुन्हा भेट होईल ना आपली... तेव्हा मी तुला घेऊन जाईन , निसर्ग सौंदर्य बघायला ... आणि हो ... पाऊस बघायला सुद्धा... " सलीमने हात मिळवला आकाश सोबत. सर्व आपापल्या वाटेने निघाले. तरी आकाशने धावत जाऊन सलीमला अडवलं.
" काय झालं ... " सलीमने विचारलं.
" एक राहिलेलं ... " म्हणत आकाशने सलीमला मिठी मारली. सलीमलाही भरून आलं.
" तू नेहमीच लक्षात राहशील मित्रा.. " सलीम इतके बोलून निघून गेला. पूजा - कादंबरी ही नजरेआड झाल्या. आकाशने सुप्रीकडे पाहिलं. तिचा हात हातात घेतला आणि शहराकडे निघाले.
 शहरात आल्या आल्याचं पुढच्या ४ दिवसातच... अर्थात पावसाच्या साक्षीने या दोघांचा साखरपुडा पार पडला. लग्नही पुढल्या महिन्यात ठरवून टाकलं. आता आकाश सुप्रीचाच होता. त्यात आणखी आनंदाची गोष्ट म्हणजे ज्या मॅगजीन साठी आकाश फोटोग्राफी करायचा , " wild india " त्यांचेही यंदाचे हे पंचविसावे वर्ष होते. ग्रेट !! आकाशने खास विनवणी करून त्याने त्यावर्षीच्या मॅगझीनचे मुखपृष्ठ निवडण्याची परवानगी मागितली. मॅगजीन इंग्लिश होते तरी आकाशच्या डोकयात काही वेगळंच होते. सुप्रीलाही काय नक्की special होते ते माहित नव्हते. आकाशनेही सांगितलं नव्हते. आणि तो दिवस आला, मॅगजीन छापून तयार झाले आणि बुक शॉपमध्ये विकायला आले. आकाशला तर असेच मिळाले असते ते मॅगजीन तरी आकाशने ते घेतले नाही.

सुप्रीला घेऊन तो एका बुक शॉपमध्ये गेला. तिथूनच त्याने मॅगजीन विकत घेतले. सुप्रीला किती उत्सुकता ... मुखपृष्ठ बघायची. तिनेच आधी पाहिलं. सलीमचा फोटो होता तो. एक कच्चा रस्ता.... त्या पलीकडे अशी उभी हिरवी शेतं ... दूरवर पसरलेली... नुसता हिरवा रंग... या दोघांमध्ये एक पिंपळाचे मोठ्ठे झाड...आणि त्या झाडाखाली सिगारेट पेटवत उभा असलेला सलीम .... काय सुंदर फोटो होता तो... अप्रतिम !! .... त्याही पेक्षा जास्त छान होते ते, त्याखाली आकाशने लिहिलेलं ... तेही मराठीत ......यासाठीच आकाशने खास परवानगी मागितली होती. काय लिहिलं होतं फोटोखाली....
" काही माणसं खरंच जगतात .... " ...

सुप्री ते वाचून भारावून गेली. " माझी आणि त्याची पहिली  भेट झाली होती , तेव्हाचा फोटो आहे हा ... तुला नाही कळणार , काय माणूस आहे तो ... खरं प्रेम केलं ते त्यानेच .... आणि त्याचे ते तसं जगणं ... त्याला मनापासून सलाम माझा ....त्यासाठी काही करायचे होते.. यापेक्षा जास्त काय चांगले करू शकतो मी... " सुप्रीने आकाशला मिठी मारली. दोघे चालत चालत समुद्र किनाऱ्याकडे चालत निघाले... हातात हात घालूनच. नवीन प्रवास सुरु झालेला आकाशचा. एक नवीन वळण आलेलं त्याच्या आयुष्यात. लग्नाच्या आधीच त्यांनी कुठे कुठे फिरायचे ... कोणते गड - किल्ले पादांक्रात करायचे हे ठरवले होते. नवीन स्वप्न आणि नवीन वाटा घेऊन आकाश आता पुन्हा एका नव्या भटकंती साठी तयार होत होता. खरंच !!! एक नव्या वाटेवरची भटकंती आता सुरु होणार होती. भटकंती .... नव्या वळणावरची. !!!


================================== समाप्त =================







Followers